Voor de vierde keer in ruim 1,5 jaar .....

 brak een stuk van een kies af!
Niet steeds dezelfde kies, steeds een andere kies die blijkbaar verzwakt was.

In januari, april en juni vorig jaar gebeurde dat ook al. Nu dus weer! Ik at en had een steentje in mijn mond, dacht ik heel even. Natuurlijk in het weekend. Op zondagmiddag. Gelukkig had ik er geen pijnklachten aan, dus een spoedje was het niet. Op maandagochtend meteen de tandarts gebeld.
Ik kon op woensdag terecht. Mooi snel!
De kaakchirurge keek er dinsdagmiddag naar, toen ik bij haar was voor controle voor mijn implantaat. Met de schroef voor de nieuwe hoektand gaat het goed. Deze keer gaat het voorspoedig. 
Maar ze betwijfelde of de kies waar een groot stuk van afgebroken was, wel hersteld kon worden. 
Daar schrok ik wel een beetje van! 
Het is niet haar expertisegebied, dus ik bleef hoop houden dat de afgebroken kies gevuld kon worden. 
En dat kon gelukkig ook!
Ik heb in één moeite door 3 afspraken gemaakt voor mijn implantaat. Ik ben binnenkort uitbehandeld bij de kaakchirurg en dan gaat de tandarts, en natuurlijk de tandtechnicus, er mee verder. Volgens schema ben ik net voor mijn verjaardag op 6 december klaar en heb ik dan weer een keurige mond vol tanden en kiezen! 

Onder het mes (en boor)

In november 2024 werd vastgesteld dat mijn hoektand rechtsboven niet meer behouden kon blijven. 
Ik koos destijds voor een implantaat. De weg er naar toe bleek langer en ingewikkelder dan gedacht, want is nog steeds niet afgerond.

Maandagmiddag ging ik opnieuw naar de kaakchirurg. Er ging een nieuwe schroef geplaatst worden. 
De derde poging inmiddels. De vorige 2 waren mislukt. Lees er hier meer over. 
Om te voorkomen dat ook deze poging zou mislukken, was er in januari bot getransplanteerd van de plek waar ooit een verstandskies zat, naar de plaats waar het implantaat zou moeten komen. De kaak werd daar verbreed. Van voor naar achter gezien. 
Dat getransplanteerde bot was nu voldoende verankerd in de kaak, dus kon er een gat geboord worden met precies de juiste afmetingen om er een titanium schroef in te plaatsen. Het implantaat. 

Het duurde lang voordat ik aan de beurt was, maar drie kwartier na de oorspronkelijke afspraak lag ik dan toch, verdoofd en wel op de operatietafel. Onder een groen operatielaken. Van papier tegenwoordig. Toen ik in 1974 voor het eerst bij de kaakchirurg onder het mes ging, waren dergelijke dingen van stof. Maar tegenwoordig is alles van wegwerpmateriaal. 
Die verdovingsprikken in de bovenkaak zijn nog steeds wel hetzelfde. Verdomd pijnlijk, iedere keer weer. 
De operatie zelf ging vlot. Binnen 20 minuten was ik klaar.
De dames kaakchirurge en kaakchirurge in opleiding zijn er van overtuigd dat het nu goed zal gaan. Een ander type implantaat en meer kaakbot om het implantaat in vast te laten groeien. 
Er werd een afspraak gemaakt voor nacontrole en verwijderen van de hechtingen en ik kon naar huis. Met een papier met aanwijzingen wat wel en niet goed was voor de operatiewond. 

's Avonds begon de plek van de operatie een beetje te "zeuren" niet heel pijnlijk, maar ook niet pijnloos. Ik deed voor de spiegel mijn mond open en zag veel bloed! Overal, op mijn tong, op mijn tanden, in de holtes van mijn kiezen, op mijn tandvlees. Ik schrok er van! Op het meegegeven papier stond dat ik bij een nabloeding vooral niet moest spoelen. Volgens mij heb ik vorige keren helemaal niet in mijn mond gekeken, misschien was het toen ook wel zo. Ik gebruik bloedverdunners en die mocht ik blijven doorgebruiken. Misschien was de nabloeding normaal? Vooralsnog ging ik daar van uit. Ik poetste mijn tanden, spoelde niet na en ging naar bed, met hoofdpijn en kaakpijn. 
Hoofdpijn waarschijnlijk door dat boren in die kaak. 
Na een half uurtje besloot ik tot het slikken van paracetamol. En daarop heb ik best goed geslapen. 
De volgende ochtend zat er opgedroogd bloed in de mondhoeken en op mijn kin, en ook op mijn hand. Maar in mijn mond geen bloed meer te zien. 
Een opluchting! Geen verdere actie richting het ziekenhuis nodig, alleen even de bloedvlekken afwassen. 
Ik slikte de laatste tijd geen ijzersupplementen meer, maar dat ga ik nu weer een tijdje doen, gecombineerd met vitamine C. 

Er is een beetje zwelling, zoals verwacht. Maar verder gaat het goed! 

Opnieuw de basis gelegd voor een mooie hoektand

Mijn implantaat bleek in november mislukt te zijn. De schroef moest er uit. 
Hoe kwam dat? 

Dit is het verhaal:
Het is al weer lang geleden dat ik besloot een implantaat te nemen op de plaats waar mijn hoektand rechtsboven in mijn kaak zat. Dat was in oktober 2024. Die tand was door aanhoudende ontstekingen aan de wortelpunt niet meer te redden en werd in januari vorig jaar getrokken. Toen werd er op een andere plek in mijn kaak bot geoogst en getransplanteerd naar het gat dat door het trekken van de hoektand ontstond. Nadat het getransplanteerde bot was vastgegroeid, werd er een titaniumschroef in geplaatst en die moest vastgroeien in het bot. Dat mislukte, het bleek begin december dat mijn kaak niet breed genoeg was voor de schroef. Niet te smal van oor tot oor, maar van voor naar achteren gezien. Mijn kaak moest breder gemaakt. 

Dus is er afgelopen woensdagochtend een tweede poging gedaan om een gezonde basis te leggen voor de plaatsing van een betrouwbare, stevige schroef. Ik moest al vroeg in het ziekenhuis zijn. Er is weer achterin de mond bot geoogst en getransplanteerd. Deze keer is niet alleen het gat van de vorige schroef gevuld, maar er zijn sleufjes gemaakt en die zijn opgevuld met bot om de kaak te verbreden. Deze operatie duurde bijna een uur en was onder plaatselijke verdoving. Je wordt eigenlijk op eigen verzoek behoorlijk mishandeld, allemaal voor het goede doel natuurlijk!

Nadat thuis die verdoving uitgewerkt was, voelde ik mij erg belabberd. Ik voelde me geradbraakt. Ik had een pijnlijk hoofd en had door de antibiotica last van misselijkheid, buikpijn en diarree. Ook was ik enorm rillerig, ik kon bijna niet warm worden, ondanks het heel hoog zetten van de thermostaat. Ik kroop in bed en deed de elektrische deken op de max en nam paracetamol. Ook draaide ik in mijn slaapkamer de radiator open en ik deed het raam dicht, zodat het lekker warm werd op mijn slaapkamer, ook lekker voor als ik later naar weer bed zou gaan. 
Na 1,5 uur werkte de paracetamol goed, ik voelde mij een stuk beter en niet meer zo vreselijk kouwelijk. 
De pijn is niet meer terug gekomen. 
Ik heb nu wel een enorme, blauw gekleurde wang! Een soort hamsterwang 😁

En je vraagt je misschien af hoe het nu met mijn pijnlijke nek en schouder gaat? Die klacht is vrijwel helemaal weer verdwenen. Het duurde maar een week.  Er is nog een restje van over, maar daar heb ik nauwelijks hinder van. 

Het duurt wat langer, eigenlijk aanzienlijk langer

Ik schreef kort geleden over de punt van de schroef van mijn implantaat die niet meer in mijn kaakbot zat. Die titanium schroef stak uit het bot en de punt verscheen als een knobbeltje in mijn tandvlees. Niet zoals het hoort en niet zoals verwacht. 

Afgelopen maandag was ik opnieuw bij de kaakchirurg. Oorspronkelijk zou dat de laatste behandeling zijn, en kon ik door naar de tandarts, die op die schroef een mooie kroon zou (laten) maken. 

Door die uitstekende punt werd het een heel ander verhaal. De schroef kon niet blijven zitten en moest er weer uit. De constructie was namelijk niet stevig genoeg. 
Met het verwijderen van de schroef was het verhaal nog niet afgelopen. In dezelfde sessie werd een nieuwe schroef geplaatst, er werd geboord in mijn kaak om die nieuwe schroef in een iets andere hoek te plaatsen. De nieuwe schroef werd in mijn bovenkaak gezet. Maar ...... de conclusie was dat ook die niet voldoende houvast zou hebben. Van voor naar achter gezien is mijn bovenkaak namelijk te smal. Er zit dus te weinig bot om die schroef, om deze schroef stevig vast te laten groeien in de kaak. 

Blauw en gezwollen na verwijderen, 
plaatsen en weer verwijderen van een schroef in mijn kaak

Maar er zijn nog weer nieuwe kansen en dat gaat gebeuren! Eerst komt mijn kaak een tijdje tot rust. In maart komt er opnieuw een bottransplantatie, net als in februari dit jaar. Op de plekken waar ooit rechts mijn verstandskiezen zaten, wordt bot geoogst en dat bot wordt op de plek waar het implantaat moet komen op mijn kaak gezet. Hopelijk is mijn kaak dan wel goed genoeg om een stevige basis te vormen voor een implantaat. 
En dan begint het verhaal dus opnieuw. 

• Voordat een nieuwe schroef geplaatst kan worden, moet het getransplanteerde bot vastgroeien op de nieuwe plek.
• Dan komt er een nieuwe schroef in mijn kaak en moet die schroef weer vastgroeien.
• Als de schroef goed vast zit, komt er een kroon op de schroef en heb ik een mooie, stevige hoektand die jaren meegaat. 

Dat laatste is waarschijnlijk niet eerder dan in de winter volgend jaar, misschien wel in januari 2027. Ik begon in november 2024, dus een waar meerjarenplan!  

Een knobbeltje

Op de grens tussen tandvlees en bovenlip ontdekte ik een knobbeltje. Dat harde stukje zit ter hoogte van de  punt titanium schroef die in mijn kaak zit.  Pijnklachten had ik niet. 
Die schroef zit daar in mijn kaak omdat er binnenkort een kunsttand op die schroef geplaatst wordt. De hoektand die er zat, kon niet behouden blijven en moest getrokken.
 Ik koos voor een implantaat, een duur en langdurig proces voordat ik weer een mond vol tanden zal hebben. Lees er hier meer over. 

Ik vertrouwde dat knobbeltje niet en belde naar kaakchirurgie. Mogelijk is het niets bijzonders, maar ik wilde graag dat er naar gekeken werd. 
Misschien zit er een ontsteking? 
Misschien is het een cyste zoals ik die ook op mijn vingers heb? 
Of een gezwel? Doordat de zoon van van een goede kennis nog voor zijn achttiende jaar een gezwel in zijn kaak had, dacht ik toch aan die mogelijkheid. Gelukkig is het met die zoon goed afgelopen en gaat het hem goed, al weer járen.

Ik kon snel op het spreekuur komen. De kaakchirurg keek en voelde en duwde. 
Ze kwam tot de conclusie dat het knobbeltje ter hoogte van de punt van de schroef, de punt van de schroef is! Ze had dit nog nooit eerder gezien, en bij de vorige controle was er nog niets te zien, maar blijkbaar is er bot rond de schroef verdwenen! Dat heeft consequenties voor de kunsttand, de kroon, want mogelijk kan die helemaal niet geplaatst worden, als blijkt dat de schroef niet goed vastzit. Dan zou ik een wiebeltand krijgen, net als mijn kleinkinderen, alleen dan eentje compleet met schroef. 
Tijdens de volgende afspraak wordt het tandvlees open gemaakt en wordt ter plekke bekeken hoe de schroef in het bot zit en dan wordt besloten of de schroef verwijderd moet worden en ik mogelijk toch een losse tand op een plaatje moet hebben. 

Update kaakoperatie en BOBK

Update kaakoperatie
Ruim een week geleden onderging ik een kaakoperatie en er werden een kies en een hoektand getrokken.  Bot werd getransplanteerd van de plek waar de kies zat, naar de plek waar een nieuwe hoektand gaat komen. Daar moet voldoende bot komen en aangroeien om een implantaat in mijn kaak te kunnen schroeven. Dat bot zou na 3 à 4 maanden sterk genoeg moeten zijn voor de plaatsing van een titanium schroef.
Ik kon er nabloedingen van krijgen, lichte koorts, pijn, blauwe plekken en zwelling. Niet fijn dus! Maar afgezien van een enorm getimmer en gehak ik mijn bovenkaak om het bot te oogsten, viel het me reuze mee. Wel had ik vaker hoofdpijn en zo nu en dan pijnscheuten op de plekken waar in de kaak gewerkt is.
Logisch, lijkt me.

Het enige dat hinderlijk is, zijn de hechtdraden die in het tandvlees zitten. Steeds weer gaat mijn tong er naar toe en dan prikken die draadjes in mijn tong. Die hechtingen voelen niet fijn en ik weet niet eens of ze vanzelf oplossen of dat ze er binnenkort uit gehaald gaan worden. Dat is mij namelijk niet verteld en ik kreeg ook geen brief mee waar dergelijke informatie in staat.
Over een week is de nacontrole.
Maar ach, als de hechtdraden het enige is dat vervelend is, dan kan ik echt wel zeggen dat ik een mazzelaar ben. Nauwelijks pijn, geen blauwe wang of lip, geen zwelling, geen koorts.
Ik neem aan dat de ingreep niet voor iedereen zo voorspoedig verloopt, er zullen vast en zeker mensen zijn die heel jaloers op mij zijn dat ik er na de ingreep zo weinig gedoe van had.
 

Update BOBK
Waarschijnlijk vraag je je af, wat is BOBK?
Dat is een eigen verzonnen afkorting. BevolkingsOnderzoek BorstKanker.
Dat vond gisteren plaats.  Samen met mijn buurvrouw reden we naar de Queridolaan in de stad Groningen. We waren ruim een kwartier te vroeg, maar konden meteen doorlopen. Voor het onderzoek begon, vertelde ik, dat ik als voorbereiding paracetamol genomen had, in de hoop dat dit de pijnklachten zou verminderen. Ik viel dus als het ware meteen met de deur in huis: weet dat het altijd veel pijn doet en ik dus logischerwijs behoorlijk gestrest ben. De laborante had alle tijd en stelde mij bij elke handeling gerust en vroeg me of het nog ging. Of het daar aan lag, weet ik niet. Maar, de pijn viel me heel erg mee.