Beschuiten

Als kind kreeg ik zelden een beschuit, bijna altijd aten we bruine boterhammen. 's Ochtends en 's avonds en tussen de middag warm. Zo ging dat. De lagere school ging om 12:00 uur uit en om 14:00 begon de school weer en dan tot 16:00 uur. Alleen als ik ziek was, dan waren er beschuitjes. Dun besmeerd met jam, dat lag wat minder zwaar op de maag. 
Mijn oma Aaf woonde vlakbij en zij at wel dagelijks beschuit. Met jam of met bruine of gele basterdsuiker. Bij haar kwam ik bijna dagelijks, bij oma Lolk kwam ik nooit tijdens het ontbijt, soms wel 's avonds en zij at roggebrood en daarnaast witbrood. Beschuit heb ik haar nooit zien eten.

In mijn volwassen leven at ik niet vaak beschuiten. Soms wel knäckebröd, maar beschuiten werden bij mij oud en muf voordat het pak leeg was. In mijn beschuitblik bewaarde ik rijstwafels en geen beschuiten. 
Toen ik zwanger was van mijn oudste dochter, ik was 33 jaar, lag ik wekenlang in het ziekenhuis. Mijn zwangere buurvrouw op zaal at iedere ochtend een beschuit met kaas. 
Dat was iets nieuws voor mij! Beschuit met kaas!
Dat leek me wel wat! 

En vanaf die tijd at ik regelmatig beschuit met kaas. 
En sinds kort heb ik de beschuiten herontdekt. Nu koop en eet ik steeds de volkoren beschuit. Weer met kaas en soms met jam. 
En waarom een beschuit afgewisseld met knäckebröd en geen brood of pap? Ik eet 's ochtends graag iets lichts. Niet te zwaar op de maag, want ik ben al jaren lang 's ochtends licht misselijk en ik heb dan weinig trek in eten. Een beschuitje of een stukje knäckebröd gaat er dan wèl in. Een halve snee brood kan desnoods ook. 
Die misselijkheid komt door medicijnen die ik al jaren gebruik. Die geef ik in ieder geval de schuld van de misselijkheid. Gek genoeg heb ik dan toch wel trek in koffie met veel melk. Die koffie lustte ik tijdens de misselijkheid in mijn zwangerschappen totaal niet.