Te moe?

Vandaag wil mijn groepje van de inmiddels afgelopen cursus Valpreventie samen gaan wandelen. 
Een heel eind, voor mij tenminste, vanmiddag in de warmte. 

Ik kwam gistermiddag doodmoe thuis. 
Dat heb ik tegenwoordig vaker. 
Inspanning kost méér energie.

Wat deed ik gisteren? 
Ik zwom banen, dat betekent fietsen heen, fietsen weer terug en 45 minuten banen zwemmen. 
Daarna deed ik huishoudelijke dingen, onder anderen een was, en maakte ik optimaal gebruik van de zonne-energie door alvast de warme maaltijd te koken. 
Toen op bezoek bij een vriendin, in een verpleeghuis. 16 kilometer heen en terug op de driewieler. Daar zitten praten en wat heen en weer naar beneden en weer naar boven en onderwijl haar duwen in de rolstoel. 
Door haar situatie hakt het er emotioneel toch ook wel in. 
Thuisgekomen was ik enorm moe. 
Ik was blij dat mijn warme hap klaarstond in de koelkast. 
Daar hoefde ik niets meer aan te doen. 
Ik had gisteren in totaal 20 kilometer gefietst. De teller loopt op, verbazend snel eigenlijk. 
Sinds 17 mei, dus bijna 2 maanden, fietste ik 543,7 kilometer! 
Toen installeerde ik de app Da's zo gefietst.

Ik ben natuurlijk nog herstellende van mijn kaakoperatie van afgelopen maandag. Ik heb een flink litteken in mijn mond, met veel hechtingen. En mijn darmen zijn van slag door de antibioticakuur die ik uit voorzorg moest slikken voor die kaakoperatie. Die darmflora heeft een klap gehad en ook die moet herstellen. 
Wandelen of niet, dat wordt de vraag. 
Ik wacht nog even af hoe ik me vanmiddag voel. 
Kan ik het aan, of kan ik beter een siësta gaan houden? 
Een siësta klinkt aantrekkelijk 

Van Gogh- La Méridienne - de siësta - Musée d'Orsa (Parijs)

Onder het mes (en boor)

In november 2024 werd vastgesteld dat mijn hoektand rechtsboven niet meer behouden kon blijven. 
Ik koos destijds voor een implantaat. De weg er naar toe bleek langer en ingewikkelder dan gedacht, want is nog steeds niet afgerond.

Maandagmiddag ging ik opnieuw naar de kaakchirurg. Er ging een nieuwe schroef geplaatst worden. 
De derde poging inmiddels. De vorige 2 waren mislukt. Lees er hier meer over. 
Om te voorkomen dat ook deze poging zou mislukken, was er in januari bot getransplanteerd van de plek waar ooit een verstandskies zat, naar de plaats waar het implantaat zou moeten komen. De kaak werd daar verbreed. Van voor naar achter gezien. 
Dat getransplanteerde bot was nu voldoende verankerd in de kaak, dus kon er een gat geboord worden met precies de juiste afmetingen om er een titanium schroef in te plaatsen. Het implantaat. 

Het duurde lang voordat ik aan de beurt was, maar drie kwartier na de oorspronkelijke afspraak lag ik dan toch, verdoofd en wel op de operatietafel. Onder een groen operatielaken. Van papier tegenwoordig. Toen ik in 1974 voor het eerst bij de kaakchirurg onder het mes ging, waren dergelijke dingen van stof. Maar tegenwoordig is alles van wegwerpmateriaal. 
Die verdovingsprikken in de bovenkaak zijn nog steeds wel hetzelfde. Verdomd pijnlijk, iedere keer weer. 
De operatie zelf ging vlot. Binnen 20 minuten was ik klaar.
De dames kaakchirurge en kaakchirurge in opleiding zijn er van overtuigd dat het nu goed zal gaan. Een ander type implantaat en meer kaakbot om het implantaat in vast te laten groeien. 
Er werd een afspraak gemaakt voor nacontrole en verwijderen van de hechtingen en ik kon naar huis. Met een papier met aanwijzingen wat wel en niet goed was voor de operatiewond. 

's Avonds begon de plek van de operatie een beetje te "zeuren" niet heel pijnlijk, maar ook niet pijnloos. Ik deed voor de spiegel mijn mond open en zag veel bloed! Overal, op mijn tong, op mijn tanden, in de holtes van mijn kiezen, op mijn tandvlees. Ik schrok er van! Op het meegegeven papier stond dat ik bij een nabloeding vooral niet moest spoelen. Volgens mij heb ik vorige keren helemaal niet in mijn mond gekeken, misschien was het toen ook wel zo. Ik gebruik bloedverdunners en die mocht ik blijven doorgebruiken. Misschien was de nabloeding normaal? Vooralsnog ging ik daar van uit. Ik poetste mijn tanden, spoelde niet na en ging naar bed, met hoofdpijn en kaakpijn. 
Hoofdpijn waarschijnlijk door dat boren in die kaak. 
Na een half uurtje besloot ik tot het slikken van paracetamol. En daarop heb ik best goed geslapen. 
De volgende ochtend zat er opgedroogd bloed in de mondhoeken en op mijn kin, en ook op mijn hand. Maar in mijn mond geen bloed meer te zien. 
Een opluchting! Geen verdere actie richting het ziekenhuis nodig, alleen even de bloedvlekken afwassen. 
Ik slikte de laatste tijd geen ijzersupplementen meer, maar dat ga ik nu weer een tijdje doen, gecombineerd met vitamine C. 

Er is een beetje zwelling, zoals verwacht. Maar verder gaat het goed! 

Het oogdruppelen moet wel even weer wennen

Sinds een week gebruik ik kunsttranen.
Ik had eerder gedruppeld, dus ik dacht dat dit geen probleem was. Ik druppelde ten tijde van mijn beide staaroperaties in 2014. Dan moet je vooraf druppelen en ook na de operatie. Met twee soorten druppels en een pauze tussen de twee soorten, zodat de eerste soort zijn werk kan doen alvorens de tweede soort op het oog los te laten.  
Daarna had ik in november 2023 een gat in mijn hoornvlies en dat hoornvlies ging ontsteken.  Ook toen druppels, antibioticazalf en kunsttranen. Wekenlang. 

En nu dus opnieuw druppelen omdat mijn ogen wat te droog zijn. Kunsttranen moeten dat euvel verhelpen. 
Dat druppelen gaat met wisselend succes. 
- Verkeerde oog. Je moet namelijk direct na het druppelen de traanklier in de ooghoek een minuut dicht drukken. Soms gaat dat niet goed en druk ik de traanklier van het verkeerde oog dicht. Het oog waar nog geen druppels in zitten. 
- Te veel druppels. Soms ontstaat een ware zondvloed. Dan knijp ik kennelijk te hard of zo en komt er een golf kunsttranen in mijn oog.
- Een te kleine druppel. Dan knijp ik weer niet hard genoeg en valt er een minuscuul druppeltje en besluit ik nog een druppel te doen. 
- Verkeerde plek. Soms raakt de druppel verdwaald. Onder het oog of op het bovenste ooglid. Soms niet 1 druppel, maar weer een zondvloed op de verkeerde plek. 

Maar ....... het is zoals het is. Ik ga stug door met druppelen. Het helpt wel, ik heb minder last van droge ogen. Ik herinner me nu ook weer dat het in bovenbeschreven eerdere periodes ook  lang niet altijd goed ging met het druppelen. Dezelfde problemen, behalve dan het dichtdrukken van de verkeerde traanklier.  Maar misschien hoefde dat toen ook niet?

Droge ogen

Er bestaat een uitdrukking "Iets met droge ogen beweren". Dat betekent dat je iets schaamteloos, overtuigend of brutaal durft te zeggen, zonder ook maar een spoor van schaamte, emotie of twijfel te tonen. De spreker liegt of verdraait de waarheid, maar kijkt je ondertussen recht in de ogen zonder met de wimpers te knipperen. 
Ik heb sinds een aantal maanden last van droge ogen. Dat heeft niets met schaamteloosheid te maken, maar met mijn traanklieren of zo. Ik had al wat last van droge ogen, maar sinds een paar maanden ineens méér klachten. 
Ik noemde het bij de jaarlijkse controle bij oogheelkunde, op 19 juni jl. En nu heeft mijn huisarts mij kunsttranen voorgeschreven, op advies van de oogarts. Gisteren ben ik gestart met de druppels. 

Ik deed een rondje google over hoe ik die druppels het beste bij mezelf kan toedienen, en vond bij toeval het volgende: droge ogen kan een bijwerking zijn van bètablokkers. 
Oh! Dus de medicatie voor mijn hartritmestoornissen geeft misschien nieuwe problemen?
Het klopt dat ik sinds de start van de bètablokker méér problemen heb met mijn ogen. Te droog en jeukend. Ik dacht nog dat het samenhing met mijn hooikoortsklachten. Ik heb langdurige niesbuien de laatste tijd en hooikoorts geeft ook vaak oogklachten .....

Wat nu? Ik ga eerst proberen hoe de kunsttranen bevallen en of het invloed heeft op mijn droge ogen. Mocht het niet goed helpen, dan trek ik aan de bel. Bij apotheker en/of huisarts. 

Kunst in het ziekenhuis

Vorige week maandag was ik in het ziekenhuis en gisteren al weer. Het zou voor mij efficiënter geweest zijn om de afspraken te bundelen en alles in één keer te doen. Maar ik denk dat de ene afdeling niets van de andere afdeling weet. Dus was ik er gisteren al weer, ook deze keer op mijn driewieler,  deze keer naar cardiologie. 
Het was een fijn consult, want uit onderzoeken bleek, dat er naast de al geconstateerde hartritmestoornissen verder niets afwijkends werd gevonden. Dus ik hoef niet weer terug te komen, tenzij er nieuwe klachten ontstaan. Dan moet ik opnieuw door de huisarts verwezen worden, als zij dat nodig vindt.
Een pak van mijn hart!

Tijd voor foto's van aanwezige kunst. 

een giraffe gemaakt van slippers

Naar aanleiding van een vorig gezoek had ik al foto's gemaakt van een nijlpaard en een olifant. Kijk en klik ook hier.

Verder was een expositie van schilderijen van Luciën Olinga

Ik maakte foto's van 3 werken, de expositie omvat veel meer werken. 

Koolzaadvelden in het voorjaar (de officiële titel ken ik niet)

Vismarkt Groningen

Strand Schiermonnikoog

De geborduurde Martinibank, genoemd in de reactie van Ellen. 
De maakster, Tjitske Dijkstra zit op die bank.
Bron foto: website van Tjitske

Een tenniselleboog!

Er moet en moest gebezemd worden op het nieuwe terras in mijn achtertuin. De naden tussen de tegels moeten vol geveegd met zand. Een aantal dagen achter elkaar. 

mijn terrastegels, met de naden die gevuld moeten worden

Dat is goed voor de stabiliteit van het terras. De voegen tussen de tegels, die 4 cm dik zijn, moeten gevuld worden met zand. Dat zand moet zakken en dan kun je er opnieuw zand tussen vegen.

Goed voor het terras, maar niet goed voor mijn elleboog. Bezemen doe je met twee armen. Die elleboog is dat vegen helemaal niet gewend. Het is geen gewone beweging voor mij. 
Ik had al veel eerder in mijn leven een tenniselleboog. Zowel links als rechts. De pijn zit dan aan de buitenkant van de elleboog. Ook had ik al verschillende keren een golfersarm, dat alleen op rechts. Dan zit de pijn aan de binnenkant van de elleboog. Officieel vastgesteld door de huisarts. Niet nu, maar de eerste keer dat ik klachten had. Ik heb er blijkbaar aanleg voor. 
Ik heb nog nooit gegolfd en het is al ruim 40 jaar geleden dat ik tenniste. 

Het moet vanzelf weer overgaan. Niet te veel belasten en gewoon blijven bewegen, eventueel paracetamol slikken. Ik ga met de klachten niet naar de huisarts en wacht totdat het weer over is. Ik heb voldoende ervaring om het zonder hulp af te kunnen.  
Gisteren zwom ik op een dosis paracetamol. Dat ging redelijk goed, een beetje pijnlijk, maar het was goed te doen.

Bij fietsen had ik totaal geen pijnklachten. 

Te weinig drinken

 Kleindochter had klachten die wezen op een blaasontsteking. 

Als je een blaasontsteking hebt, of als je denkt dat je daar last van hebt, dan krijg je niet automatisch een kuurtje, maar dan wordt eerst het plasje onderzocht. De huisartsenpraktijk heeft hiervoor speciale potjes die je hiervoor kunt gebruiken. Gratis af te halen bij de praktijk. 
Daarin plas je en dan wordt die urine onderzocht op bacteriën. Om nu te zorgen dat er geen bacteriën van buitenaf in dat urinepotje komen, was je eerst met water, plas je het eerste beetje van je straal in de wc en daarna plas je in het potje. Ook het laatste beetje van je plas laat je in de wc lopen. Dat is de beste plas voor onderzoek, heb ik als kind al geleerd. Ik had namelijk "altijd" blaasontsteking als kind en jong volwassene. Tientallen, niemand heeft dat bijgehouden. Ik verwacht dat ik met het klimmen van de leeftijd daar ook in de toekomst best wel weer last van kan krijgen, ook doordat mijn nieren door de diabetes niet optimaal werken, ik heb nierschade. 

Maar ik dwaal af, ik had het over de klachten van kleindochter. Haar plasje werd onderzocht. Een gezonde plas is zonder bacteriën, als er bacteriën gevonden worden in een plasje dat is opgevangen volgens hierboven beschreven methode, dan is er sprake van een blaasontsteking. 
Maar ........ verrassing, het plasje was "schoon", dat wil zeggen: er werden geen bacteriën gevonden. Haar pijnklachten en vaak moeten plassen, werden waarschijnlijk veroorzaakt doordat ze te weinig dronk in de zomerse warmte. 
En .....
Kleindochter ging meer drinken.
Wég klachten!

Ik heb tegenwoordig ook last van een geringe dorstprikkel, beter gezegd: het kan maar zo gebeuren dat ik op een dag maar 2 bekers vocht drink, als ik er niet aan denk. Ik moet er echt op letten dat ik voldoende drink. 
Het gaat niet meer vanzelf. 

Een SOS bandje

Kort geleden liet ik een SOS bandje maken. Met daarop ingegraveerd de telefoonnummers van mijn dochters, de naam van de bloedverdunner die ik slik, diabetes en mijn bloedgroep. Mocht ik onwel worden, of ergens bewusteloos aangetroffen worden, dan kunnen ze mijn dochters bellen en dan weten hulpverleners dat ik diabetes heb, bloedverdunners slik en mogelijk is de vermelding van mijn bloedgroep ook nuttig. 

mijn bandje

 Een SOS bandje dragen kwam ter sprake bij "In Balans",  de cursus valpreventie. Het leek mij een goed idee. Lang geleden droeg ik ook een armbandje van roestvrij staal, vergelijkbaar met onderstaande foto. 

zo'n armbandje schafte ik aan in 1993, toen ik diabetes bleek te hebben.

In het waterdichte medaillon kon je een bijgeleverde papierstrook stoppen met allerlei gegevens: telefoonnummer huisarts, ziektes, naam, geboortedatum. 
Ik heb dit armbandje niet lang gedragen, het was niet prettig om te dragen en al snel verdween het in een lade. Hoewel ik het nut er wel van in zag om het te dragen, ben ik er al snel definitief mee gestopt. Ik voelde me destijds ook te veel patiënt met zo'n armband om mijn pols. Destijds was ik meestal in gezelschap van mijn partner,  nu ga ik er vaak alleen op uit. 

Nu, 33 jaar later, heb ik opnieuw een SOS bandje. Mijn kleindochters hebben er beide een en zo kwam ik op het idee om er ook eentje te laten maken. Want ze zijn er ook voor volwassen polsen. Ik verwacht dat ik het bandje nu langer draag dan dat ik destijds die armband droeg. 
Ik ben nu ouder en daardoor is er grotere kans op noodsituaties. 
Hoewel ik natuurlijk hoop, dat het nog heel lang volkomen nutteloos blijkt te zijn om het bandje te dragen.
Want dat betekent dat ik naar omstandigheden goed gezond, of in ieder geval gezond genoeg, ben en prima functioneer.

Je bent een dure voor de zorgverzekering!

 .... Zei mijn dochter toen ik vertelde over mijn verwijzing naar de cardioloog vanwege hartritmestoornissen. 
Haha, dat klopt eigenlijk wel, hoewel er vast en zeker mensen zijn die nog veel duurder zijn dan ik. 
Maar ook heel veel mensen die veel goedkoper zijn, doordat ze het geluk hebben heel gezond te zijn en gezond oud te worden. 
Ik heb de pech dat ik vaak een beetje minder gezond ben dan veel mensen. 

Dat ik een dure voor de zorgverzekering ben, dat werd als kind door mijn ouders al tegen mij gezegd. 
We waren verzekerd bij een particulier ziekenfonds, en dat was maar goed ook, want zorg was regelmatig nodig. 

Voor nieuwsgierigen:
Wat allemaal in mijn jeugd?
- Ik had veel last van eczeem en dauwworm en dergelijke. Veel zalven en ook korreltjes, herinner ik me. - Later kreeg ik last van astma en moest ik naar de fysiotherapie voor lessen goed ademen. Ik heb 2x in het ziekenhuis een cursus (buik)ademhaling gehad. Astma was de eerste chronische ziekte die ik ontwikkelde.
- Ik had vaak last van infecties: bronchitis, blaasontsteking. Vanwege blaasontsteking lag ik in totaal 7 weken in een ziekenhuis. Dat kwam doordat de infectie totaal niet gevoelig leek voor antibiotica. Na een week in het academisch ziekenhuis kwam het toch nog goed. Ik heb in mijn jeugd tientallen antibioticakuren gehad. 
- Ik was te zwaar, had obesitas en ik moest regelmatig of bij de huisarts of de kinderarts langs om gewogen te worden. Dan kreeg ik dieetbriefjes mee. Die kinderarts behandelde ook mijn vele blaasontstekingen. 
- Ik brak op mijn 12e mijn scheenbeen, in de sneeuw, op weg naar de ijsbaan.  Ik lag 6 weken in tractie in het ziekenhuis, daarna 6 weken loopgips. 
- Op mijn 17e jaar had ik netvlies loslatingen en gaten in mijn netvliezen. Aan beide ogen, een operatie en laserbehandelingen volgden. Weer zo'n 6 weken academisch ziekenhuis. 
- Op mijn 19e bleek dat 2 verstandskiezen op de operatietafel in het ziekenhuis verwijderd moesten worden. Trekken kon niet volgens de tandarts. Het waren uiteraard geen opnames, alleen poliklinische operaties. In die zelfde periode onderging ik ook een wortelpuntoperatie aan mijn kaak. Ook bij de kaakchirurg. 

Toen ik volwassen werd, viel het in de eerste 10 jaar wel mee. Afgezien van veelvuldig blaasontstekingen en een keer nierbekkenontsteking. 
- Vanaf mijn 30e werd het weer minder met mijn gezondheid. 3x zwangerschapsdiabetes en problematische zwangerschappen met hoge bloeddruk. 
- Die zwangerschapsdiabetes mondde uit in diabetes type 2. Vanaf 1993, toen ik 40 was, eerst behandeld met dieet en medicijnen, vanaf 1999 ook insuline. 
- Daarna gedoe met mijn oren. Een soort gezwel vanuit mijn trommelvlies. Een cholesteatoom: een huidcyste (parelgezwel) in het middenoor, vaak het gevolg van een chronische ontsteking of vacuüm, die door de groei de gehoorbeentjes kan beschadigen. Meestal heb je dat aan één oor, maar ik had dat aan beide oren en die moesten daardoor geopereerd worden. Rechts 2x en links 1x. Alle keren een ziekenhuisopname van een aantal dagen. De reparaties maakten me wat slechthorend. 
Na verloop van tijd ging dat gehoor achteruit, waardoor ik vanaf mijn 55e hoortoestellen nodig had.
 - Rond het jaar 2002, toen ik 50 werd, ben ik een periode depressief geweest. Van mij hoefde het leven niet meer. Zodra mijn dochters, toen 16 en 13 jaar, mij niet meer nodig hadden, leek het mij het beste dit leven te verlaten. Op aanraden van een collega, die zelf antidepressiva slikte, heb ik ook een jaar lang pillen tegen depressie geslikt.
- Bijholte ontstekingen die chronisch werden en er daardoor een neusoperatie noodzakelijk was. Weer een aantal dagen ziekenhuisopname en een operatie die goed hielp.
- Toen raakte mijn schildklier het spoor bijster. De ziekte van Graves, was de diagnose. Daarvoor moest ik voor een kuur met radioactieve jodium weer opgenomen worden in het ziekenhuis. De radioactieve jodium sloopte de schildklier en vanaf dat moment had ik schildkliermedicatie nodig. Met regelmatig bloedprikken om de juiste dosis te bepalen.
-  Al  langer werd er bij oogcontroles, ook vanwege de netvlies loslatingen in het verleden, die overigens nog een keer optraden, maar loslatingen die poliklinisch gelaserd konden worden, geconstateerd dat ik staar kreeg.  Op mijn 61e werd het tijd voor een operatie, aan beide ogen. Tussen die operaties zaten ongeveer 2 maanden. Beide poliklinisch.
- Toen kreeg ik zenuwpijn aan mijn linker hand.  Of eigenlijk had ik dat al jaren, maar het werd steeds erger. Carpaaltunnelsyndroom, constateerde de arts en het  ziekenhuis bevestigde de diagnose. Vooral 's nachts had ik veel pijn. In 2016 volgde een operatie die het probleem verhielp.  Ook een poliklinische operatie, in dagbehandeling.
- In november 2019 kreeg ik wondroos.  Een pijnlijke huidinfectie,  aan mij linker enkel. Ik moest rust houden en met antibiotica werd deze bacteriële infectie bestreden.
 - Ik liep steeds slechter en had vooral 's nachts pijn aan mijn heupen. Ik verging van de pijn en sliep er slecht door. Volgens de huisarts slijtage van mijn heup. Na röntgenfoto's bleek dat beide heupen versleten waren en vervangen moesten worden door een volledig kunstgewricht. In 2020 werd de linker heup vervangen, in 2021 de andere heup.   
- In mei 2021 had ik ineens een zeer pijnlijke rechter enkel. Die pijn werd veroorzaakt door jicht, bloedonderzoek bevestigde dat.   Met een ontstekingsremmer in combinatie met een pijnstiller kwam mijn jicht weer tot rust. 
- In augustus 2024 kreeg ik nogmaals wondroos, aan hetzelfde been als de eerste keer (in 2019). Veel ernstiger dit keer. Bijna 10x meer huid dan de vorige keer was ernstig ontstoken. Heel pijnlijk en hardnekkig. Ik kwam onder behandeling van een internist, die een antibioticakuur van een half jaar voorschreef. Om  nieuwe huidinfecties te voorkomen. Mocht dat niet helpen, dan zou ik blijvend antibiotica moeten slikken. Tot in juni 2025 slikte ik antibiotica en ik heb tot nu toe niet opnieuw wondroos gekregen. 🎉
- Weer een operatie aan de wortelpunt in mijn kaak. Deze keer aan de tand naast de tand die op mijn 19e geopereerd werd. Die operatie mislukte en er volgde een proces waarbij er een implantaat geplaatst wordt. Daar ben ik nog mee bezig, want ook het eerste implantaat mislukte. 
- Recent kwamen daar de steeds heviger wordende hartritmestoornissen bij.  Ik ben verwezen naar de cardioloog en sta daarvoor op de wachtlijst. 

En dat was het dan.
Tot nog toe. 
Hoe de toekomst er uit ziet?
Hopelijk blijft het bij de chronische kwalen die ik nu heb.                                                                                                                     

Ik was even helemaal terug in september 2020

Ik was op bezoek bij een goede vriendin, die verblijft op de revalidatieafdeling van een verpleeghuis. 
Het was in Maartenshof, in hetzelfde verpleeghuis verbleef ik in september 2020 en september 2021. 
En, heel toevallig, verbleef mijn vriendin op dezelfde kamer als ik in 2020. Dat deel is een beetje verbouwd, de kamers zijn kleiner gemaakt en de badkamer is veranderd, maar desalniettemin heel erg herkenbaar.

Ik ging helemaal terug in de tijd. Het uitzicht is hetzelfde, de geuren, de gangen, de ruimtes zijn hetzelfde. De buitenruimte is nog vrijwel gelijk. Alleen is er nu meer parkeergelegenheid voor fietsen. Wat wel handig was voor mijn driewieler, die kon ik prima kwijt. 

Ik was mijn verblijf een beetje vergeten, maar toen ik binnen stapte op de afdeling, kwam alles terug. Het was destijds midden in coronatijd. Iedereen droeg mondkapjes en er verbleven een paar patiënten die mogelijk corona hadden, de verpleeghuisarts was in afwachting van de resultaten van de testen. 
Ik kwam destijds binnen op de dag na mijn 1e heupoperatie, zwaar onder de pijnstillers en alles was onzeker. Zou ik ook corona krijgen? Hoe zou het gaan met de revalidatie. Zou het pijnlijk zijn? Alle patiënten moesten op hun kamers blijven en er waren geen activiteiten. Eten op de kamer, vermaak op de kamer en nergens anders. Alleen doordeweeks dagelijks met mondkapje naar de fysiotherapie, verder niets. En beperkt bezoek, 1 persoon per keer. Alleen mijn beide kleindochters, van toen bijna 4 en nog geen half jaar, mochten wel samen met hun moeder op bezoek komen. 

Mijn vriendin heeft veel ervaring met revalidatieafdelingen in verpleeghuizen. In de provincie Groningen verbleef ze tot nu toe in 4 verschillende en ook in Drenthe heeft ze al ervaring. Ik ken alleen de plek waar ze nu zit. En behalve de voeding was ik heel tevreden over de zorg. Lieve verpleegkundigen, een schat van een fysiotherapeut. Allemaal heel betrokken bij patiënten in die onzekere coronaperiode. Over de voeding was ik minder tevreden, maar ja je kunt niet alles hebben! Lees hier mijn blogje van 22 september 2020 over de voeding. 

Mijn vriendin vergaat het net zo. Ze heeft diverse allergieën en ze gebruikt een FODMAP-dieet voor haar prikkelbare darmen, ze eet niet vegan en ook niet vegetarisch. Nu ze niet zelf kookt, is het niet altijd duidelijk wat er in het voedsel zit. Gevolg: heftige buikpijnen en diarree
Maar voor de rest is ze heel blij met de zorg en de fysiotherapie! En dat vond ik heel fijn om te horen. Het is niet niks als je steeds weer opnieuw opgenomen moet worden in een verpleeghuis. Een mens wil niets liever dan lekker thuis wonen en indien mogelijk voor jezelf zorgen. Zij en ik in ieder geval wel! 

Cursus valpreventie van start

Gisteren ben ik dan toch met de cursus valpreventie begonnen.  De cursus zou oorspronkelijk op 5 februari van start gaan, maar er waren toen nog te weinig opgaven om de cursus te laten doorgaan. 
De organisatie zou diegenen die zich hadden opgegeven mailen, maar door een typefout in mijn mailadres ontving ik geen bericht en stond ik op 5 februari helaas voor niets in het buurtcentrum.

Er werd nog een 2e voorlichtingsbijeenkomst georganiseerd waar ik niet aan deelnam en gisteren konden we met 13 deelnemers van start gaan. Drie weken lang 1x per week en vervolgens 10 weken lang 2x per week. In totaal 23 bijeenkomsten. Allemaal 70+-ers. Ik ben één van de jongsten. Er is maar één deelnemer die jonger is dan ik en dat had ik niet verwacht. Haha, ik ben daar een jonkie!
De oudste is tegen de negentig. 
Allemaal ouderen die de kans op een akelige val zo klein mogelijk willen maken. 
We gaan werken aan onze stabiliteit door middel van allerlei oefeningen. Staand, zittend op een stoel, o.a. met bewegingen uit de tai chi. 
En al die oefeningen staan in ons cursusboek. Met QR codes voor filmpjes. Om die oefeningen ook thuis te kunnen herhalen. Want 1x of 2x per week oefenen is niet genoeg. Ik moet er bij voorkeur iedere dag mee bezig, want anders beklijft het niet en ga ik over een paar jaar toch onderuit en breek een been, of een paar ribben, of een arm of een schouder of zo. 

We versterken de spieren van onze voeten, van onze benen, van onze rug, schouders en bekken. Ook maken we die spieren soepeler. 
Dat alles maakt ons stabieler. 

Ik ben er ook achter dat ik val-angst heb. Angst om te vallen. Al gekregen toen ik op mijn 12e bij gladheid een been brak. Daardoor beweeg ik bij gladheid heel krampachtig en loop ik in feite nog veel meer kans op ernstig letsel dan bij een ontspanning houding. Daar gaan we aan werken. Voor zover mogelijk. 
Voorlopig houd ik het bij gladheid bij de pinguïnpas. 
Voor zover ik dan überhaupt buiten kom. 

Weer goed gesport vannacht!

Gisterochtend toen ik wakker werd, keek ik op mijn mobiel. Ik kijk dan ook altijd naar de resultaten van mijn smartwatch. Hoe heb ik geslapen, hoe was mijn hartslag?

Mijn huidige smartwatch geeft mijn slaap vrij goed weer, ook al ziet die wel eens het in het donker rustig kijken naar een film aan voor een dutje, maar afgezien daarvan gaat het goed. 
Ook mijn hartslag registreert hij goed. 

In de afgelopen week, namelijk op maandag, had ik al eerder hartritmestoornissen en in de afgelopen nacht had ik weer het gevoel dat mijn hart te snel ging voor de rustsituatie waarin ik me bevond. Van slapen hoort mijn hart niet tekeer te gaan. 
En ik zag het gisterochtend al: 19 minuten matig gesport in de nacht. Dat betekent dat ik van wakker worden, gaan staan en lopen op de overloop om te gaan plassen een te hoge hartslag krijg. Dat gebeurt anders niet. Mijn rusthartslag is ongeveer 55 slagen per minuut, maar dan piekt hij zomaar naar 130 slagen per minuut en in dezelfde minuut was mijn hartslag 38 slagen per minuut en dan ineens piekt mijn hart heftig. 
Dat registreert mijn smartwatch als sporten. Terwijl het dat niet is. Ook omdraaien in bed geeft een veel te hoog hartritme. Boezemfibrilleren heet het, voor artsen atriumfibrilleren. Lees er hier, op de site van de Hartstichting meer over. Ik krijg er bloedverdunners voor om het risico op stolsels die tot een beroerte zouden kunnen leiden te voorkomen. 

Gelukkig heb ik niet constant last van deze hartritmestoornissen en meestal herstelt het hart zich snel weer. Tussen 19 november 2025 en 30 januari dit jaar had ik bijvoorbeeld helemaal geen hartritmestoornissen. En ook tussen 31 januari en 2 maart niet. Wekenlang niet en dan ineens is het er weer. Ik "sport" niet iedere nacht. 

Hartritmestoornissen komen veel voor bij ouderen, zeker mensen met ziektes als diabetes, schildklierziektes, obesitas en hoge bloeddruk. 

Volgens mijn huisarts kun je er oud mee worden. Een beetje oud ben ik al, maar ik kan er nòg ouder mee worden. Ik weet dat ook wel. De vader van mijn kinderen leefde nog 37 jaar nadat bij hem hartritmestoornissen vastgesteld werden. En zijn moeder nog 25 jaar, zij werd 83 jaar. Beiden hadden voortdurend hartritmestoornissen, niet zoals ik zo nu en dan. Destijds had je nog geen smartwatch. Met zo'n horloge waren die hartritmestoornissen bij hen vast eerder vastgesteld. Bij hen gebeurde dat door een arts en later een cardioloog en dat was naar aanleiding van hartklachten. Ik heb volgens mijn smartwatch sinds 2023 klachten, maar ik merkte daar heel weinig van. Zonder mijn horloge had ik niet geweten dat ik er last van had. Nu ben ik er meer op gespitst en voel ik het zo nu en dan.  
Bijvoorbeeld vorige week bij de kassa in een winkel. Toen had ik me heel weinig ingespannen, gewoon achter het winkelwagentje gelopen en ik had een hartslag van 151 slagen per minuut. Dat merk ik echt wel! En door mijn smartwatch kan ik dan op mijn pols aflezen hoe snel mijn hart gaat. 

Het is relatief onschuldig, zo is mij verteld. Toch vind ik het maar niets, die hartritmestoornissen. Ik vind het gewoon niet een goed teken dat mijn hart soms die reactie vertoont. 

Leuke uitstapjes deze week die bijdroegen aan mijn wandel- en fietsconditie

Bij voorkeur zit ik de hele dag op mijn achterwerk. Lekker lezen, tv-kijken, bloggen of zo. Geen enkele behoefte aan bewegen. 
Maar dat is voor mijn gezondheid is dat absoluut niet goed! 
Dat wist ik 60 jaar of korter geleden nog niet, maar nu echt wel. Al sinds 20 jaar geleden, toen mijn diabetesdiëtiste mij vertelde dat ik vooral aan de beweegnorm moest voldoen. 
Dus moet er bewogen worden.
Nog steeds, bij voorkeur tot aan het einde van mijn leven.
Het liefst met een doel en een beetje leuk, als het even kan! 

Afgelopen donderdagmiddag was het hier erg koud, net boven nul, maar nog geen 1 graad er boven. Er stond een snijdende oostenwind, windkracht 5. Maar de zon scheen! Niet dat die zo veel warmte gaf bij die wind en die temperaturen, maar het maakt het landschap wel aangenaam om naar te kijken. 
Ik had via Marktplaats iets gekocht, in een dorp 7,5 kilometer verderop. Op een zomerse dag een fluitje van een cent, maar nu toch wel Siberisch, bleek achteraf.
Ik fietste er op mijn driewieler naar toe en haalde het artikel op. Met twee mutsen op mijn hoofd en twee paar gevoerde handschoenen aan mijn handen. Toch had ik, toen ik weer thuiskwam pijnlijke, ijskoude vingers! Het tochtje was verder wel prima en ik was ook wel warm genoeg, behalve mijn voeten.
Dus maakte ik ook nog een wandeling naar de supermarkt, dat hielp wel om mijn voeten weer wat op te warmen en het was een goede bijdrage aan het aantal stappen voor die dag! 

Hoeveel bewoog ik op donderdag?
Iets meer dan 6500 stappen en 136 zoneminuten. 
Misschien moet ik nog even iets uitleggen over zoneminuten voor diegenen die daar niet mee bekend zijn. Mijn smartwatch meet de tijd die ik doorbreng in de vetverbrandings-, cardio- of piekzone, gebaseerd op mijn hartslag en conditie. Je verdient 1 minuut voor matige activiteit en 2 minuten voor intensieve (cardio/piek) training. Het advies van onder anderen de Hartstichting is om tenminste 150 zoneminuten per week te halen. Het schijnt dat een groot deel van de ouderen in Nederland die 150 minuten per week niet haalt. Ik wel en dat is voor mijn gezondheid goed. 

Op zaterdag ook een druk programma, lopen en fietsen. Naar de bushalte en met de bus naar de stad. Naar de film: Marty Surpreme koos ik vanwege de lovende kritieken. Het zou een komische film zijn over een ambitieuze tafeltennisspeler. De film was leuk, maar ik was niet zo enthousiast als de kritieken die ik las. Zeker niet slecht, maar dat komische? Naar mijn idee niet echt. 

Toen vanuit de bioscoop naar het Groninger museum, naar de tentoonstelling over hiphop. Ook niet heel boeiend en nogal versnipperd over het gebouw. Ik vond de nieuw ingerichte tentoonstelling over De Ploeg leuker. Nieuw Licht heet de nieuwe permanente tentoonstelling.
Ik maakte foto's van mooie werken die ik niet eerder zag of die mij bij eerdere bezoeken aan de afdeling met de werken van De Ploeg niet opgevallen waren.

poppenkastpoppen Jan Wiegers

Jordens, Stilleven met koffiepot

Jan Altink, De rode boerderij, 1924

Jan Altink, Boterdiep met zeilschepen 1924

Alida Pott, boomgaard Blauwborgje ca 1920

Natuurlijk waren er ook werken die mij minder aanspreken, maar bovenstaande werken vond ik schitterend!

Daarna door naar de markt, op de Vismarkt. Een korte wandeling richting centrum. Ik had eigenlijk naar vis willen kijken en kopen, maar bij de kramen stonden de klanten rijendik op hun beurt te wachten. Ik zag van aankopen af. Geen zin in wachten.
Vervolgens weer wandelend naar de bushalte bij de Groninger schouwburg. 

Weer thuisgekomen dronk ik eerst een lekkere mok koffie en toen door naar het winkelcentrum in mijn wijk. Deze keer op de fiets, de rest van mijn tochten deed ik lopend, nu pakte ik de driewieler. Ik haalde 2 pakjes op voor mijn dochter die zelf verhinderd was om de pakjes op te halen. 
Ze staan nu klaar en gaan niet terug naar de afzender of zo. 

Hoeveel bewoog ik op zaterdag? Ruim 5550 stappen en ik behaalde 69 zoneminuten. 

Gordelroosvaccinaties vanaf 2027: een zuinig beleid

De dubbel demissionaire regering heeft op de valreep een besluit genomen over de gordelroosvaccinaties. 
Een besluit met de hand op de knip. Vanaf 2027 kunnen alle Nederlanders die in 2027 zestig jaar worden,  gratis een gordelroos-prik halen.  Mooi nieuws voor mensen die in 1967 of later geboren zijn, slecht nieuws voor alle ouderen die voor 1967 geboren zijn. Want er komen geen inhaalvaccinaties. Het vaccin is daarvoor te duur. 
Lees er hier meer over, op de site van de NOS.

Dus als je tot de grote groep ouderen, ongeveer 5 miljoen mensen, behoort die voor 1967 geboren is, dan heb je gewoon pech gehad. Je moet het zelf maar uitzoeken en als jij zo nodig een gordelroosprik wilt, dan moet je de portemonnee trekken. Kosten: ongeveer 500 euro per persoon. Je hebt 2 prikken nodig. Ik betaalde vorig jaar €455,80 inclusief 2 consulten voor de 2 prikken.

Ik vind het een slechte zaak dat  mensen die goed in de slappe was zitten (een geweldige uitdrukking voor het rijk genoeg zijn!) het zich kunnen veroorloven om zich te laten vaccineren en dat mensen die een laag inkomen hebben, buiten de boot vallen. 

Vorig voorjaar heb ik mijn vaccinaties gehaald, want ik wilde niet wachten op de gratis vaccinaties van de overheid. 
Dat was een goed besluit, want die vaccinatie komt er voor mij niet, ik ben te oud. 
15 jaar te vroeg geboren. 

Toen ik gevaccineerd werd, leek het er op dat de vaccinatie voor tenminste 6 jaar zou werken, maar als ik nu zoek op de werkingsduur, dan lijkt het er op dat een booster niet nodig is. 
Dat lees ik hier, op de site van Zorginstituut Nederland. 

Veel te weinig bewogen 🙈

In de afgelopen week heb ik veel te weinig bewogen! Dat kwam door alle gladheid door sneeuw en ijzel. En ook een beetje door mijn voetklachten door wintertenen. 
Normaal gesproken ga ik 3x per week zwemmen, en tenminste 2x naar de sportschool. En ook wandel ik regelmatig een paar kilometer.
Nu niet. 
Veel te veel gezeten! 
Dat is niet gezond en nadelig voor mijn gezondheid. 
Het was te glad door ijzel op twee ochtenden waarop normaalweg zwem en ik sloeg ook een keer sportschool over. Ook wandelde ik nauwelijks. Alleen op maandag in de namiddag, toen de voetpaden acceptabel schoon waren, ben ik naar de bushalte gewandeld (een beetje geslalomd 😄) om naar een film te gaan en ook in het centrum van de stad liep ik een stukje. 

Ik skipte de sportschool omdat ik er van baalde dat de cursus valpreventie nog niet begon. Ik had de pest in en had nergens zin in. Qua weersomstandigheden had ik kunnen gaan. Maar 's ochtends kwam ik in het buurtcentrum voor de start van de cursus en toen bleek dat die cursus een maand later zou starten. Samen met vier andere deelnemers stond ik daar voor nop. Ik had mijn mail nog gecheckt voor een mogelijk mailtje en ook mijn spambox. Helemaal geen bericht. De baliemedewerkster vertelde ons dat de deelnemers gemaild waren. Nee! Echt niet, en de andere ouderen ook niet. Daar stonden we met onze telefoons in onze handen toch nog een keer te kijken of we iets gemist hadden. Maar we vonden alle vijf niets van een mail van de organisatie. Misschien hadden ze de maillijst wat slordig ingevoerd en typefouten gemaakt? Ik vond het zo'n domper op mijn dag dat ik alleen mijn boodschappen gedaan heb en naar de apotheek ging om een bestelling op te halen. Ik was er klaar mee! 

Gisteren en eergisteren had ik door de kou van de afgelopen tijd weer meer last van mijn wintertenen. Pijnlijk en gezwollen zijn mijn voeten. Dat nodigt ook niet uit tot wandelen. 

Is het heel fout om op je 73e een aantal dagen minder te bewegen?
Ach, mijn moeder en mijn grootmoeders bewogen nauwelijks op mijn leeftijd en werden respectievelijk 89, 87 en 90 jaar. Ze deden niet aan sport, ook niet toen ze jonger waren en de oma die het oudste werd had lang een ernstig overgewicht. Fietsen deden ze op mijn leeftijd al lang niet meer, zeker niet na hun 65e. Destijds waren er veel buurtwinkels in woonbuurten en er kwamen nog veel leveranciers langs de deur. De melkboer en later de SRV wagen, de bakker. Ver hoefden ze nooit te lopen voor hun boodschappen. Ze moesten er nog wel op uit naar het postkantoor of naar de bank om hun AOW op te halen, want  geld pinnen kon toen nog niet.  Alle boodschappen werden contant betaald.

Zitten mag dan het nieuwe roken zijn. Ik denk dat het niet rampzalig is om een weekje wat minder te bewegen en ga vanaf nu weer vrolijk door met sporten. 
Wat denk jij?

Een nuttige cursus voor ouderen

Binnenkort ga ik deelnemen aan een cursus valpreventie voor ouderen. Best intensief, want er zijn 23 bijeenkomsten in 13 weken. Gedurende de laatste 10 weken twee keer per week. 
Eerst een aantal keren voorlichting over de redenen voor valpartijen door ouderen en wat je er aan kunt doen om dat te voorkomen. 
Ziektes waardoor je balans slechter wordt, alcoholgebruik waardoor je sneller valt, bijwerkingen van medicijnen waardoor je duizelig wordt. Ik slik bijvoorbeeld bloeddrukverlagers, een te hoge dosis kan zorgen voor duizeligheid. Kleedjes en snoeren waar je over kunt struikelen. Volle traptreden op de trap waar je over kunt vallen en wat al niet.
Ook gaan we oefenen in balans en opstaan van de vloer. Ik kan al wel zonder hulp opstaan van de vloer, maar het kan altijd beter. En ook gaan we veel spierversterkende oefeningen doen!  Dat alles onder deskundige begeleiding van een fysiotherapeut.

Wist je dat er in Nederland iedere 4 minuten een oudere vanwege een valpartij op de eerste hulp belandt? Dat is ongelooflijk veel! Meestal loopt het relatief goed af, maar een val kan ook je dood zijn. 

Kosten: die zijn heel laag. Om de cursus voor iedereen toegankelijk te houden, kosten die 23 lessen €10,- en dan krijg je ook nog koffie en thee. Zoals een buurvrouw zei: Nederland heeft er heel wat voor over om de ouderen uit de zorg te houden. En het is natuurlijk ook kosteneffectief om aan valpreventie te doen. 
Als je berekent hoeveel verblijfdagen in ziekenhuizen, verpleeghuizen en revalidatie dat kan schelen, dan zijn de kosten voor zo'n cursus zeker het voordeligst! 

Opnieuw de basis gelegd voor een mooie hoektand

Mijn implantaat bleek in november mislukt te zijn. De schroef moest er uit. 
Hoe kwam dat? 

Dit is het verhaal:
Het is al weer lang geleden dat ik besloot een implantaat te nemen op de plaats waar mijn hoektand rechtsboven in mijn kaak zat. Dat was in oktober 2024. Die tand was door aanhoudende ontstekingen aan de wortelpunt niet meer te redden en werd in januari vorig jaar getrokken. Toen werd er op een andere plek in mijn kaak bot geoogst en getransplanteerd naar het gat dat door het trekken van de hoektand ontstond. Nadat het getransplanteerde bot was vastgegroeid, werd er een titaniumschroef in geplaatst en die moest vastgroeien in het bot. Dat mislukte, het bleek begin december dat mijn kaak niet breed genoeg was voor de schroef. Niet te smal van oor tot oor, maar van voor naar achteren gezien. Mijn kaak moest breder gemaakt. 

Dus is er afgelopen woensdagochtend een tweede poging gedaan om een gezonde basis te leggen voor de plaatsing van een betrouwbare, stevige schroef. Ik moest al vroeg in het ziekenhuis zijn. Er is weer achterin de mond bot geoogst en getransplanteerd. Deze keer is niet alleen het gat van de vorige schroef gevuld, maar er zijn sleufjes gemaakt en die zijn opgevuld met bot om de kaak te verbreden. Deze operatie duurde bijna een uur en was onder plaatselijke verdoving. Je wordt eigenlijk op eigen verzoek behoorlijk mishandeld, allemaal voor het goede doel natuurlijk!

Nadat thuis die verdoving uitgewerkt was, voelde ik mij erg belabberd. Ik voelde me geradbraakt. Ik had een pijnlijk hoofd en had door de antibiotica last van misselijkheid, buikpijn en diarree. Ook was ik enorm rillerig, ik kon bijna niet warm worden, ondanks het heel hoog zetten van de thermostaat. Ik kroop in bed en deed de elektrische deken op de max en nam paracetamol. Ook draaide ik in mijn slaapkamer de radiator open en ik deed het raam dicht, zodat het lekker warm werd op mijn slaapkamer, ook lekker voor als ik later naar weer bed zou gaan. 
Na 1,5 uur werkte de paracetamol goed, ik voelde mij een stuk beter en niet meer zo vreselijk kouwelijk. 
De pijn is niet meer terug gekomen. 
Ik heb nu wel een enorme, blauw gekleurde wang! Een soort hamsterwang 😁

En je vraagt je misschien af hoe het nu met mijn pijnlijke nek en schouder gaat? Die klacht is vrijwel helemaal weer verdwenen. Het duurde maar een week.  Er is nog een restje van over, maar daar heb ik nauwelijks hinder van. 

Een pijnlijke schouder en nek

Ergens in de afgelopen week kreeg ik last van mijn nek en mijn rechter schouder. Waardoor dat kwam en wat het is, ik heb geen idee! Waarschijnlijk was ik tijdens de krachttraining op dinsdag wat al te fanatiek bezig in de sportschool. Op donderdag in diezelfde sportschool deed ik wat ontspanningsoefeningen voor die nek en deed ik wel mijn krachtoefeningen voor schouders, borst en armen, alleen dan met wat minder gewicht, een beetje minder zwaar leek mij wel goed. 
Dat deed ik ook tijdens het zwemmen in de afgelopen week. 

De klachten zijn niet ernstig, maar wel hinderlijk overdag en zeker tijdens het slapen. Of beter gezegd, op momenten dat ik wakker ben en wil verliggen in bed. Van de ene zij op de andere draaien en merken dat ik echt niet in mijn gewone houding op mijn linker zij kan liggen en ook niet op mijn rechter zij overigens, want dan doet die rechter schouder te veel pijn en lukt het slapen niet. Ook niet nadat ik paracetamol geslikt heb. Dus andere houdingen zoeken. Ik sliep de afgelopen nachten zelfs wel eens op mijn rug! Dat gebeurt niet vaak, de laatste keren gebeurde dat nadat ik geopereerd was aan mijn rechter heup. 
De pijn is niet zo ernstig dat ik mijn arm niet meer kan bewegen. Ik kan mijn armen horizontaal zijwaarts en voor mij bewegen, ook kan ik mijn armen naar boven helemaal naar het plafond strekken. Het is een klein beetje pijnlijk, maar de beweeglijkheid is er wel. 

Mijn motto is: het gaat vanzelf weer over. 
Totdat het tegendeel blijkt. Dan ga ik er mee naar de huisarts. Tot die tijd beweeg ik mijn armen zonder belasting, want ik ben er van overtuigd dat rust slecht is. Rust roest en bewegen houdt het lijf soepel. Dus zwaai ik met mijn armen, niet steeds, maar wel een aantal malen per dag. 
En ik wacht af. 

Ik heb het idee dat het al ietsje beter wordt, maar dat kan ook gewenning zijn. 

Mijn oma Aaf ging niet vaak naar de dokter. Ze zei: "het zal wel weer over gaan voordat ik een oud vrouwtje ben". Ze was 56 jaar toen ik geboren werd, zij kon het weten.  

Negatief of positief? Soms is negatief het beste resultaat!

Soms is positief juist niet gunstig en negatief een stuk beter.
In september ontving ik een brief of ik mee wilde doen aan een vervolgonderzoek voor de darmkankerscreening. Een wetenschappelijk onderzoek dat was bedoeld voor mensen die een positief resultaat hadden bij het bevolkingsonderzoek darmkanker, maar bij wie bij het vervolgonderzoek niets gevonden werd. Je leest er hier meer over. 

Ik besloot mee te doen aan dit wetenschappelijke onderzoek. Dus ontving ik weer een paarse enveloppe, met de benodigdheden om een monstertje te nemen van mijn ontlasting. 

Een beetje spannend was het wel, misschien toch weer positief? Dat wil dus zeggen dat er misschien bloed gevonden werd? Of zou de uitslag, net als de eerste 2x dat ik meedeed aan het onderzoek, negatief zijn?
Een positieve uitslag zou opnieuw een darmonderzoek met zich meebrengen, want als de uitslag positief was, wilde ik ook echt wel weten of er werkelijk iets aan de hand was.

Ik deed het envelopje op de post en dacht er verder niet meer aan. Ik vond het kennelijk ook weer niet zo spannend. Misschien doordat ik de vorige keer een gunstig resultaat had bij het darmonderzoek in het ziekenhuis.

Vorige week kwam de uitslag van het nieuwe onderzoek per brief binnen. De uitslag is negatief. Er is niets gevonden. Toch wel een fijn idee! 
Maar er stond wel bij dat het onderzoek geen 100% garantie was dat er zich toch geen kwaadaardige cellen in mijn darmen bevinden. Het blijft opletten en bij ongewone verschijnselen moet je naar de huisarts gaan. 

Het duurt wat langer, eigenlijk aanzienlijk langer

Ik schreef kort geleden over de punt van de schroef van mijn implantaat die niet meer in mijn kaakbot zat. Die titanium schroef stak uit het bot en de punt verscheen als een knobbeltje in mijn tandvlees. Niet zoals het hoort en niet zoals verwacht. 

Afgelopen maandag was ik opnieuw bij de kaakchirurg. Oorspronkelijk zou dat de laatste behandeling zijn, en kon ik door naar de tandarts, die op die schroef een mooie kroon zou (laten) maken. 

Door die uitstekende punt werd het een heel ander verhaal. De schroef kon niet blijven zitten en moest er weer uit. De constructie was namelijk niet stevig genoeg. 
Met het verwijderen van de schroef was het verhaal nog niet afgelopen. In dezelfde sessie werd een nieuwe schroef geplaatst, er werd geboord in mijn kaak om die nieuwe schroef in een iets andere hoek te plaatsen. De nieuwe schroef werd in mijn bovenkaak gezet. Maar ...... de conclusie was dat ook die niet voldoende houvast zou hebben. Van voor naar achter gezien is mijn bovenkaak namelijk te smal. Er zit dus te weinig bot om die schroef, om deze schroef stevig vast te laten groeien in de kaak. 

Blauw en gezwollen na verwijderen, 
plaatsen en weer verwijderen van een schroef in mijn kaak

Maar er zijn nog weer nieuwe kansen en dat gaat gebeuren! Eerst komt mijn kaak een tijdje tot rust. In maart komt er opnieuw een bottransplantatie, net als in februari dit jaar. Op de plekken waar ooit rechts mijn verstandskiezen zaten, wordt bot geoogst en dat bot wordt op de plek waar het implantaat moet komen op mijn kaak gezet. Hopelijk is mijn kaak dan wel goed genoeg om een stevige basis te vormen voor een implantaat. 
En dan begint het verhaal dus opnieuw. 

• Voordat een nieuwe schroef geplaatst kan worden, moet het getransplanteerde bot vastgroeien op de nieuwe plek.
• Dan komt er een nieuwe schroef in mijn kaak en moet die schroef weer vastgroeien.
• Als de schroef goed vast zit, komt er een kroon op de schroef en heb ik een mooie, stevige hoektand die jaren meegaat. 

Dat laatste is waarschijnlijk niet eerder dan in de winter volgend jaar, misschien wel in januari 2027. Ik begon in november 2024, dus een waar meerjarenplan!