Het boek van Gisèle Pelicot

Ik denk dat ik haar niet meer bij mijn lezers hoef te introduceren. De vrouw die wilde dat haar misbruikzaak in het openbaar behandeld werd en niet achter gesloten deuren, zoals gebruikelijk.. Niet zij zou zich moeten schamen, maar al die waarschijnlijk ruim 50 mannen die haar misbruikten terwijl zij gedrogeerd was. Vijftig mannen stonden terecht en kregen straffen opgelegd. 
Ze schreef een boek met haar verhaal: Ode aan het leven. Met als ondertitel Schaamte moet van kant wisselen. In vele talen verkrijgbaar. Over haar leven en het leven met haar man Dominique Pelicot. Die inmiddels veroordeeld is tot 20 jaar cel. 

Ik las een interview met haar in de krant. Een uitvoerig interview over onder anderen haar leven, reacties van haar kinderen en de nare houding van advocaten van de mannen in het misbruikproces. Die advocaten die haar de schuld in de schoenen wilden schuiven. 
Een enorm aangrijpend verhaal vond ik het. Ik bewonder haar moed en haar veerkracht om te getuigen en nu weer verder te gaan met haar leven. Ze blijkt één dag jonger te zijn dan ik, zij geboren op 7 december 1952, ik een dag eerder. Zij een zondagskind, ik een zaterdagskind. Van zondagskinderen wordt gezegd dat ze de wind mee hebben, dat ze voor het geluk geboren zijn.  Nou, in haar geval zou ik dan toch zeggen dat ze pech heeft gehad. 

Ga ik het boek lezen? Nee, ik vond het verhaal in het interview al heel heftig. Ik moest het lezen een keer onderbreken doordat ik het verhaal me naar de keel vloog. Een heel boek kan ik zeker niet aan, hoe zeer ik haar veerkracht ook bewonder.