vrijdag 8 mei 2026

Ik was even helemaal terug in september 2020

Ik was op bezoek bij een goede vriendin, die verblijft op de revalidatieafdeling van een verpleeghuis. 
Het was in Maartenshof, in hetzelfde verpleeghuis verbleef ik in september 2020 en september 2021. 
En, heel toevallig, verbleef mijn vriendin op dezelfde kamer als ik in 2020. Dat deel is een beetje verbouwd, de kamers zijn kleiner gemaakt en de badkamer is veranderd, maar desalniettemin heel erg herkenbaar.

Ik ging helemaal terug in de tijd. Het uitzicht is hetzelfde, de geuren, de gangen, de ruimtes zijn hetzelfde. De buitenruimte is nog vrijwel gelijk. Alleen is er nu meer parkeergelegenheid voor fietsen. Wat wel handig was voor mijn driewieler, die kon ik prima kwijt. 

Ik was mijn verblijf een beetje vergeten, maar toen ik binnen stapte op de afdeling, kwam alles terug. Het was destijds midden in coronatijd. Iedereen droeg mondkapjes en er verbleven een paar patiënten die mogelijk corona hadden, de verpleeghuisarts was in afwachting van de resultaten van de testen. 
Ik kwam destijds binnen op de dag na mijn 1e heupoperatie, zwaar onder de pijnstillers en alles was onzeker. Zou ik ook corona krijgen? Hoe zou het gaan met de revalidatie. Zou het pijnlijk zijn? Alle patiënten moesten op hun kamers blijven en er waren geen activiteiten. Eten op de kamer, vermaak op de kamer en nergens anders. Alleen doordeweeks dagelijks met mondkapje naar de fysiotherapie, verder niets. En beperkt bezoek, 1 persoon per keer. Alleen mijn beide kleindochters, van toen bijna 4 en nog geen half jaar, mochten wel samen met hun moeder op bezoek komen. 

Mijn vriendin heeft veel ervaring met revalidatieafdelingen in verpleeghuizen. In de provincie Groningen verbleef ze tot nu toe in 4 verschillende en ook in Drenthe heeft ze al ervaring. Ik ken alleen de plek waar ze nu zit. En behalve de voeding was ik heel tevreden over de zorg. Lieve verpleegkundigen, een schat van een fysiotherapeut. Allemaal heel betrokken bij patiënten in die onzekere coronaperiode. Over de voeding was ik minder tevreden, maar ja je kunt niet alles hebben! Lees hier mijn blogje van 22 september 2020 over de voeding

Mijn vriendin vergaat het net zo. Ze heeft diverse allergieën en ze gebruikt een FODMAP-dieet voor haar prikkelbare darmen, ze eet niet vegan en ook niet vegetarisch. Nu ze niet zelf kookt, is het niet altijd duidelijk wat er in het voedsel zit. Gevolg: heftige buikpijnen en diarree
Maar voor de rest is ze heel blij met de zorg en de fysiotherapie! En dat vond ik heel fijn om te horen. Het is niet niks als je steeds weer opnieuw opgenomen moet worden in een verpleeghuis. Een mens wil niets liever dan lekker thuis wonen en indien mogelijk voor jezelf zorgen. Zij en ik in ieder geval wel! 

6 opmerkingen:

  1. Wat was dat eenzaam daar tijdens de lockdown. Jammer,dat je vriendin nu weer klachten krijgt

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mijn moeder werkte vroeger als maatschappelijk werker in het Blijf-van-mijn-lijf huis in Groningen, Toevluchtsoord. Ik ging daar naar de crèche.
    Tegenwoordig zijn het kantoren voor ZZP-ers en als ik daar kom, ben ik weer helemaal terug in mijn kindertijd; de indeling en de geur zijn nog steeds hetzelfde.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Herkenbaar, ik onderging ook een heupoperatie tijdens de covid periode. Geluķkig kon ik na 1 dag naar huis.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Thuis was ik ook alleen en omringd door veel minder zorg, doordat mijn (schoon)kinderen moesten werken en de zorg hadden voor hun kinderen (die vanwege de lockdowns niet naar school en niet naar de opvang konden). Alleen de verpleegkundige van de thuiszorg kwam 's ochtends en 's avonds helpen met aantrekken en uitdoen van mijn compressiekousen.

      Ik was blij met mijn verblijf op de revalidatie. Meer aanspraak, nauwelijks van andere patiënten, maar wel van de zorgmedewerkers.
      Een jaar later, bij mijn 2e operatie, waren de covid-maatregelen minder streng en waren onderlinge contacten met andere patiënten wel mogelijk.
      Toen mochten we ook gezamenlijk de maaltijden gebruiken en thee en koffie drinken.

      Verwijderen
  4. Ik heb in 1992 een poosje in het Dijkzigt Ziekenhuis gewerkt, voor de Financieel Economisch Directeur. Het ziekhuis is sindsdien verbouwd, bijgebouw, afgebroken en delen opnieuw gebouw. En toch, iedere keer wanneer ik er ben, ruik ik weer die lucht van toen en word ik herinnerd aan toen. Geuren zijn inderdaad heel belangrijk om herinneringen op te wekken!! Mijn herinneringen waren niet echt goed, was geen leuke baan. Nu is een ziekenhuisbezoek nooit leuk natuurlijk, maar deze herinneringen helpen niet.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Leuke blog! Ik heb soms iets vergelijkbaars als ik op een fietspad kom dat vroeger op mijn forensen route lag. Dan fiets ik zonder na te denken naar het oude werk. Ik waan mezelf weer in het verleden!

    BeantwoordenVerwijderen

Reacties zijn welkom, maar kwetsende reacties naar mij of anderen, reclame en ook reacties met naar mijn mening onjuiste informatie worden niet geplaatst.
Over verwijderde of niet geplaatste reacties ga ik niet in discussie.