Onder het mes (en boor)

In november 2024 werd vastgesteld dat mijn hoektand rechtsboven niet meer behouden kon blijven. 
Ik koos destijds voor een implantaat. De weg er naar toe bleek langer en ingewikkelder dan gedacht, want is nog steeds niet afgerond.

Maandagmiddag ging ik opnieuw naar de kaakchirurg. Er ging een nieuwe schroef geplaatst worden. 
De derde poging inmiddels. De vorige 2 waren mislukt. Lees er hier meer over. 
Om te voorkomen dat ook deze poging zou mislukken, was er in januari bot getransplanteerd van de plek waar ooit een verstandskies zat, naar de plaats waar het implantaat zou moeten komen. De kaak werd daar verbreed. Van voor naar achter gezien. 
Dat getransplanteerde bot was nu voldoende verankerd in de kaak, dus kon er een gat geboord worden met precies de juiste afmetingen om er een titanium schroef in te plaatsen. Het implantaat. 

Het duurde lang voordat ik aan de beurt was, maar drie kwartier na de oorspronkelijke afspraak lag ik dan toch, verdoofd en wel op de operatietafel. Onder een groen operatielaken. Van papier tegenwoordig. Toen ik in 1974 voor het eerst bij de kaakchirurg onder het mes ging, waren dergelijke dingen van stof. Maar tegenwoordig is alles van wegwerpmateriaal. 
Die verdovingsprikken in de bovenkaak zijn nog steeds wel hetzelfde. Verdomd pijnlijk, iedere keer weer. 
De operatie zelf ging vlot. Binnen 20 minuten was ik klaar.
De dames kaakchirurge en kaakchirurge in opleiding zijn er van overtuigd dat het nu goed zal gaan. Een ander type implantaat en meer kaakbot om het implantaat in vast te laten groeien. 
Er werd een afspraak gemaakt voor nacontrole en verwijderen van de hechtingen en ik kon naar huis. Met een papier met aanwijzingen wat wel en niet goed was voor de operatiewond. 

's Avonds begon de plek van de operatie een beetje te "zeuren" niet heel pijnlijk, maar ook niet pijnloos. Ik deed voor de spiegel mijn mond open en zag veel bloed! Overal, op mijn tong, op mijn tanden, in de holtes van mijn kiezen, op mijn tandvlees. Ik schrok er van! Op het meegegeven papier stond dat ik bij een nabloeding vooral niet moest spoelen. Volgens mij heb ik vorige keren helemaal niet in mijn mond gekeken, misschien was het toen ook wel zo. Ik gebruik bloedverdunners en die mocht ik blijven doorgebruiken. Misschien was de nabloeding normaal? Vooralsnog ging ik daar van uit. Ik poetste mijn tanden, spoelde niet na en ging naar bed, met hoofdpijn en kaakpijn. 
Hoofdpijn waarschijnlijk door dat boren in die kaak. 
Na een half uurtje besloot ik tot het slikken van paracetamol. En daarop heb ik best goed geslapen. 
De volgende ochtend zat er opgedroogd bloed in de mondhoeken en op mijn kin, en ook op mijn hand. Maar in mijn mond geen bloed meer te zien. 
Een opluchting! Geen verdere actie richting het ziekenhuis nodig, alleen even de bloedvlekken afwassen. 
Ik slikte de laatste tijd geen ijzersupplementen meer, maar dat ga ik nu weer een tijdje doen, gecombineerd met vitamine C. 

Er is een beetje zwelling, zoals verwacht. Maar verder gaat het goed!