Altijd honger, deel 3 - nu nooit meer honger?

Vorig jaar in augustus liep ik een akelige huidinfectie aan mijn been op, waar ik heel ziek van werd. Het hele been was ernstig ontstoken, zeer pijnlijk en dik en ik had hoge koorts. Deze bacteriële infectie deed ook wat met mijn suikerziekte. Mijn bloedsuikers verslechterden en ik had weer insuline nodig.  

De internist ging deze infectie behandelen, eerst op afstand, er was overleg tussen de internist en de huisarts, later ging ik zelf naar het ziekenhuis. Volgens de internist was de kans op nieuwe wondroos erg groot, doordat ik een BMI had van 33, (met uitroepteken in de brief naar de huisarts) ik diabetes had en doordat de vaten en zenuwen in dat linker been toch al beschadigd waren door de vele jaren (zo'n 40) van diabetes die ik achter de rug had. Hoewel ik ruim 25 kg lichter was dan ik in 2015 geweest was, was het dringende advies om af te vallen, dat zou de kans op nieuwe wondroos aanzienlijk verminderen. Maar hoe ik het afvallen moest aanpakken, dat zei hij er niet bij. 

Ik wilde heel graag een nieuwe huidinfectie voorkomen, ik deed pogingen om af te vallen, maar het lukte niet om af te vallen, iedere dag werd ik enorm in beslag genomen door eten. Wat kon ik eten, wat mocht ik eten, ik had zo'n voortdurende trek en behoefte aan eten. Het was een onrustig "gekooide tijger"gevoel. Nu had mijn vorige praktijkverpleegkundige, die mijn diabetes behandelde, al voorgesteld om met Ozempic te starten. Haar opvolgster had het daar helemaal niet over, het onderwerp leek geheel van de agenda verdwenen, maar ik vond het middel het proberen waard. Het zou de hongergevoelens verminderen en het zou de diabetes verbeteren en het zou nog meer positieve effecten op de gezondheid hebben. En het is vanaf de jaren '70 speciaal voor diabetespatiënten ontwikkeld, helemaal nieuw is het niet, al lijkt dat in de media soms wel zo te zijn nu het sinds een aantal jaren door veel beroemdheden als afslankmiddel gebruikt wordt. Toen ik mijn plan met mijn broer besprak, vond hij het ook een prima idee. 
Dus ik stelde zelf bij de verpleegkundige voor er mee te starten, voornamelijk omdat de internist het zeer wenselijk vond dat ik af viel en daarnaast waren mijn bloedsuikers lang niet optimaal. De Ozempic zou zeer waarschijnlijk ook de diabetesinstellingen verbeteren. 
De nieuwe verpleegkundige was wat aarzelend, maar ik zette door. Ik wilde gewogen en gemeten worden, zodat het huidige BMI vastgelegd kon worden, omdat er bepaalde gewichtscriteria zijn om te mogen starten met de Ozempic. De verpleegkundig zei dat ik er van kon gaan braken en hevige diarree van zou kunnen krijgen en ook dat de behandeling voor altijd zou zijn, anders kwam het gewicht er weer bij. 
Of ik dat wel wilde?  Volgens gegevens die ik op internet gevonden had, valt het meestal wel mee met de bijwerkingen. Mochten ze toch zo naar zijn dat het mij te veel werd, dan kon ik de behandeling altijd nog staken. 
En 1x per week mijzelf injecteren? Nou, dat is een fluitje van een cent! Ik heb 22 jaar lang mezelf minstens 2x per dag geïnjecteerd met insuline. Dat is ongeveer 16.000 keer een spuit in mijn bovenbeen of buik zetten. En daar zou ik ook mijn leven lang mee door moeten gaan als de Ozempic niet voor verbetering van de diabetes zou zorgen. Één keer per week een spuitje of dagelijks? Ik weet wel waar mijn voorkeur ligt. Overigens is een injectie vrijwel nooit pijnlijk, dat is het probleem niet. Je spuit met een piepklein kort naaldje in onderhuids vet en daar voel ik bijna nooit wat van. 
Er kwam toestemming van de huisarts.

mijn pennen

Daarom startte ik in april met Ozempic en bleef ik ook insuline gebruiken. Van dat laatste wat minder dan voorheen, maar wel dagelijks. 
Zo ging ik aan de slag met de semaglutide. Het middel dat in Ozempic zit. Begeleiding was er opvallend weinig, moet ik zeggen. Doordat ik zelf jarenlang mijn diabetes en insuline gemanaged had, was mij dat wel toevertrouwd. Gezond eten, regelmatig bloedsuikers meten, bewegen, met andere woorden gezond bezig zijn en aan de bel trekken als er iets niet in orde lijkt. 
Ik ben en was vaak misselijk. Het soort misselijkheid dat ik ook vaak tijdens de 3 zwangerschappen ervoer. Niet heftig en niet heel hinderlijk. Goed te doen, voor mij.

Sommige mensen denken dat ze kunnen blijven overeten en dat de Ozempic vanzelf zorgt dat je afvalt. Dat is echt niet zo. Het is wel zo dat Ozempic je hongergevoel een stuk vermindert, waardoor je minder vaak trek hebt in eten. Het eten smaakt nog wel lekker, maar de voorkeuren veranderen. Geen trek in heel zoet en/of vet eten. 
Het verlaagt je bloedsuikergehalte en je eetlust door respectievelijk in te werken op je pancreas (alvleesklier) en je hersenen en zorgt het er voor dat het voedsel langzamer van de maag naar de darmen gaat. Het geeft langer een vol gevoel.  Doordat je eetlust afneemt, daalt je energie-inname en dus ook je lichaamsgewicht. 

Hier houd ik het eerst even bij. Het is al een heel lang verhaal geworden. 
Binnenkort meer over de Ozempic en gewichtsvermindering in: 
Altijd honger, deel 4.

Altijd honger, deel 2

En hoe is dat als je meestal veel te zwaar bent en soms, altijd tijdelijk zoals achteraf bleek, wat dunner?

Discriminatie
Het beeld dat in deze maatschappij heerst over dikke mensen, vooral dikke vrouwen, is negatief. 
Er wordt volop gediscrimineerd. Al op de lagere school en ook door de meesters en juffen. Dat dikke, verlegen kind kon nooit slim zijn en ik kreeg dus een laag schooladvies. Kinderen pesten en discrimineren ook, ik was een vetzak en mocht niet meespelen. Op dansles en bij gymnastiek bleef ik altijd als laatste over. Jongens op dansles trokken gekke bekken naar anderen (zo van: kijk eens waar ik mee opgescheept ben?) als ze met mij moesten dansen. Ze kenden mij niet eens, want ze zaten op een andere school, maar dat maakte blijkbaar niet uit. Ik was niet goed genoeg, want te dik. De boodschap kwam luid en duidelijk over. 

Vandaar mijn verwoede pogingen om veel af te vallen, wat rond mijn 19e ook lukte, voor een tijdje. Ineens telde ik wel mee en bleek ik slimmer te zijn dan gedacht. 
Mijn Duitse vriendje zei indertijd: dick und doof. Dat betekende dik en dom. Ik was toen te dun, dus het ging niet over mij, maar over andere vrouwen. En in feite ook over mij als kind, alleen had hij dat niet door, want dat wist hij niet. 

Tegenwoordig noemen ze het "fatshaming" Gewichtsdiscriminatie, ook wel grossofobie genoemd, is een vorm van discriminatie waarbij dikke mensen systematisch anders behandeld worden dan andere mensen met een slank postuur. Dit kan zich uiten in verschillende vormen, zoals vooroordelen, stereotypering en uitsluiting op de arbeidsmarkt, in de gezondheidszorg en in het dagelijks leven. 
Als ik dikker was, keken de mensen niet meer naar mij, maar zagen alleen een dik mens. Het was normaal om door kinderen op straat uitgescholden te worden voor vetbult. 
Wat doe je er tegen? 
Volgens mij helemaal niets! 

Misschien heb jij als lezer persoonlijk helemaal geen ervaring met obesitas en overgewicht en denk je dat ik overdrijf met mijn "gezeur" over discriminatie. Doordat jij dun bent, merk je het niet. Het is zo ingebouwd in deze maatschappij dat het niet opvalt, want het is gewoon, maar ondertussen speelt het wel degelijk! 

Kleding
Door alle min of meer geslaagde pogingen om af te vallen, heb ik 8 verschillende maten kleding in mijn kasten. 
- Maat 54/56. Daar paste ik in met een BMI van 40, morbide obesitas, een gewicht dat ik jarenlang had. Een BMI dat ongezond en riskant is voor de gezondheid. Dat is duidelijk. Deze kleding is mij al jaren te groot, maar toch bewaarde ik een deel, want wat als ik die onverhoopt toch weer zou moeten dragen? 
Zonde om nu al weg te gooien! 
Sommige stukken draag ik ook nog, bijvoorbeeld mijn regenbroek en regenjack. Wat maakt het uit dat die te groot zijn, voor het doel waarvoor ze gemaakt zijn voldoen ze nog prima! 
- Maat 50/52. In feite mijn huidige maat. soms ook wat aan de grote kant. Hiervan heb ik niet erg veel kleding, want in het recente verleden heb ik maar kort die maat gedragen. Moet ik meer kopen of er op vertrouwen dat ik misschien in de toekomst in een kleinere maat ga passen? 
- Maar 46/48. Sommige kleding past, sommige net niet. Deze maten hebben een vrij groot aandeel in mijn kledingvoorraad. 
- Kleding in de maten 42 en 44. Daar paste ik ooit in, 4 - 4,5 jaar geleden. Nu niet en misschien wel nooit meer. Bewaren? Niet voor altijd, maar voorlopig wel! Want je weet maar nooit! 

Nu heb ik het wel zo geregeld, dat alles dat (bijna) past, in een andere kast hangt dan kleding die niet past of veel te ruim is. Dat laatste is als het ware de 'reserve'-kast. Die kleding kom ik niet dagelijks tegen. 

Ik moet ineens ook denken aan Janneke Jelies (van het tv programma over grote gezinnen, Een huis vol), die voorafgaande aan haar laatste zwangerschap veel afviel en alle te grote kleding wegdeed. (ik dacht: doe dat nou niet! Wacht gewoon nog een paar jaar!) En vervolgens tijdens de zwangerschap en daarna weer net zo zwaar werd en daarna in Spanje nog een keer een poging deed om slanker te worden. 

Ken jij dat, dat je als dik kind of dikke volwassene gediscrimineerd word of werd en veel kledingmaten in de kledingkast hebt? 

Altijd honger, deel 1

Zo lang ik mij kan herinneren had ik altijd honger. Iedere dag. 
Dat mocht ik niet zeggen, want kinderen in Afrika hadden honger en in de oorlog hadden mensen honger, maar honger was er niet in de vijftiger en zestiger jaren. In ieder geval niet in ons gezin. 
Je had hooguit trek. 

Maar ik was vanaf dat ik heel klein was op dieet. Een vermageringsdieet. Want ik  was te zwaar. Al toen ik in de box zat wilde ik meer eten dan dat ik mocht eten. 
Weet ik uit verhalen. De consultatiebureauarts vond dat ik minder moest eten en moest afvallen. 
Ik weet inderdaad niet anders dan dat ik de hele dag bezig was met eten en als ik wat kreeg, dat ik het zo snel mogelijk op at. Want het kon misschien een vergissing zijn en het eten kon misschien weer afgepakt worden. Dat afpakken gebeurde regelmatig. Ik kreeg wel eens een chocoladereepje van mijn oma. Een koetjesreepje, dat eiste mijn moeder onmiddellijk op. Kom maar hier, dan bewaren we dat voor jou. En vervolgens verdween het in de vuilnisbak, want slecht voor mij. 

Op momenten dat mijn moeder niet op mijn eten kon letten, bijvoorbeeld als ik bij een vriendinnetje speelde en een plak cake en frisdrank aangeboden kreeg, dan sloeg ik mijn slag. Want dat kreeg ik thuis nooit. Voor mijn vriendinnetje was het gewoon, maar voor mij niet. Ik kreeg slappe thee met een zoetje en hooguit 1 droog biscuitje.  Zonder een vriendinnetje in huis dat kwam spelen kreeg ik ook geen koekje, maar een winterwortel of een stuk rauwe koolraap voor de honger. 
Na een schoolkamp kwam ik kilo's zwaarder terug, want daar at ik net zo veel als de andere kinderen en dat was voor mij te veel. 
Mijn moeder werd ziek en lag wekenlang in een ziekenhuis en kon niet op mijn eten letten. Er kwam een gezinsverzorgster in huis, die schoon maakte en kookte.  Het eten was me daar toch lekker! Veel vetter en zoeter. Worteltjes met suiker gekookt. Toetjes. Vette jus.  Je voelt hem al aankomen, ik werd weer zwaarder. Op mijn 12e woog ik 87 kg, veel te veel voor een kind op de lagere school. Vanaf mijn pubertijd probeerde ik te minderen met eten. Ik wilde niet meer dik zijn, ik wilde in maat 38 passen. Wat ook weer wat overdreven was voor mijn lengte van 179 centimeter. 

Ondanks een enorme honger in mijn hoofd, deed ik mijn best om af te vallen. Ik hongerde mijzelf uit. In de jaren na mijn 12e lukte het mij om 30 kilo af te vallen en echt dun te worden, 57 kg, te dun voor een lange puber in de groei. Ook al voelde dat niet zo. Ik vond mijzelf nog steeds veel te dik, te zwaar, hoewel dat niet zo was. Het beeld dat ik van mijzelf had, kwam niet overeen met mijn werkelijke omvang. 
Mijn vriendjes vonden dat ik meer moest eten.  Ik was heel wantrouwig, want ik dacht dat mijn vriendje mij wilde vetmesten en dat was ik echt niet van plan. 

Na verloop van tijd werd ik weer zwaarder, de honger was te erg geworden ik hield de ondervoeding die ik had niet langer vol. Ik kreeg regelmatig en vaker last van eetbuien. Eetbuien die ik ook al had toen ik zo mager was. En langzaam aan werd ik steeds zwaarder en zwaarder. Regelmatig begon ik weer met afvallen. Viel succesvol af en kwam weer aan. En weer opnieuw en weer opnieuw, en nog weer en nog een keer. Ik ben de tel kwijt van de keren dat ik kilo's afviel en ook weer aankwam. Ik kreeg in 1993 diabetes en hoge bloeddruk. Voor het laatst viel ik af in 2020/2021 toen ik in vergelijking met 2015 in totaal 55 kg lichter werd. In de jaren die volgden kwamen de kilo's weer terug, hoewel niet allemaal. 

Lees hier meer over mijn verhaal over mijn eeuwige honger en afvalpogingen: 

 Klik hier voor deel 1 
En klik hier voor deel 2. 

En lees hier over de stand van zaken nadat ik 55 kilo lichter was geworden.

Binnenkort meer over hoe het nu gaat.

+ 50 kilo afvallen: en dan begint het pas!

Tussen maart 2015 en juli 2021 ben ik ruim 50 kilo lichter geworden. In maart '15 was ik bij de huisarts met kleding en zonder schoenen 129,8 en half juli vorig jaar was ik met alleen een slipje aan 75,7 kilo. Ik neem aan dat ik in die tussentijd ongeveer 52 kg ben afgevallen. Het is lastig om te schatten hoe zwaar mijn kleding destijds in maart '15 was, maar het gewicht op de gram nauwkeurig doet er ook eigenlijk niet zo toe.

Ze zeggen altijd, na het afvallen begint het pas. Dat is ook mijn ervaring met vorige keren dat ik afviel. Zeker in de herfst van 1990. Toen was ik 40 kg lichter geworden en dat gewicht zat er in no time weer aan en 'een paar' kilo méér dan dat! Het was alsof ik mijn gewicht helemaal niet meer in de hand had. Ik had en heb al sinds mijn 18e jaar last van een eetbuistoornis en die eetbuien vlamden heel heftig op.

En nu, in 2021, gebeurde hetzelfde. Niet zo snel en niet zo heftig als in het verleden, toen ik zo'n 4 kg per maand aankwam, maar het ging toch héél snel! Angstwekkend snel, zeker vanaf het moment dat ik voor mijn blaasontsteking een antibioticakuur kreeg. Bij mij werken antibiotica als groeibevorderaar, dat is mij wel duidelijk. En mijn smaak veranderde erdoor. Ineens at ik dingen die ik normaal gesproken niet eens zie staan, zoals brinta, havermout en chocolade. En nog steeds kan ik enorm veel tegelijkertijd eten en kon ik de rem op dat overeten niet meer vinden. Te veel pinda's, knäckebröd met dik pindakaas, nootjes, volvette kaas. Altijd aan het einde van de middag en vooral 's avonds!
Ik had het er met niemand over, ik wilde het zelf oplossen en de eetbuien zelf bestrijden, maar zoals altijd, is het kenmerk van eetbuien juist dat je ongecontroleerd en veel gaat eten. Die controle was er niet. Ik was bang het hele afvaltraject teniet te doen en weer een kleine 130 kilo te worden. Ik durfde ook niet op de weegschaal te staan en mijzelf met de "schade" te confronteren. Ik was ook bang dat de diabetes weer veel erger zou worden. En zo hielp ik mezelf flink in de put.

Tot half januari. Na een doorwaakte nacht overwon ik mijzelf en stond op de weegschaal. En ik ging er over praten met mijn dochters. Op de een of andere manier hielp dat praten goed. De spanning en angst van weer heel dik worden was er af en het lukte mij heel goed om de knop om te zetten.

Ik zoek naar positieve houvast: ik ben 43 kg lichter dan dat ik in 2015 was. Dat betekent dat de gezondheidswinst nog steeds enorm is.
Ik heb sinds 2 weken geen eetbuien meer. Ik leg mezelf wel allerlei beperkingen op: ik mag géén volvette kaas eten, ik mag in de supermarkt niet eens in de búúrt komen van de snoep-, koek- en chipsstraat, ook niet voor één keertje. Ik mag na 18:30 uur helemaal niets meer eten en alleen iets drinken met 0 calorieën.
Mijn doel is nu gelijk te blijven en niet méér aan te komen.
En dat gaat goed.

Waarom het nu wel wil? Ik denk doordat ik de angst voor de weegschaal losgelaten heb en er met mijn dochters over praat. Oudste zei van de week nog: het is ook niet zo erg om zo nu en dan een eetbui te hebben, zo veel schade doet dat nu ook weer niet. Dat relativeert wel wat.
Maar uiteraard is dat niet het hele verhaal, maar waarom het nu goed gaat, daar heb ik verder geen verklaring voor. Het is wel zo dat de angst dat het weer misgaat en ik weer eetbuien krijg, levensgroot aanwezig is. Je kunt namelijk bij eetbuien niet 'gewoon' stoppen met dat gedrag. Daarvoor is de dwangmatigheid veel te sterk.
Ik troost mijzelf met de gedachte dat het eerder in mijn leven heel goed ging en ik lange tijd (vrijwel) geen eetbuien had, dus waarom zou dat nu niet zo zijn?

Naast de entree

Wel lastig nu: hier bij de entree van de AH staan aan de linkerkant enorm veel paaseitjes en andere paas-zoetigheden, ik heb er foto's van gemaakt! Dus kijk ik nu noodgedwongen standaard naar rechts, (behalve als ik er foto's van maak).
Maar ook aanbiedingen in 'vreterij' staan niet in de desbetreffende gangen in de supermarkten, maar prominent en niet te missen op plekken waar je wel langs móét gaan en natuurlijk bij de kassa!

En om de hoek van het schap nog véél meer!

Wijze levenslessen van Robert Vermeiren

Robert Vermeiren was afgelopen zondag gast in het programma Zomergasten. Ik vond de aflevering zeer boeiend en leerzaam, ook voor mij als oudere met depressies en een eetstoornis. Robert is hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie en directeur patiëntenzorg van Curium-LUMC. Wat mij met name trof was zijn mening over het herstel van mensen met een psychiatrische stoornis of een depressie. Hij vindt dat je de lat te hoog legt als je iemand volledig wilt laten herstellen. Dat is voor veel kinderen en jongeren niet te realiseren. Helemaal beter worden is te hoog gegrepen. In plaats daarvan kun je beter werken naar een leefbaar leven, waarbij je leert leven met, bijvoorbeeld met depressies, ADHD of een eetstoornis. Ik denk dat ook op gaat voor volwassenen.

Ik heb vanaf mijn puberteit depressies en een eetstoornis.
In mijn puberteit zat ik in een diep depressief gat en dacht ik over suïcide, ook later, ongeveer 20 jaar geleden, ging het heel slecht met mij. Toen was ik vast van plan er een eind aan te maken als mijn dochters groot genoeg waren. Ze waren toen 14 en 11, net wat te jong, dus ik moest nog even volhouden. Het feit dat ik die ontsnappingsmogelijkheid had, gaf enig licht in de tunnel, ik "hoefde" niet meer zo lang! Ik heb toen antidepressiva geslikt en dat hielp wel enigszins, in ieder geval heb ik toen mijn suïcideplannen op de heel lange baan geschoven. Het gaat nu een stuk beter, geen suïcide-gedachten meer, maar helemaal over zal het wel nooit gaan. Soms helemaal geen zin in wat dan ook. Dan verwaarloos ik mij zelf, douche niet, slaap slecht, ga niet meer zwemmen (want ik vind mijzelf dan zo'n lelijk gedrocht, dat wil ik anderen niet aandoen) etc. Gelukkig duurt zo'n periode tegenwoordig kort.
Van die depressies heb ik geaccepteerd dat ze er zijn, en het blijft leefbaar omdat de mineurstemming kort is en de ervaring mij heeft geleerd dat er al snel weer licht in de tunnel komt.  Mijn kwaliteit van leven is ondanks zo nu en dan een kleine depressie goed genoeg. Over het algemeen geniet ik van het leven en soms is het flink kut (een woord dat Robert Vermeiren gebruikte). Dat helemaal perfect niet hoeft als het leven maar voldoende leefbaar is en je er relatief weinig hinder van ondervindt, dat was mij vóór zomergast Robert al duidelijk.

De eetstoornis is een ander verhaal. Die begon met anorectisch gedrag en veranderde in een matige eetbuistoornis die steeds milder werd en uiteindelijk dacht ik dat ik er van af was. Dat was ook mijn ideaal: echt onbekommerd zonder enig probleem automatisch voelen wanneer ik genoeg heb. Genieten van eten en voeding niet gebruiken om mijzelf te verdoven of te straffen of wat dan ook. Heel perfectionistisch dus eigenlijk.
En dan hoor ik Robert Vermeiren zeggen dat je ook niet naar dat ideaalbeeld toe hoeft te werken. Dat het er om gaat dat het leefbaar is. Een goede les!
Ik moet thuis in mijn eentje geen koek gaan eten, want dan gaan ze allemaal op. Ik moet ook geen pak magnums aanschaffen, ook geen mini's, want ik houd het niet bij eentje, alles móét op. Niet dat ik, als ik begin met koeken of ijsjes, al van plan ben om er meer dan 1 te eten, juist niet, maar het gebeurt wel, die controle heb ik niet en waarschijnlijk krijg ik die ook niet. In plaats daarvan kan ik beter wat anders eten, bijvoorbeeld een stuk meloen, of een grapefruit. Ook heel lekker en daar blijf ik niet van dooreten. Die meloen hoeft van mezelf niet in één keer op en dat netje met grapefruits ook niet.
En ik ben nog steeds een goede gastvrouw als ik geen dozen met roomijs of pakken koeken in huis heb voor gasten. Afzonderlijk verpakte koeken heb ik al maanden in huis en als ik er niet aan begin, dan eet ik ze niet.

Mag ik dan van mijzelf geen ijs of koek eten? Zeker wel, maar niet thuis in mijn eentje, dan kan ik niet stoppen! Ik moet niet denken dat ik één koek kan eten en dan stoppen en ik moet ook niet denken dat ik cornetto's of magnums in huis kan hebben. Waterijs kan prima, dat heb ik altijd in huis. Daar kom ik niet aan, niet lekker genoeg.

Tegenvallers

Tegenvaller 1
Heftige pijn.
De pijn in mijn heup was in de afgelopen 3/4 jaar steeds goed te doen. Ik had wel pijn, maar geen erg heftige, intense pijn. En die pijn was goed te bestrijden met pijnstillers.  Ineens had ik in de afgelopen week wél heel erge pijn. Bij iedere stap die ik zette zag ik er tegenop om het been te belasten en ik probeerde zo weinig mogelijk gewicht op het been te zetten door me overal aan vast te houden en zo veel mogelijk de rollator te gebruiken. Het begon al 's nachts, toen ik met veel moeite over de overloop naar de wc liep en leunde op deurposten en deurkrukken. Helaas was het de volgende ochtend nog niet beter, ook niet met de opioïde, een zware pijnstiller, die ik nam. Het hielp niets!
Deprimerend zo'n pijn! Want je kunt helemaal niets. Niet fietsen, niet even naar een winkel, gewoon helemaal niets! De passen tussen mijn rollator en de wc waren al heel lastig, laat staan het opstappen op een fiets en het afstappen!

Zou dit nu voorlopig mijn toekomst zijn? Ik wist dat de huisarts weinig toe te voegen had aan de pijnstiller Tramadol die ik nu heb, maar wat ik bedacht is dat pijn in mijn gewrichten vaak heel goed reageert op een ontstekingsremmer. Dat moest ik maar proberen, misschien was het een opvlammende ontsteking in het heupgewricht? Proberen kan altijd, dus nam ik 2x een ibuprofen 400 mg met keurig 8 uren er tussen in. En warempel het hielp! De pijn zakte af en ik liep zonder al te veel moeite een aantal meters in mijn woonkamer. Ik was enorm opgelucht dat het weer zo veel beter ging en ik hoop dat de pijn ook in de periode tot de operatie beheersbaar blijft!

Tegenvaller 2
Mijn eetbuistoornis is toch niet helemaal over.
Ik heb nu een gezond gewicht en ik hoef van de praktijkverpleegkundige die mijn diabetes monitort niet lichter te worden. Ik hoef dat van mijzelf ook niet, hooguit een paar kilo, maar die kilo's vind ik niet noodzakelijk. Ik heb de hoop om helemaal zonder diabetesmedicatie te kunnen opgegeven, want daar geven mijn bloedsuikers geen aanleiding toe. Het lijkt er op dat dat ik medicijnen nodig blijf houden.
Dus kan/mag ik weer meer eten dan dat ik deed, maar wel gezond voedsel.

Nou, dat is lastig! En mijn gedrag hierin krijgt prompt weer kenmerken van een eetbuistoornis. Een milde stoornis, dat dan weer wel!
Dan vind ik koeken in mijn voorraad. Afzonderlijk verpakte koeken, voor visite. Ik kon er prima van afblijven, toen ik wilde afvallen, maar nu denk ik: ik mag best eentje nemen. Ik eet er 1 op, terwijl ik nèt een warme maaltijd op heb en eigenlijk wel verzadigd ben. En dat blijft niet bij 1, maar dat worden er véél meer. Opgeteld zij het heel veel calorieën en dat niet alleen, het zijn ongezonde calorieën, zeker in relatie tot mijn diabetes. Ik wil jullie er niet mee vermoeiden, maar zo kan ik over de afgelopen weken nog meer voorbeelden noemen, waarbij ik dan de controle verlies. Altijd zonder dat ik echt honger heb, het is meer onrust, snaaihonger, altijd in mijn eentje.
Ik had gehoopt dat ik van de eetstoornis af was, maar dat is niet zo. Het komt natuurlijk niet helemaal onverwacht. Een stoornis die ruim 50 jaar geleden ontstaan is en zo veel jaren heeft bestaan, gaat misschien nooit helemaal weg en steekt zo nu en dan weer de kop op.
Ik ben er toch wel door van slag. Ik weet dat het op dit moment best meevalt. Deze eetbuien komen niet heel vaak voor en de hoeveelheden zijn relatief klein. Je kunt het nauwelijks echt een eetbuistoornis noemen.

Mijn vroegere Pools/Duitse vriendje Georg zou zeggen: "es gibt schlimmeres".
En dat is natuurlijk ook zo. Ik heb goede hoop dat ik in mijn voeding een zekere balans vind en dat ik, nadat ik mijn 2e heup heb gekregen, weer redelijk soepel en zonder pijn-problemen kan lopen.

Een eetbuistoornis

Ik heb heel lang een eetbuistoornis gehad, erg lang, zeker ruim 45 jaar. Die eetbuistoornis zorgde er feitelijk voor dat ik dik werd en ook dat afvallen vaak niet lukte.

Een verstoorde relatie met eten heb ik al mijn hele leven. Dat kwam, omdat ik vanaf dat ik 1 jaar was, te dik bevonden werd en ik werd op strenge diëten gezet om te zorgen dat ik af zou vallen of in ieder geval niet zwaarder zou worden. Het ging altijd over te dik zijn, slanker worden en verboden eten.
Rond mijn 19e mondde al die aandacht voor niet eten en slank worden uit in een eetstoornis.  Ik ging voor studie op kamers wonen en voelde mij daar heel depressief en ongelukkig. In de jaren daarvoor ben ik door mijn ouders emotioneel verwaarloosd en werd ik door mijn vader regelmatig uitgescholden. Je kunt er hier meer over lezen.
Ik had dus een eetstoornis. Toen heette dat nog niet zo, ik wist alleen dat ik problemen had met normaal eten. In eerste instantie was het vooral  anorectisch gedrag, maar al snel veranderde dat in een eetbuistoornis waarbij ik last had van fikse eetbuien. 55 kilo wegen bij een lengte van 179 cm is mij nooit gelukt.

Dit staat er in de hulpgids voor de Geestelijke Gezondheidszorg over een eetbuistoornis volgens de DSM-5 criteria:

A. Recidiverende eetbui-episodes. Een eetbui-episode wordt gekenmerkt door beide volgende kenmerken:
(1) Het in een afzonderlijke tijdsperiode (bijvoorbeeld binnen een periode van twee uur) eten van een hoeveelheid voedsel die beslist groter is dan die de meeste mensen binnen dezelfde tijd, onder vergelijkbare omstandigheden zouden eten.
(2) Het gevoel tijdens de episode geen beheersing te hebben over het eten (bijvoorbeeld de betrokkene heeft het gevoel niet te kunnen stoppen met eten, of niet te kunnen beheersen wat of hoeveel hij of zij eet).
B. De eetbui-episodes hangen samen met drie (of meer) van de volgende kenmerken:
(1) Veel sneller eten dan normaal.
(2) Dooreten totdat een onaangenaam vol gevoel ontstaat.
(3) Grote hoeveelheden voedsel nuttigen zonder lichamelijke trek te hebben.
(4) Alleen eten, uit schaamte over de hoeveelheid die de betrokkene nuttigt.
(5) Achteraf van zichzelf walgen, zich somber of erg schuldig voelen.
C. Er is sprake van duidelijke lijdensdruk door de eetbuien.
D. De eetbuien komen gedurende drie maanden gemiddeld minstens eenmaal per week voor.
E. De eetbuien gaan niet gepaard met het recidiverend toepassen van inadequaat compensatoir gedrag zoals bij boulimia nervosa, en treden niet uitsluitend op in het beloop van boulimia nervosa of anorexia nervosa.

Als ik dit zo lees, dan kan ik werkelijk overal een vinkje achter zetten.
Met het inadequaat compensatoir gedrag wordt bedoeld: braken, misbruik van laxeermiddelen of overmatig bewegen en dergelijke.
Ik compenseerde de inname van al die extra calorieën inderdaad niet met manieren om te proberen om die calorieën weer kwijt te raken.

De hulpgids voor de Geestelijke Gezondheidszorg gaat nog even door:

• Licht Gemiddeld 1 tot 3 eetbui-episodes per week.
• Matig Gemiddeld 4 tot 7 eetbui-episodes per week.
• Ernstig Gemiddeld 8 tot 13 eetbui-episodes per week.
• Zeer ernstig Gemiddeld 14 of meer eetbui-episodes per week.
  
  Voorkomen

De eetbuistoornis komt bij 1-2% van de bevolking voor en, in tegenstelling tot boulimia nervosa, in gelijke mate bij mannen en vrouwen.


Mijn eetbuistoornis varieerde van licht tot matig en mijn broer had deze eetstoornis ook, maar daar ben ik pas een jaar of 20 geleden achter gekomen.

Hoe ging dat, als ik een eetbui kreeg?
Eetbuivoedsel had ik nooit in huis. In die zin overviel een eetbui mij niet. Het plan voor een eetbui en de behoefte daaraan ontstond altijd in de supermarkt. Ik sloeg eetbuivoedsel in met de bedoeling om dat allemaal op te eten: een zak chips, een pak gevulde koeken, een hele salamiworst, een gekookte worst, een hele boterkoek, een liter vla. Dat soort dingen. Ik kocht niet altijd zo veel voedsel, maar soms wel. Heel calorierijk en vet. In eerste opzet was het plan om daar maar weinig van te eten, bijvoorbeeld alleen de boterkoek of de helft daarvan. Maar al snel viel dat plan in duigen en at ik alles op. Dat kon ik eigenlijk ook niet anders doen. Ik had absoluut geen rem, het móést op! Altijd stiekem, altijd alleen en altijd had ik achteraf heel veel spijt en was ik beschaamd dat ik dat wéér gedaan had! Ik voelde me dan heel ellendig. Genieten van het voedsel deed ik niet en natuurlijk had ik heel veel last van zo'n enorme hoeveelheid eten in mijn maag. Ik werd er ziek van, soms was het zo veel dat ik er kotsmisselijk van werd en alles er spontaan weer uitkwam.

Wat was de functie van de eetbuien? Het was voor mij een manier om stress te verminderen, om verder even nergens over na te denken en mezelf als het ware plat te leggen. Andere mensen doen dat met alcohol of drugs. Ik koos voor eetbuien.

In die ruim 45 jaar waren de eetbuien niet altijd even heftig aanwezig. Soms ging het een tijdje goed en dan weer waren ze er volop. Tijdens mijn zwangerschappen had ik er geen last van. Ik denk dat ik het gevoel had dat ik mij tijdens de zwangerschap geen rare eet-capriolen kon veroorloven. Ik had last van hoge bloeddruk en ik had zwangerschapsdiabetes. Ik wilde mijn kind geen schade berokkenen.
Ook tijdens vakanties had ik geen last van eetbuien. Dat kon ook niet, want dan was ik nooit alleen, misschien lag het daar aan?

Hoe ben ik er van af gekomen? Ik ben er nog niet zo lang van af. Heel geleidelijk kocht ik in de afgelopen jaren kleinere hoeveelheden eetbuivoedsel totdat het na verloop van tijd helemaal stopte. Dat stoppen van het kopen kan ik mij niet precies herinneren, het zou heel goed kunnen dat het pas was nadat ik gestopt ben met werken, toen ik bijna 2,5 jaar geleden met pensioen ging.
Ik weet wel, dat de stoornis 3 à 4 jaar geleden al niet meer zo erg was. Zeker niet wekelijks en de hoeveelheden beperkten zich tot bijvoorbeeld maar 2 pakken koeken per keer.

Overigens moet ik constateren dat de eetstoornis niet voor 100% over is. Ik vertoon nog steeds gedrag dat je met een eetstoornis in verband kunt leggen:
iedere dag wegen, blij zijn als ik lichter ben geworden en een beetje de pest in hebben als ik zwaarder ben, iedere dag calorieën tellen en boos op mezelf zijn als ik meer dan 2000 calorieën op een dag eet. Maar dit alles valt in mijn beleving reuze mee. Ik word niet meer ziek van eetbuien en ik kom niet meer in de verleiding heel veel te veel te eten.  Dus naar mijn idee is het over, op wat mini-symptomen na die niet zo veel kwaad kunnen, maar wel een beetje dwangmatig zijn.

Mocht je ook een eet(bui)stoornis hebben, er is nu veel meer aandacht voor dan in 1972, toen mijn eetstoornis begon. Zoek hulp en veroordeel  jezelf  vooral niet!

Waarom werd ik dik? Deel 3 - de afgelopen 30 jaar

Mijn verhaal over mijn gewicht eindigde in deel 2, toen ik na een afvalpoging in 1990 na ruim een jaar weer even zwaar was als voor die tijd.

Ik was weer terug bij af.
Zucht!

Diabetes
In mijn zwangerschappen had ik al last gehad van zwangerschapsdiabetes. Ik heb aanleg voor type 2 diabetes en samen met het overgewicht/obesitas was het resultaat dat ik in 1993 definitief diabetes kreeg. Ik moest op een dieet. Weinig koolhydraten, maar voor de rest was ik vrij om te eten wat ik wilde. Ik ontwikkelde nogal vette voorkeuren, voor zover ik die niet al had. Kookte met veel olie en volvette kaas en vette vleessoorten. At veel pindakaas en notenpasta's. En viel daardoor niet af, geen gram. Het doel van het dieet was om de bloedsuikers onder controle te houden en dat lukte de eerste jaren wel. Na verloop van tijd ging het minder. De oplossing was om insuline te gaan spuiten. Daar begon ik in 1999 mee, 6 jaar nadat ik diabetes kreeg. Ondertussen had ik nog steeds eetbuien. Die bleven regelmatig komen, hoewel misschien met wat grotere tussenpozen, dat weet ik niet meer.

Een nieuwe afvalpoging
Rond 2002, of misschien later, deed ik een nieuwe poging om af te vallen. Het is merkwaardig, maar ik weet er maar weinig meer van. Mijn oudste dochter begon er over en uiteindelijk begon het me een beetje te dagen. Ik heb nog een badpak maat 48 uit die tijd en een paar shirts. Ik kocht ook truien in een kleinere maat, die heb ik weggegeven, deels aan mijn moeder, deels aan mijn dochter en waarschijnlijk is ook een deel naar de kringloop gegaan. Deze achteraf mislukte afvalpoging is waarschijnlijk heel pijnlijk voor mij geweest en ik ben het grotendeels vergeten, tot grote verbazing van mijn dochter! Ik ben verder helemaal niet zo vergeetachtig, ik weet veel dingen nog haarfijn, maar van dat gewichtsverlies herinner ik me vrijwel niets meer. Een selectief geheugen komt vaker voor, ons land heeft een (demissionair) minister-president die daar ook heel goed in is 😁 Maar bij mij gaat het om een langere periode, want je wordt niet in één dag slanker en daarna weer dikker, daar is een flinke periode mee gemoeid. Wat meespeelde, was dat de vader van mijn kinderen in die tijd heel erg verslechterde, regelmatig zware psychoses had en in die periode in een instelling voor psychiatrische patiënten moest gaan wonen. Ook verslechterde de gezondheid van mijn moeder en belandde ze achtereenvolgens in het ziekenhuis, toen in een revalidatieoord, daarna in een verpleeghuis en vervolgens in een verzorgingshuis en daar overleed ze na een verblijf van 5 jaar. Ik heb veel voor haar gedaan en me ingespannen rond de (mantel)zorg voor haar.
Kortom: ik had naast een drukke baan ook andere zaken aan mijn hoofd. Toch blijf ik het gek vinden dat ik er zo weinig meer van weet. Het zal vooral de teleurstelling en frustratie zijn dat mijn nieuwe afvalpoging weer mislukte. Ik heb er in mijn hoofd een dikke streep doorgezet, met het idee: dit is nooit gebeurd, echt niet!

Weer dik
Ik was dus weer dik, veel te zwaar, met een BMI van rond de 39 en dat gewicht begon problemen te geven met mijn verdere gezondheid. Lopen ging slecht, bewegen ging sowieso moeizaam.

Meer bewegen
In 2006 had ik een (diabetes)diëtiste die wilde focussen op bewegen. Beweging zou de sleutel zijn om gezonder te worden. Mede door haar adviezen heb ik mijn huis gekocht. De afstand tussen mijn werk en mijn oude woning kon ik binnen 5 minuten fietsend overbruggen. Tussen mijn werk en mijn huidige woning zat ongeveer 25 minuten. Dus dat was automatisch 4x per week 50 minuten fietsen, in plaats van 4x per week 10 minuten. Na een aantal jaren heb ik jaarlijks een abonnement op het zwembad genomen.
Toen ging ik daarnaast voor mijn doen vrij intensief zwemmen, zeker 3x per week een half uur, later breidde ik dat uit naar 4x per week een uur. Dat was dus náást het fietsen naar en van mijn werk.
Dat bewegen, fietsen en zwemmen, hielp om gewicht te verliezen. Ik viel 15 kilo af zonder dat ik daar een hap minder om at.

Corona en misselijkheid
Corona bleek harder toe te slaan bij mensen met nogal wat overgewicht. Ik had dus ook de kans om ernstig ziek te worden! En verder werd ik misselijk door medicijnen die ik nodig had als pijnstiller vanwege de heupslijtage. Toen ging het hard. Ik was heel gemotiveerd om af te vallen vanwege corona en ik vond eten niet meer lekker, ik kon het eten prima laten staan. Ik moest zelfs mijn best doen om niet te snel af te vallen en daardoor te verzwakken. En bij mij werkt het zo, dat als ik eenmaal gewend ben aan kleinere hoeveelheden, dat ik dan ook veel sneller vol ben en mij verzadigd voel.

Doordat ik nog steeds snel verzadig ben, lukt het me om heel langzaam en gestaag verder af te vallen.
Ik blijf dagelijks bewegen door tenminste 30 minuten per dag te fietsen. Vaak wel verder dan dat. Dus dat is mooi!

Streefgewicht
Mijn streefgewicht is nu 77 kg, bij een lengte van 177 cm, dan is mijn BMI 24,6. Dat gewicht heb ik nog niet bereikt, maar ik ben goed op weg.
Maar ik ben voorzichtig met een streefgewicht. In mijn volwassen leven heb ik 57 kilo gewogen, maar ook ruim 70 kilo meer dan dat en van alles er tussen in. Ik denk dat het voor de diabetes goed is om nog niet te stoppen en in de komende maanden/jaren langzamerhand nog wat lichter te worden.

Zal het mij lukken het gewichtsverlies vast te houden?
In 1972 lukte het mij niet en in 1990 en ook de laatste keer ging het niet goed.
Nu dan wel?
Ik ben optimistisch, voornamelijk doordat mijn focus nu ligt op gezondheid en ik destijds vooral gericht was op uiterlijk. Mijn motivatie ligt nu beslist anders.
Ik merk nu ook duidelijk de gezondheidsresultaten van het gewichtsverlies. Ook heb ik nu geen last van eetbuien, die ik toen wel had.
Maar toch zal het een fikse uitdaging zijn om het gewichtsverlies te behouden, als ik de statistieken er op nalees, want die zijn allesbehalve florissant, zelfs ook voor een aantal mensen met een maagverkleining!

Maar als je mij op de vrouw af vraagt wat ik verwacht, of eigenlijk vrees, dan vrees ik, dat ik net als de vorige 3 keren bij drastische vermindering van mijn gewicht, dat het er allemaal weer bij komt, met alle nadelige gevolgen daarvan voor mijn gezondheid.

Waarom werd ik dik? Deel 2 van te mager naar mijn eerste serieuze afvalpoging

Je kunt hier in deel 1 lezen hoe ik van een dikke baby ging naar een te dunne vrouw van 20.

Rond mijn 20e had ik een ondergewicht en het lukte slecht om blijvend te mager te zijn. Zoals ik laatst al schreef, ik was niet voor anorexia in de wieg gelegd. Heel langzamerhand begon ik zwaarder te worden. Mijn verhouding met eten was al zo lang ik mij kon herinneren niet heel goed. Eten was mijn vriend, maar ook zeker mijn vijand. Ik woonde samen met een man en die relatie die liep niet heel lekker, ik voelde mij ongelukkig in deze relatie. Emoties at ik weg met eetbuien. Daarbij at ik in korte tijd grote hoeveelheden ongezond eten: koeken, worst, snoep, chocola. Zo veel dat ik me er heel ziek van voelde. Ik voelde mij stom dat ik het deed, ik vond dat ik het "gewoon" niet moest doen, maar toch kon ik het niet laten, want zo werkt een eetbuistoornis nu eenmaal niet. Je kunt niet gewoon "gewoon" gaan doen. Die eetbuien bleven, heel veel jaren achtereen. Regelmatig had ik het nodig om een eetbui te nemen. Altijd alleen, altijd stiekem, niemand mocht het weten, want ik schaamde mij heel erg voor dit gedrag. Ik bewoog niet heel veel en ik stak geen vinger in mijn keel. Dat extra eten van de eetbuien verteerde ik en daardoor werd ik gestaag dikker.
In onderstaande film van de NOS wordt nader ingegaan op eetbuistoornissen.

Ik ben dus niet dik geworden omdat ik zo van eten geniet, niet omdat ik mij te buiten ging aan copieuze maaltijden, maar omdat ik emoties probeerde te reguleren met overeten. Of eigenlijk emoties door overeten even helemaal niet meer te voelen.
Toen ik 25 jaar was, was ik wel 25 kilo zwaarder dan toen ik 20 was. Ik kwam van een ondergewicht, dat betekende dat ik met die 25 kilo extra feitelijk nog steeds een goed BMI had, een beetje aan de bovengrens van een gezond BMI. Het was niet aan mij te zien dat ik een eetstoornis had en last had van eetbuien.
Mijn relatie liep ten einde en ik kreeg een relatie met de vader van mijn dochters. Ondanks dat deze relatie beter ging dan mijn eerdere relatie, bleef ik last houden van eetbuien en werd ik in de loop van de 12 jaar na de start van deze relatie steeds zwaarder. Er was ook nogal wat aan de hand met de vader van mijn dochters. Hij had een ernstige psychiatrische ziekte en pas na verloop van tijd werd duidelijk hoe ernstig en dat medicijnen betrekkelijk weinig hielpen. Toen ik hem leerde kennen, zeiden psychiaters dat zijn ziekte goed in de hand gehouden kon worden door pillen, maar dat was niet zo, hij had herhaaldelijk last van psychoses, zeker nadat we een aantal jaren samen waren. Zijn ziekte had veel invloed op onze relatie. Het gaf veel stress en zorgen.
Ik heb voor mijn eetstoornis verschillende therapieën gehad, die hielpen me wel om meer inzicht in mijzelf te krijgen en wat gelukkiger te worden, maar de eetbuien en daarmee de eetstoornis gingen er niet van weg.
Op mijn 37e, nu ruim 30 jaar geleden, een jaar na de geboorte van mijn jongste dochter, woog ik zeker 115 kilo. Toen besloot ik dat het genoeg was geweest! De knop ging om. Ik begon op eigen houtje een  crashdieet met zeer weinig calorieën en viel in korte tijd, ongeveer 5 maanden, 30 kilo af. Ik had geen eetbuien en het lukte goed om een streng dieet te volgen.
Prachtig!
Het was gelukt om weer slank te worden!
Maar ... ik ging weer gewoon eten en de eetbuien kwamen weer terug! Na iets meer dan een jaar waren al die 30 kilo's en meer dan dat weer terug.
De dieetpoging was helemaal mislukt!

Binnenkort deel 3 (o.a. over een jaar lang antidepressiva slikken en nóg een afslankpoging)!

Waarom wil het nu wel en toen niet?

Dochter vroeg dit kort geleden en ook een lezer vroeg er naar.
Ik ben 2x eerder veel afgevallen en toen kwam het gewichtsverlies er beide keren vrij snel weer bij.
Alle moeite voor niets! Toen ik eenmaal in een spiraal omhoog zat, lukte het mij helemaal niet om daar weer verandering in te brengen.

Een goede vraag, wat is er nu anders en is het wel anders?
Misschien is het wel helemaal niet anders en heb ik er over ruim een jaar weer 40 kilo bij?

Dit is waarom ik denk dat het anders is:

• Vorige keren dacht ik na gewichtsverlies gewoon weer terug te kunnen naar de oude leefstijl, waarbij ik normale porties at, zo nu en dan snoepte, relatief veel vet at en weinig bewoog. Nu weet ik dat ik echt levenslang heb. Dat klinkt dramatischer dan dat het is. Ik voel me prima bij mijn huidige leefstijl. Ik was als dreumes en later als schoolkind al dik en moest van de consultatiebureauarts en later van de schoolarts op vermageringsdieet, daarnaast werd mij toen al door artsen beweging voorgeschreven. Zeg maar beweging op recept: veel buiten spelen, op gymnastiek. Daar had ik de afgelopen 67 jaar eigenlijk gewoon mee door moeten gaan. Gymnastiek was een slechte keuze, want ik ben een uitzonderlijk stijve hark die doodongelukkig werd van gymnastiekoefeningen, maar fietsen, wandelen en zwemmen was voor mij prima geweest.
  

• Bij andere afvalpogingen deed ik het niet voor mijn gezondheid, maar in de allereerste plaats voor het uiterlijk.

• Nu val ik af in de overtuiging dat het voor mijn gezondheid een stuk beter is. Het is beter voor de diabetes, het is beter voor de astma en ook beter voor mijn bloeddruk. Je hebt tegenwoordig het programma Keer Diabetes2 om. Ik heb niet deelgenomen aan het programma, maar ik heb er wel veel over gelezen en ik ben ervan doordrongen geraakt dat ik zelf veel kan doen om die diabetes inderdaad (deels) om te keren. Het is heerlijk dat ik mezelf niet meer meerdere keren per dag insuline hoef te injecteren!

• Bij vorige afvalpogingen had ik niet veel last van de lichamelijke beperkingen door het overgewicht. Ik kon mijn veters strikken, ik kon met gemak opstaan van een lage stoel of bank, ik raakte halverwege de trap niet achter adem. Ik ging nog zonder problemen in een tentje kamperen en kroop op handen en knieën naar binnen in die kleine tent. Ik had toen blijkbaar een veel betere lichamelijke conditie en was veel sterker. Ik was destijds ook aanmerkelijk jonger en ik denk dat dit een rol speelt, hoe ouder hoe meer last ik van die tientallen extra kilo's kreeg. 
  

• Tijdens vorige afvalpogingen ging ik te snel. Ik ben nu 6 jaar bezig en het gaat nu geleidelijker dan toen. Toen verloor ik 5 à 6 kg per maand en dat is nu niet zo. Snel schijnt slecht te zijn voor het behoud van gewichtsverlies.

• Ik beweeg nu méér. Zwemmen vóór corona en fietsen vanaf half maart 2020. Ik beweeg nu iedere dag 30  à 45 minuten. Ook dat helpt om fitter te worden.

• Slapen doe ik nu méér dan voordat ik met pensioen ging. Slaap schijnt een heel belangrijke factor bij gewichtsverlies te zijn. Dat wist ik niet, nu ik dat wel weet, houd ik er rekening mee.

Wat mijn hele leven al hetzelfde is: discriminatie van dikke mensen, met name vrouwen. Dik wordt gezien als lui, dom, slordig en onverschillig.  Je wordt niet voor vol aangezien. Dik zijn is je eigen schuld, moet je maar minder eten.