Krijg ik binnenkort ook een boete als ik over O schrjif?

De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) legde meerdere Nederlandse media boetes op vanwege hun berichtgeving over onder meer Ozempic, Wegovy en Mounjaro. NRC, de Volkskrant, AD en De Telegraaf bevestigden dat zij boetes hebben ontvangen. DPG Media kreeg in totaal €51.000 aan boetes voor publicaties in de Volkskrant en AD. 
Ik was stomverbaasd. Ik las de artikelen in de Volkskrant, die gefundeerd waren op wetenschappelijke onderzoeken en vond ze erg informatief en evenwichtig. Niet alleen de voordelen, maar zeker ook de bijwerkingen werden uitgebreid beschreven. 

De Geneesmiddelenwet verbiedt publieksreclame voor geneesmiddelen op recept. Dat geldt dus ook voor Ozempic. Maar blijkbaar gaat de wetgever uit van andere uitgangspunten dan de journalistiek.  Wat een journalist (en ik zelf ook!) informatie vindt, ziet de wet als reclame. 

De discussie over Ozempic gaat daardoor uiteindelijk over meer dan één medicijn. Het gaat over de vraag hoeveel ruimte journalisten hebben om maatschappelijk belangrijke medische ontwikkelingen te beschrijven zonder dat hun berichtgeving wordt gezien als reclame. 

En hoe zit dat dan voor mij? Moet ik op mijn blog vermijden om merknamen te noemen, op straffe van een boete? Moet ik het middel omschrijven als HMDNGMW? (Het medicijn dat niet genoemd mag worden). Ik heb geen enkel commercieel belang in de verkoop van een GLP-1-receptoragonist als O. 

Ik gebruik zelf sinds april 2025 het medicijn O. Officieel voor de behandeling van mijn diabetes type 2. En dat heeft echt goede resultaten opgeleverd. Veel betere bloedsuikers en een betere nierfunctie. 
Prachtig! 
Mijn persoonlijke motivatie om met O te beginnen, had zeker ook te maken met het advies van de internist die mij behandelde voor de ernstige wondroos in mijn been, die ik 2 jaar geleden had. Ik zou moeten afvallen, zei hij in december 2024. Daardoor zou de kans op herhaling van deze ernstige huidinfectie aanzienlijk verminderen. Voor echt blijvend afvallen kon ik wel wat hulp gebruiken! 
In de 16 maanden waarin ik dit middel gebruik, ben ik 16 kg afgevallen. Ik zit nu op een gezond BMI voor mijn leeftijd. Geen overgewicht en zeker geen obesitas meer. Wel iedere ochtend licht misselijk en soms blijft die misselijkheid de hele dag. Het is een bijwerking die ik er wel voor over heb, liever niet, maar goed te doen. Want hoe heerlijk is het om een gezond gewicht te hebben en een diabetes die goed onder controle is. En die nare, pijnlijke wondroos? Die is gelukkig niet terug gekomen. Misschien was dat zonder gewichtsverlies ook niet gebeurd, dat zullen we nooit weten. Tussen de eerste keer en de tweede keer zaten 6 jaren. Nu zijn er 2 jaren voorbij zonder herhaling. Hoe vaker je wondroos krijgt, hoe groter de kans dat het weer terugkomt, volgens de internist. 
En ik merk nog een effect. De journalisten schreven ook over de goede effecten van medicijnen als O op ontstekingen als reuma en artrose. Het lijkt een ontstekingsremmende werking te hebben. Het lijkt er bij mij op dat de astma (ook een ontsteking van het longweefsel) helemaal weg is, of vrijwel helemaal. O. remt ontstekingsreacties in het hele lichaam, wat ook gunstig werkt op de luchtwegen.

En die boetes voor kranten en andere media? Ik zou het heel jammer vinden als ik niet meer over nieuwe geneesmiddelen in de kranten zou kunnen lezen. 

Wat vind jij van de boetes voor serieuze artikelen over GLP-1 remmers die helemaal niet bedoeld zijn als reclame,  maar als bron van informatie?

Een ontmoedigende tekst

Ik had lang obesitas, volgens de normen nu nèt niet meer, nu heb ik overgewicht. Ik sta regelmatig op de weegschaal en voer dat gewicht in op de BMI-meter van het Voedingscentrum.
Voor mensen met obesitas is de tekst bij die BMI-meter. 
"Je gewicht is veel te hoog. Overleg met je huisarts voor advies of een doorverwijzing voor hulp bij afvallen."
Het maakt daarbij niet uit of je een BMI hebt van 31 of 41 of hoger. Als je vol goede moed bezig ben met gewicht te verliezen, krijg je dus iedere keer dezelfde tekst voor ogen als je je gewicht invoert.
Niet zoiets als: 
goed bezig, je bent al 1,5 kg lichter dan een maand geleden en al 3 kg lichter dan 2 maanden geleden. Ga zo door! 
Of: oei je bent deze maand 5 kg gewicht verloren, dit is wel wat erg veel! 
Nee, in plaats daarvan: "Je gewicht is veel te hoog. Overleg met je huisarts voor advies of een doorverwijzing voor hulp bij afvallen."
Elke keer weer! 
Ik weet best dat dit programma zo werkt en dat bij obesitas je gewicht te hoog is, maar toch is het ontmoedigend. Een interactieve app zou ik veel fijner vinden. Eentje die onthoudt hoeveel kilogrammen ik vorige week was en op wijzigingen in mijn gewicht een toegesneden commentaar geeft.

De laatste tijd krijg ik de volgende melding:
"Je gewicht is te hoog. Maar afvallen is alleen nodig als je gewicht voor gezondheidsproblemen zorgt."
Nu is het zo, dat ik al sinds 1985 diabetes heb en die gezondheidsproblemen dus al wel 40 jaar aanwezig zijn. Dus ik wil door met gewichtsvermindering totdat ik de volgende melding krijg:
"Je hebt een gezond gewicht. Mooi zo! Blijf gezond eten en voldoende bewegen om dat zo te houden."

De obesogene samenleving

Dan vraag jij misschien: de watte?
Ik bedoel de leefomgeving die het dik zijn en het dik worden bevordert. Dikmakend dus.

Iets meer dan 50% van de Nederlanders van 18 jaar en ouder heeft overgewicht. Dat is erg veel. 

Daarom wil ik het vandaag hebben over de obesogene leefomgeving, die het dik worden in de hand werkt. 

Loop maar eens door de supermarkt. Alles is zó ingericht dat je zo veel mogelijk koopt en het liefst eten en drinken waar veel geld mee verdiend wordt en die aantrekkelijk lijken voor jou als consument.
Eerst even langs de gezonde groenten en het fruit en dan kan je beginnen met het volladen van jouw winkelkar met alle mogelijke lekkers. Een winkelstraat met alleen maar chocolade en koek. Een winkelstraat met alleen maar chips en dergelijke. Een winkelstraat met alleen maar snoep. Een winkelstraat met frisdranken en een straat met wijn en bier. 

Volgens het Diabetesfonds is 85% (!) van het aanbod in de supermarkten ongezond. Klik hier voor meer informatie. 

Het Voedingscentrum schrijft over de obesogene leefomgeving o.a. het volgende:
De leefomgeving van consumenten is in de afgelopen tientallen jaren op zo’n manier veranderd en ingericht dat het steeds makkelijker is geworden te kiezen voor overmatige consumptie van calorierijk voedsel. We noemen dit de obesogene omgeving: een omgeving die mensen stimuleert om te veel te eten en daarnaast te weinig te bewegen.

Te veel eten wordt gestimuleerd doordat (calorierijk) voedsel makkelijker verkrijgbaar is. Daarnaast zijn de porties van producten toegenomen en consumenten worden gestimuleerd om meer te kopen, bijvoorbeeld door voordeelverpakkingen.

Het aanbod van (calorierijk) voedsel is de afgelopen jaren toegenomen. Voedsel is makkelijker verkrijgbaar en bereikbaar. Het gaat hier onder andere om de toename in de dichtheid van het aantal punten waar eten te koop is; voedsel is vrijwel overal aanwezig en op die manier nodigt de omgeving op ieder moment uit (te veel) te eten.

Ook lage prijzen, variatie en de veelheid van keuzemogelijkheden spelen een rol. Blootstelling aan voedsel kan het verlangen om iets te eten oproepen bij consumenten. Hun verlangen om grotere hoeveelheden te eten kan worden aangewakkerd, en ook de daadwerkelijke hoeveelheid die zij eten kan groter worden. Makkelijk te verkrijgen voedsel kan worden ervaren als moeilijker om te weerstaan.

Hoe moet je weerstand bieden tegen al dat hoogcalorische lekkers dat tegen jou roept: eet mij! Of: drink mij!

Eigenlijk zouden de industrie en de supermarkten veel meer gericht moeten zijn op het aanbieden van gezonde voeding. 

Ik heb een tijd gehad dat ik in de supermarkt nooit langs de chocolade, koek, chips en frisdranken liep. Naar mijn gevoel had ik daar niets te zoeken en eigenlijk heb ik dat nog steeds niet. Niemand heeft daar in principe voor zijn/haar gezondheid iets aan. 
Waarom ik nu wel soms in de supermarkt langs de ongezonde zooi ga? Omdat het er ook voor mij lekker uitziet en het mij doet watertanden. Die ribbelchips! Of die heerlijke stroopwafels, of die lekkere drop! 
De verleiding is groot. 
Ook voor mij! 
Beter kan ik er niet langslopen. 
Hup! 
Weg van hier! 
Ik wil een gezonder gewicht en niet veel overbodige, maar zeer hardnekkige kilo's! 

Wat vind jij van het zeer ongezonde aanbod?Heb jij strategieën om ongezonde aankopen te vermijden?

Mijn beeld van mensen met obesitas

Ik moet jullie verklappen dat ik mensen met obesitas, met een BMI van meer dan 30, over het algemeen lelijk vind. Mensen met een beetje overgewicht: prima, beter dan mensen die broodmager zijn, maar echt veel te zware mensen vond ik lelijk.
Nu klopt dat wel met het beeld van dat ik van mijzelf heb. Ik vond mijzelf ook altijd niet om aan te zien. En ik schaamde mij voor mijn dikke armen en mijn vetrollen. Gewoon niet in de spiegel naar kijken, was het devies jarenlang. Als ik naar mijzelf in badpak keek, dan durfde ik niet meer naar het zwembad. Ik durfde mijzelf nauwelijks meer te vertonen en ik was vol bewondering voor dikke mensen die schijnbaar zonder enige gêne het water in gingen. Ik ging wel, met in mijn achterhoofd dat bewegen goed was en dat ik mijn gezondheid zou schaden als ik thuis op de bank bleef zitten.

Twee jaar geleden schreef ik over mijn "zwabberarmen (- klik hier voor de blog)", armen met nogal wat los weefsel aan de binnenkant. Mijn armen zijn nu een stuk dunner dan toen ik dit bericht schreef en ik realiseer me dat ik niet zo zeer moeite had met het zwabberweefsel, maar véél meer moeite had met de omvang van mijn armen met mijn BMI van destijds 35. Ik schaamde mij voor de omvang van die armen. Dat deed ik ook al op mijn 8e, toen ik foto's zag van mijzelf in een mouwloos bloesje: ik vond dat ik afzichtelijk dikke armen had.

Ik ben in het afgelopen jaar nogal intensief met mijn overgewicht bezig geweest en als ik nu om mij heen kijk, dan zie ik veel dikke mensen, heel veel! Het lijkt wel of het me nu veel meer opvalt. Kinderen, jongeren, ouderen en alles daar tussen in!  En ik vind ze lelijk! Dikke kinderen zijn nog wel ok, maar dikke volwassenen!

En wat ik ook merk, is dat bestaande vooroordelen bij mij ook net zo hard toeslaan. Mijn beeld van dikke mensen is:  minder doorzettingsvermogen, dommer en luier dan de gemiddelde mens. Ik weet heel goed dat het beeld niet klopt en dan toch is dat mijn vooroordeel.
Toch vreemd vind je niet?
Waarschijnlijk is het vooroordeel zozeer verspreid dat ook ik er in geloof, ook al weet ik wel beter!

Betrap jij jezelf op dergelijke vooroordelen?

PS op 28 september
Na alle reacties nog een naschrift van mij.
Ik vond mezelf als mens met een gewicht van meer dan 100 kilogram lelijk, of in ieder geval absoluut niet mooi. Maar ............. dat ging alleen over uiterlijk en een mens is véél meer dan alleen een uiterlijk en dat geldt natuurlijk ook voor mij.
De andere kant is dat ik mijzelf als persoon echt wel OK vond en vind.
Ook ben ik er trots op wat dat lichaam, mijn lichaam, allemaal presteerde: 2 gezonde, fijne kinderen baren, rond mijn 30e lange fietstochten maken waarbij ik gemiddeld een maand lang ruim 100 kilometer per dag fietste. In mijn jeugd lange wandelingen maken. Ik heb bij elkaar opgeteld duizenden uren gezwommen. Ik kan er van alles mee en dat lichaam houdt het al bijna 69 jaar vol.
Dat is heel wat waard!
En het uiterlijk is in mijn beleving van ondergeschikt belang!

Bijwerkingen van medicijnen

Ik gebruik vrij veel medicijnen. Op dit moment nog 3 verschillende soorten en een jaar geleden waren dat er nog 4 meer. En de meeste medicijnen hebben bijwerkingen naast het effect dat bedoeld is.

Van het bloeddrukmiddel dat ik tot eind december slikte, kreeg ik opgezette enkels. Toen ik daarmee stopte, werden mijn enkels niet direct slanker, maar na paar maanden gebeurde dat wel! Ik hoef nu eigenlijk geen compressiekousen meer te dragen. Soms zet mijn linker enkel nog wel een beetje op, maar het blijft binnen aanvaardbare grenzen en dat is in het verleden wel eens anders geweest! Toen knapte mijn huid door de enorme zwelling spontaan open en kreeg ik wonden aan mijn scheenbeen.

Vóór dat middel, waar ik in december mee gestopt ben, slikte ik een ander middel, hydrochloorthiazide, voorgeschreven door de internist. Ik kwam bij deze internist vanwege mijn diabetes en schildklierkwaal. Toen ik het middel hydrochloorthiazide ging slikken, kreeg ik daardoor veel te hoge bloedsuikers. Ik had via de huisarts extra snelwerkende insuline nodig om de hoge bloedsuikers weg te spuiten en ik moest sowieso veel meer van mijn normale insuline spuiten. Dus ik meldde dat bij de volgende controle bij de internist en zei dat ik liever een ander middel had. Volgens hem waren hoge bloedsuikers geen bijwerking van het middel. Ik had inmiddels al lang de bijsluiter bekeken en daarin stond toen, dat het een vrij zeldzame bijwerking was. Nu zie ik op de site Apotheker.nl staan dat het een bijwerking is die tamelijk vaak voorkomt (bij 10 tot 30 op de 100 mensen). De bijsluiter is dus sedert die tijd aangepast. De internist keek destijds nog een keer op zijn scherm en zag inderdaad verhoogde bloedsuikers vermeld staan als bijwerking. En toen kreeg ik een ander middel en dat middel zorgde voor opgezwollen benen.

Bij 4 soorten pillen die ik slikte (en deels slik ik die nog steeds), staat diarree als bijwerking vermeld. Ik had tot voor kort regelmatig diarree en die klachten zijn begonnen nadat ik met die middelen startte. In mijn ogen was het duidelijk dat het met medicijnen te maken had. Soms werd ik ineens overvallen door diarree en dan had ik weer een ongelukje. Soms haalde ik ook in huis de WC niet zonder ellende. Het was regelmatig zo erg, dat ik alleen de deur uit durfde nadat ik twee diarreeremmers geslikt had. Op mijn werk had ik voor de zekerheid altijd een schone lange broek en ondergoed in mijn bureaulade liggen.
In mijn familie komen gevoelige darmen veel voor, mijn beide ouders, mijn grootmoeder en mijn broer hadden/hebben helaas soms de broek vol! Zo veel generaties met diarreeklachten, erfelijkheid zal waarschijnlijk ook een rol spelen in mijn klachten.
Mijn destijds 2,5-jarige kleindochter was zwaar onder de indruk toen ik in de meivakantie in 2019 in ons vakantiehuis ineens een poepspoor op de tegelvloer achterliet. Niet alleen zij poepte in haar luier, maar haar oma had eigenlijk ook een luier nodig! Ze had het er maanden later nóg steeds over!
Bij het bloeddrukmiddel waar ik in december mee gestopt ben, stond ook diarree als mogelijke bijwerking. Helaas hielp stoppen niet om deze klachten te verminderen.
In maart stopte ik  met de cholesterolverlager (ook 1 van de middelen die als bijwerking diarreeklachten kunnen opleveren) en oh wonder, sindsdien heb ik nooit meer diarree en sanitaire ongelukjes.

Ik besprak in het verleden mijn diarreeklachten regelmatig met de huisarts en mijn vermoeden dat de klachten met de medicijnen te maken hadden. Zij vond dat ik er maar mee moest leren leven. De klachten waren verder niet verontrustend, geen pijnklachten en het darmkanker-bevolkingsonderzoek gaf steeds een negatief resultaat.

Het zal vast nog wel eens een keer mis gaan, maar ik ben blij dat het nu veel beter gaat dan tot voor kort.

Wat  wil ik met dit verhaal over bijwerkingen aan jullie vertellen?
Doordat ik ging werken aan gezondheid, een betere conditie en een gezond gewicht, is een soort sneeuwbaleffect ontstaan. Minder bloeddrukmedicatie, geen cholesterolverlagers meer, geen insuline meer  en een gezond BMI leverden veel op: minder vervelende bijwerkingen en een fitter gevoel.

Zijn mijn steunkousen niet meer nodig?

Sinds ik jaren geleden begon met mijn 2e bloeddrukverlagend medicijn Doxasosine, kreeg ik last van te opgezwollen onderbenen. Op een bepaald moment, in oktober 2018, werd het zo erg dat de huid spontaan open barstte door de spanning die er op de huid kwam te staan. Sindsdien draag ik compressiekousen, want het was duidelijk dat mijn benen steunkousen nodig hadden om niet te veel op te zwellen. Ik droeg geen heel zware kousen, het waren kousen klasse 1 (15-20 mmHg),  klasse 2 (20-30 mmHg) was voor mij niet nodig.
In december vorig jaar kon ik stoppen met de Doxasosine en ik hoopte dat de zwelling snel weg zou gaan, maar dat bleek niet het geval. Dat duurde een tijdje, maar uiteindelijk zijn mijn benen nu niet meer gezwollen na een hele dag zonder kousen. Het had blijkbaar tijd nodig en waarschijnlijk doet het huidige gewichtsverlies ook wel wat. Een normaal gewicht helpt ook om zwelling van de enkels en onderbenen tegen te gaan, in ieder geval bij mij.
Helaas zijn mijn benen niet meer echt jong en gaaf en glad van huid. Dat ben ik zelf ook niet meer. Maar als ik zou willen, dan kan ik best bij warm weer mijn steunkousen uit laten en met blote benen lopen.

Waarschijnlijk komt er in mijn benen na de heupoperatie wel weer zwelling. Ik kan me voorstellen dat mijn benen zo reageren op die toch vrij zware ingreep. En voorlopig draag ik mijn compressiekousen gewoon bij een lange broek, want waarom niet? Het kan geen kwaad!

Mijn slanke onderbenen, recente foto.

Voordelen van een (bijna) normaal gewicht.

Ik heb lange tijd overgewicht gehad, maar ook meer dan dat, morbide obesitas.
Jarenlang was mijn BMI boven 35.
Zwaar zijn heeft duidelijk nadelen, niet alleen voor je gezondheid.
Nu heb ik zo ongeveer een normaal gewicht en dat is prettig, behalve dat het nog steeds ook best wennen is. Het is lang geleden dat ik zo slank was als dat ik nu ben. Als ik in de spiegel kijk, dan denk ik: ben ik dat? Niet meer lang en breed, maar lang en een stuk minder breed. Het gekke is dat ik daardoor langer lijk.

Mijn blogje gaat over de voordelen van een normaal gewicht.
Welke voordelen zijn dat?

• fietsbanden slijten minder
• minder last van beknelde zenuwen in mijn armen als ik slaap
• minder last van mijn keizersneelitteken. Daar kwam vaak door mijn omvang veel druk op, waardoor ik pijn kreeg in mijn onderbuik
• confectiekleding in gangbare maten is goedkoper
• meer passende kleding verkrijgbaar in de kringloop
• op reis en op vakantie is mijn bagage een stuk lichter omdat mijn kleding veel kleiner en dus compacter is
• je past overal beter in, toen ik laatst bij de oogarts was, bleef er veel ruimte over tussen de stoel waar ik op zat en de tafel waarop de apparatuur staat. Ooit paste ik er maar nèt tussen.
• ik kan stoelen gebruiken die niet speciaal gemaakt zijn voor mensen met overgewicht. Ik kocht ooit 1 goedkope opvouwbare tuinstoel, maar die durfde ik zelf niet te gebruiken. Ik gebruikte de 2 voor mensen met een maximaal gewicht van 150 kg. Dan wist ik zeker dat ik er niet doorheen zakte.
• ik hoef me geen zorgen te maken of vliegtuigriemen en riemen in de auto passen
• bij nat worden of kou kan ik kleding van anderen aantrekken. Als er tijdens het eten soep wordt geknoeid op mijn broek, dan kan ik een broek lenen van oudste dochter. Als ik het koud krijg, leen ik een warm vest of trui. Voordien paste ik met mijn maat 54/56 nergens in.
• als ik mijn fiets aan de voorkant vast wil zetten aan een fietsbeugel, dan pas ik tussen mijn fiets en de buurfiets om mijn fietsketting vast te maken

Zo zijn er vast nog wel meer voordelen, maar die kan ik zo snel niet verzinnen!

Inmiddels heb ik ook al wel nadelen ontdekt: stoelen en bankjes zijn vreselijk hard! Ik heb veel minder vet op mijn billen en dat maakt dat het zitten op een harde ondergrond een stuk minder comfortabel is! Ik heb kussentjes nodig!!

Waarom werd ik dik? Deel 3 - de afgelopen 30 jaar

Mijn verhaal over mijn gewicht eindigde in deel 2, toen ik na een afvalpoging in 1990 na ruim een jaar weer even zwaar was als voor die tijd.

Ik was weer terug bij af.
Zucht!

Diabetes
In mijn zwangerschappen had ik al last gehad van zwangerschapsdiabetes. Ik heb aanleg voor type 2 diabetes en samen met het overgewicht/obesitas was het resultaat dat ik in 1993 definitief diabetes kreeg. Ik moest op een dieet. Weinig koolhydraten, maar voor de rest was ik vrij om te eten wat ik wilde. Ik ontwikkelde nogal vette voorkeuren, voor zover ik die niet al had. Kookte met veel olie en volvette kaas en vette vleessoorten. At veel pindakaas en notenpasta's. En viel daardoor niet af, geen gram. Het doel van het dieet was om de bloedsuikers onder controle te houden en dat lukte de eerste jaren wel. Na verloop van tijd ging het minder. De oplossing was om insuline te gaan spuiten. Daar begon ik in 1999 mee, 6 jaar nadat ik diabetes kreeg. Ondertussen had ik nog steeds eetbuien. Die bleven regelmatig komen, hoewel misschien met wat grotere tussenpozen, dat weet ik niet meer.

Een nieuwe afvalpoging
Rond 2002, of misschien later, deed ik een nieuwe poging om af te vallen. Het is merkwaardig, maar ik weet er maar weinig meer van. Mijn oudste dochter begon er over en uiteindelijk begon het me een beetje te dagen. Ik heb nog een badpak maat 48 uit die tijd en een paar shirts. Ik kocht ook truien in een kleinere maat, die heb ik weggegeven, deels aan mijn moeder, deels aan mijn dochter en waarschijnlijk is ook een deel naar de kringloop gegaan. Deze achteraf mislukte afvalpoging is waarschijnlijk heel pijnlijk voor mij geweest en ik ben het grotendeels vergeten, tot grote verbazing van mijn dochter! Ik ben verder helemaal niet zo vergeetachtig, ik weet veel dingen nog haarfijn, maar van dat gewichtsverlies herinner ik me vrijwel niets meer. Een selectief geheugen komt vaker voor, ons land heeft een (demissionair) minister-president die daar ook heel goed in is 😁 Maar bij mij gaat het om een langere periode, want je wordt niet in één dag slanker en daarna weer dikker, daar is een flinke periode mee gemoeid. Wat meespeelde, was dat de vader van mijn kinderen in die tijd heel erg verslechterde, regelmatig zware psychoses had en in die periode in een instelling voor psychiatrische patiënten moest gaan wonen. Ook verslechterde de gezondheid van mijn moeder en belandde ze achtereenvolgens in het ziekenhuis, toen in een revalidatieoord, daarna in een verpleeghuis en vervolgens in een verzorgingshuis en daar overleed ze na een verblijf van 5 jaar. Ik heb veel voor haar gedaan en me ingespannen rond de (mantel)zorg voor haar.
Kortom: ik had naast een drukke baan ook andere zaken aan mijn hoofd. Toch blijf ik het gek vinden dat ik er zo weinig meer van weet. Het zal vooral de teleurstelling en frustratie zijn dat mijn nieuwe afvalpoging weer mislukte. Ik heb er in mijn hoofd een dikke streep doorgezet, met het idee: dit is nooit gebeurd, echt niet!

Weer dik
Ik was dus weer dik, veel te zwaar, met een BMI van rond de 39 en dat gewicht begon problemen te geven met mijn verdere gezondheid. Lopen ging slecht, bewegen ging sowieso moeizaam.

Meer bewegen
In 2006 had ik een (diabetes)diëtiste die wilde focussen op bewegen. Beweging zou de sleutel zijn om gezonder te worden. Mede door haar adviezen heb ik mijn huis gekocht. De afstand tussen mijn werk en mijn oude woning kon ik binnen 5 minuten fietsend overbruggen. Tussen mijn werk en mijn huidige woning zat ongeveer 25 minuten. Dus dat was automatisch 4x per week 50 minuten fietsen, in plaats van 4x per week 10 minuten. Na een aantal jaren heb ik jaarlijks een abonnement op het zwembad genomen.
Toen ging ik daarnaast voor mijn doen vrij intensief zwemmen, zeker 3x per week een half uur, later breidde ik dat uit naar 4x per week een uur. Dat was dus náást het fietsen naar en van mijn werk.
Dat bewegen, fietsen en zwemmen, hielp om gewicht te verliezen. Ik viel 15 kilo af zonder dat ik daar een hap minder om at.

Corona en misselijkheid
Corona bleek harder toe te slaan bij mensen met nogal wat overgewicht. Ik had dus ook de kans om ernstig ziek te worden! En verder werd ik misselijk door medicijnen die ik nodig had als pijnstiller vanwege de heupslijtage. Toen ging het hard. Ik was heel gemotiveerd om af te vallen vanwege corona en ik vond eten niet meer lekker, ik kon het eten prima laten staan. Ik moest zelfs mijn best doen om niet te snel af te vallen en daardoor te verzwakken. En bij mij werkt het zo, dat als ik eenmaal gewend ben aan kleinere hoeveelheden, dat ik dan ook veel sneller vol ben en mij verzadigd voel.

Doordat ik nog steeds snel verzadig ben, lukt het me om heel langzaam en gestaag verder af te vallen.
Ik blijf dagelijks bewegen door tenminste 30 minuten per dag te fietsen. Vaak wel verder dan dat. Dus dat is mooi!

Streefgewicht
Mijn streefgewicht is nu 77 kg, bij een lengte van 177 cm, dan is mijn BMI 24,6. Dat gewicht heb ik nog niet bereikt, maar ik ben goed op weg.
Maar ik ben voorzichtig met een streefgewicht. In mijn volwassen leven heb ik 57 kilo gewogen, maar ook ruim 70 kilo meer dan dat en van alles er tussen in. Ik denk dat het voor de diabetes goed is om nog niet te stoppen en in de komende maanden/jaren langzamerhand nog wat lichter te worden.

Zal het mij lukken het gewichtsverlies vast te houden?
In 1972 lukte het mij niet en in 1990 en ook de laatste keer ging het niet goed.
Nu dan wel?
Ik ben optimistisch, voornamelijk doordat mijn focus nu ligt op gezondheid en ik destijds vooral gericht was op uiterlijk. Mijn motivatie ligt nu beslist anders.
Ik merk nu ook duidelijk de gezondheidsresultaten van het gewichtsverlies. Ook heb ik nu geen last van eetbuien, die ik toen wel had.
Maar toch zal het een fikse uitdaging zijn om het gewichtsverlies te behouden, als ik de statistieken er op nalees, want die zijn allesbehalve florissant, zelfs ook voor een aantal mensen met een maagverkleining!

Maar als je mij op de vrouw af vraagt wat ik verwacht, of eigenlijk vrees, dan vrees ik, dat ik net als de vorige 3 keren bij drastische vermindering van mijn gewicht, dat het er allemaal weer bij komt, met alle nadelige gevolgen daarvan voor mijn gezondheid.

Waarom werd ik dik? Deel 2 van te mager naar mijn eerste serieuze afvalpoging

Je kunt hier in deel 1 lezen hoe ik van een dikke baby ging naar een te dunne vrouw van 20.

Rond mijn 20e had ik een ondergewicht en het lukte slecht om blijvend te mager te zijn. Zoals ik laatst al schreef, ik was niet voor anorexia in de wieg gelegd. Heel langzamerhand begon ik zwaarder te worden. Mijn verhouding met eten was al zo lang ik mij kon herinneren niet heel goed. Eten was mijn vriend, maar ook zeker mijn vijand. Ik woonde samen met een man en die relatie die liep niet heel lekker, ik voelde mij ongelukkig in deze relatie. Emoties at ik weg met eetbuien. Daarbij at ik in korte tijd grote hoeveelheden ongezond eten: koeken, worst, snoep, chocola. Zo veel dat ik me er heel ziek van voelde. Ik voelde mij stom dat ik het deed, ik vond dat ik het "gewoon" niet moest doen, maar toch kon ik het niet laten, want zo werkt een eetbuistoornis nu eenmaal niet. Je kunt niet gewoon "gewoon" gaan doen. Die eetbuien bleven, heel veel jaren achtereen. Regelmatig had ik het nodig om een eetbui te nemen. Altijd alleen, altijd stiekem, niemand mocht het weten, want ik schaamde mij heel erg voor dit gedrag. Ik bewoog niet heel veel en ik stak geen vinger in mijn keel. Dat extra eten van de eetbuien verteerde ik en daardoor werd ik gestaag dikker.
In onderstaande film van de NOS wordt nader ingegaan op eetbuistoornissen.

Ik ben dus niet dik geworden omdat ik zo van eten geniet, niet omdat ik mij te buiten ging aan copieuze maaltijden, maar omdat ik emoties probeerde te reguleren met overeten. Of eigenlijk emoties door overeten even helemaal niet meer te voelen.
Toen ik 25 jaar was, was ik wel 25 kilo zwaarder dan toen ik 20 was. Ik kwam van een ondergewicht, dat betekende dat ik met die 25 kilo extra feitelijk nog steeds een goed BMI had, een beetje aan de bovengrens van een gezond BMI. Het was niet aan mij te zien dat ik een eetstoornis had en last had van eetbuien.
Mijn relatie liep ten einde en ik kreeg een relatie met de vader van mijn dochters. Ondanks dat deze relatie beter ging dan mijn eerdere relatie, bleef ik last houden van eetbuien en werd ik in de loop van de 12 jaar na de start van deze relatie steeds zwaarder. Er was ook nogal wat aan de hand met de vader van mijn dochters. Hij had een ernstige psychiatrische ziekte en pas na verloop van tijd werd duidelijk hoe ernstig en dat medicijnen betrekkelijk weinig hielpen. Toen ik hem leerde kennen, zeiden psychiaters dat zijn ziekte goed in de hand gehouden kon worden door pillen, maar dat was niet zo, hij had herhaaldelijk last van psychoses, zeker nadat we een aantal jaren samen waren. Zijn ziekte had veel invloed op onze relatie. Het gaf veel stress en zorgen.
Ik heb voor mijn eetstoornis verschillende therapieën gehad, die hielpen me wel om meer inzicht in mijzelf te krijgen en wat gelukkiger te worden, maar de eetbuien en daarmee de eetstoornis gingen er niet van weg.
Op mijn 37e, nu ruim 30 jaar geleden, een jaar na de geboorte van mijn jongste dochter, woog ik zeker 115 kilo. Toen besloot ik dat het genoeg was geweest! De knop ging om. Ik begon op eigen houtje een  crashdieet met zeer weinig calorieën en viel in korte tijd, ongeveer 5 maanden, 30 kilo af. Ik had geen eetbuien en het lukte goed om een streng dieet te volgen.
Prachtig!
Het was gelukt om weer slank te worden!
Maar ... ik ging weer gewoon eten en de eetbuien kwamen weer terug! Na iets meer dan een jaar waren al die 30 kilo's en meer dan dat weer terug.
De dieetpoging was helemaal mislukt!

Binnenkort deel 3 (o.a. over een jaar lang antidepressiva slikken en nóg een afslankpoging)!

Waarom werd ik dik? Deel 1, mijn kindertijd.

Deel 1 - van dikke baby naar jongvolwassene met een ondergewicht.

Toen ik als baby in de box zat, was ik al te dik. Uiteraard weet ik daar zelf niets van. Ik weet uit de verhalen van mijn moeder dat ik de zelfgebakken cake die de buurvrouw mij gaf als ze op bezoek kwam, als éénjarige echt niet mocht hebben. Het consultatiebureau had mijn moeder verboden om mij cake of andere hoogcalorische voeding toe te stoppen en dat deed mijn moeder dus ook niet. Hoe het kwam dat ik dik was, dat weet ik niet. Medisch onderzoek is hier niet naar gedaan, nooit.

Als kind had ik altijd honger, ik wilde altijd méér, maar dat mocht niet, ik was op dieet. Er was heel zelden een toetje, want dat paste niet in mijn dieet. Op schoolreis kreeg ik geen snoep mee, wel een appel en twee sneden brood met 20+ kaas als beleg + een paar worteltjes. Dat in tegenstelling tot de andere kinderen die op schoolreis én veel snoep mee hadden en én een enorme zak met boterhammen. Schoolreis maakt hongerig, iedereen had vóór de lunch alles al op, ook de kinderen met heel veel eten en ik natuurlijk helemaal.
Ik was regelmatig ziek en liep bij de kinderarts met chronische bronchitis, blaasontstekingen (ook op een gegeven moment chronisch), eczeem. Naast de behandeling voor de kwalen waren er altijd dieetbriefjes. Dat ging over veel groenten (rauwe wortel, rauwe koolraap), maar dan wel zonder sausje, aardappels zonder jus, mager vlees, 3 sneden brood per dag, met niet-zoet beleg en vooral heel mager beleg, karnemelk en kwark. Echt dun werd ik er niet van, maar veel dikker ook niet.
Mijn moeder zag er altijd streng op toe dat ik mijn dieet volgde. Alleen bij vriendinnetjes kon ik even uit de band springen en daar eten en drinken wat zij zelf ook kregen: frisdrank, cake en chips.

Rond mijn 12e werd mijn moeder ziek en verbleef ze maandenlang in ziekenhuizen. Er kwam een gezinsverzorgster die de huishouding ging doen en kwam koken en zorgde voor boodschappen voor lunch en ontbijt. Ik kwam enorm veel aan en groeide met bijna een kilo per week. Iedere keer als ik in het ziekenhuis op bezoek ging, was ik tot wanhoop van mijn moeder duidelijk zichtbaar weer zwaarder geworden. Zij voelde zich heel verantwoordelijk en vond het heel naar om te zien. Ik had nergens last van, tenminste niet van het feit dat ik aan kwam, ik mocht eindelijk iedere dag eten wat ik wilde. Mijn kleding werd wel een beetje nauw, maar ach dat boeide mij niet. Ik droeg op mijn 12e kleding damesmaat 46.
Na verloop van tijd, toen ik puber werd, stoorde mijn omvang mij wel. Ik probeerde af te vallen. Ik had een flinke eetlust, alleen op momenten dat ik ziek was, griep, buikgriep, verkoudheden, longontsteking etc, dan was die eetlust niet zo erg groot. Daar profiteerde ik van en ik ging dan aanzienlijk minder eten en daarmee verloor ik kilo's.

Tussen mijn 13e en mijn 18e is het mij in die 5 jaar langzamerhand goed gelukt om ongeveer een "normaal" gewicht te krijgen. Maar eigenlijk was een normaal gewicht niet goed genoeg. Ik moest van mijzelf zorgen dat ik maat 36 kreeg. Met mijn lengte van bijna 180 cm! Ik vond mijzelf ook met een BMI van 17,4 rond mijn 20e véél te dik! Moddervet vond ik mijzelf! Ik was heel wantrouwend tegenover mensen die mij te mager vonden. Ik vertoonde anorectisch gedrag door erg weinig te eten en mij schuldig te voelen als ik at. Van genieten van eten was geen sprake. Mijn moeder had het niet in de gaten, die was al lang blij dat ik niet meer te dik was en vond haar missie goed gelukt.

Gelukkig was ik voor anorexia toch niet echt in de wieg gelegd. Ik schrijf gelukkig, want de ziekte kan levensbedreigend zijn. Ik hield het niet-eten niet goed vol en ik heb daardoor mijn streefgewicht van 54 kilo nooit gehaald. Destijds tot mijn spijt, maar nu denk ik dat dit heel goed was, je pleegt als mens met een eetstoornis als anorexia echt roofbouw op jezelf.

Samenvattend: ik was mijn hele jeugd "te dik", ook toen ik een ondergewicht had. In mijn hoofd was ik nog steeds te dik en dat zag ik ook als ik in de spiegel keek: een te dik mens.
"Te dik" was duidelijk FOUT, dat was de boodschap die ik als kind voortdurend meekreeg.
Ook genieten van eten was een foute bezigheid.

Hoe het kwam dat ik niet afviel van de vermageringsdiëten die ik als kind kreeg?
Ik denk dat alle antibioticakuren daar een rol bij speelden. Vanwege iedere winter een aantal keren bronchitis en steeds terugkerende blaasontstekingen, meerdere keren per jaar. Heb ik heel veel antibiotica gehad. Antibiotica schijnt een goede groeibevorderaar te zijn en antibiotica is heel slecht voor het microbioom in je darmen. Darmbacteriën kunnen slecht tegen antibiotica en daardoor kunnen die bacteriën minder goed hun werk doen. Misschien ligt daar de oorzaak? Na mijn 15e had ik minder last van infecties en kreeg daardoor minder antibiotica te verstouwen. Daardoor lukten vermageringspogingen mogelijk toen wel!

Waarom geen maagverkleining?

6 jaar geleden, in april 2015, had ik véél overgewicht. Ik viel in de categorie morbide obesitas en dat was al een hele tijd zo. Destijds heb ik gedacht over een maagverkleiningsoperatie. Er waren toen drie redenen waarom ik er niet aan begonnen ben:

• Ik vond het doodeng! Mijn beeld was dat ik eindigde met een enorm litteken op mijn buik en dat het een zeer zware en riskante operatie met nogal wat mogelijke complicaties zou zijn.
• Ik dacht dat ik te oud was voor zo'n operatie, dat ik er niet meer voor in aanmerking kwam. Dat blijkt niet zo te zijn. Als je tussen de 18 en 65 jaar bent, kom je in aanmerking als je aan andere voorwaarden voldoet. Ik ben nu met mijn 68 jaar wel te oud.
• Ik wist dat een operatie ook niet altijd blijvend succes heeft. Ik ken iemand die een maagverkleining had. Ze viel af en uiteindelijk kwam ze toch weer aan en werd weer bijna even zwaar als vóór die tijd. Heel teleurstellend, een zware operatie ondergaan en toch weer een BMI boven de 40 krijgen. Je moet je, ook als je een maagverkleining hebt ondergaan, toch houden aan vrij strenge voedingsvoorschriften, anders kan het toch mis gaan. Dat was mij wel duidelijk!
  

Omdat ik het vooral doodeng vond, heb ik nooit serieus onderzocht of het voor mij een mogelijkheid zou kunnen zijn.
Sinds een aantal jaren heb ik opnieuw contact met iemand waarmee ik in mijn studentenhuis in één huis woonde. Leuk om elkaar na 45 jaar weer te zien! Ze woont vlak bij mij in de buurt en daarom gaan we regelmatig samen koffiedrinken. Zij vertelde mij dat ze een paar jaar geleden een maagverkleining had gehad en dat dit haar enorm geholpen had om veel gewicht kwijt te raken. Voor haar is het wel effectief. Ze kan maar kleine beetjes tegelijk eten, maar het gaat verder goed.

Als ik deze huisgenote uit mijn studententijd eerder had ontmoet en ik geweten had van haar positieve ervaringen met de maagverkleining, dan had ik het misschien wel gedaan!

Een gezond BMI en een gezonde tailleomvang

Ik heb nog geen gezond BMI, dat is toekomstmuziek en het duurt nog wel even voordat ik dat bereikt heb!

Gezond BMI

Een gezond BMI*  zit tussen 18,5 en 25. Dat is voor mij in kilo's uitgedrukt een enorm verschil!
Als ik een BMI van 18,5 zou hebben, dan weeg ik 58 kilo en dan zit ik aan de ondergrens. Als ik een BMI van 25 zou hebben, dan weeg ik 78,3 kg en dan zit ik aan de bovengrens, dat is nog nèt gezond. Dat is een verschil van ruim 20 kg.
Dat is heel veel, vind ik!

Taille-omtrek

Maar met een gezond BMI ben je er ook nog niet. Wat verder belangrijk is, is dat je taille niet al te breed is. Buikvet is slecht voor je gezondheid, zowel het vet op je buik als in je buik, rond je organen. Dat laatste schijnt erger te zijn.
Voor vrouwen wordt geadviseerd een taille van 80 cm of kleiner te hebben (WHO). De Hartstichting is milder en vindt 88 cm voor vrouwen ook goed. Voor mannen zijn de cijfers respectievelijk 94 en 102 cm. 
Ooit is mijn tailleomtrek bij de huisarts gemeten, die was toen 137 cm, dat was waarschijnlijk toen ik een BMI had van meer dan 40. Ik wist zelf helemaal niets meer van die 137 cm, maar de verpleegkundige noemde het onlangs, dus dat zal wel. Waarschijnlijk heb ik dat grondig uit mijn geheugen gewist, ik wilde er niets van weten.
Nu zit ik op 101 cm. Dus ik moet nog meer omvang kwijt, wil ik een gezonde tailleomtrek hebben. Ik vermoed dat ik die gezonde omtrek niet haal bij een BMI tussen 23 en 25, maar de tijd zal het leren, als ik ooit zo ver kom!

Relativering

Ik denk dat ik met mijn reis van een BMI van boven de 40 naar enkel en alleen overgewicht (BMI onder 30), al heel veel gezondheidswinst behaald heb. Als het nog beter wordt is dat meegenomen, maar als het niet lukt, dan is het niet anders. Die gezondheidswinst die blijft wel, of ik nu een gezonde taille-omtrek heb of niet.

*BMI = Body Mass Index - dit is het aantal kilo's lichaamsgewicht gedeeld door het kwadraat van de lengte (in meter). Je kunt het hier gemakkelijk uitrekenen. 

Waarom wil het nu wel en toen niet?

Dochter vroeg dit kort geleden en ook een lezer vroeg er naar.
Ik ben 2x eerder veel afgevallen en toen kwam het gewichtsverlies er beide keren vrij snel weer bij.
Alle moeite voor niets! Toen ik eenmaal in een spiraal omhoog zat, lukte het mij helemaal niet om daar weer verandering in te brengen.

Een goede vraag, wat is er nu anders en is het wel anders?
Misschien is het wel helemaal niet anders en heb ik er over ruim een jaar weer 40 kilo bij?

Dit is waarom ik denk dat het anders is:

• Vorige keren dacht ik na gewichtsverlies gewoon weer terug te kunnen naar de oude leefstijl, waarbij ik normale porties at, zo nu en dan snoepte, relatief veel vet at en weinig bewoog. Nu weet ik dat ik echt levenslang heb. Dat klinkt dramatischer dan dat het is. Ik voel me prima bij mijn huidige leefstijl. Ik was als dreumes en later als schoolkind al dik en moest van de consultatiebureauarts en later van de schoolarts op vermageringsdieet, daarnaast werd mij toen al door artsen beweging voorgeschreven. Zeg maar beweging op recept: veel buiten spelen, op gymnastiek. Daar had ik de afgelopen 67 jaar eigenlijk gewoon mee door moeten gaan. Gymnastiek was een slechte keuze, want ik ben een uitzonderlijk stijve hark die doodongelukkig werd van gymnastiekoefeningen, maar fietsen, wandelen en zwemmen was voor mij prima geweest.
  

• Bij andere afvalpogingen deed ik het niet voor mijn gezondheid, maar in de allereerste plaats voor het uiterlijk.

• Nu val ik af in de overtuiging dat het voor mijn gezondheid een stuk beter is. Het is beter voor de diabetes, het is beter voor de astma en ook beter voor mijn bloeddruk. Je hebt tegenwoordig het programma Keer Diabetes2 om. Ik heb niet deelgenomen aan het programma, maar ik heb er wel veel over gelezen en ik ben ervan doordrongen geraakt dat ik zelf veel kan doen om die diabetes inderdaad (deels) om te keren. Het is heerlijk dat ik mezelf niet meer meerdere keren per dag insuline hoef te injecteren!

• Bij vorige afvalpogingen had ik niet veel last van de lichamelijke beperkingen door het overgewicht. Ik kon mijn veters strikken, ik kon met gemak opstaan van een lage stoel of bank, ik raakte halverwege de trap niet achter adem. Ik ging nog zonder problemen in een tentje kamperen en kroop op handen en knieën naar binnen in die kleine tent. Ik had toen blijkbaar een veel betere lichamelijke conditie en was veel sterker. Ik was destijds ook aanmerkelijk jonger en ik denk dat dit een rol speelt, hoe ouder hoe meer last ik van die tientallen extra kilo's kreeg. 
  

• Tijdens vorige afvalpogingen ging ik te snel. Ik ben nu 6 jaar bezig en het gaat nu geleidelijker dan toen. Toen verloor ik 5 à 6 kg per maand en dat is nu niet zo. Snel schijnt slecht te zijn voor het behoud van gewichtsverlies.

• Ik beweeg nu méér. Zwemmen vóór corona en fietsen vanaf half maart 2020. Ik beweeg nu iedere dag 30  à 45 minuten. Ook dat helpt om fitter te worden.

• Slapen doe ik nu méér dan voordat ik met pensioen ging. Slaap schijnt een heel belangrijke factor bij gewichtsverlies te zijn. Dat wist ik niet, nu ik dat wel weet, houd ik er rekening mee.

Wat mijn hele leven al hetzelfde is: discriminatie van dikke mensen, met name vrouwen. Dik wordt gezien als lui, dom, slordig en onverschillig.  Je wordt niet voor vol aangezien. Dik zijn is je eigen schuld, moet je maar minder eten.

40 kilo minder - het grootste cadeau!

Nadenkend over cadeaus die ik aan mijzelf wil geven voor mijn lager lichaamsgewicht, kom ik tot de conclusie dat ik het grootste cadeau al lang te pakken heb!
Wat dat is?

Ik kan mij beter bewegen:

• Ik kan een stuk gemakkelijker opstaan uit een stoel. Dat kost veel minder moeite.
• Ik klim gemakkelijker de trap op.
• Het strikken van mijn veters is niet meer een probleem.
• Het is gemakkelijker om een tijdje te staan, ondanks pijnlijke heup.

Een aantal gezondheidsklachten is verbeterd:

• Minder last van astma
• Minder last van urine incontinentie. Ik verloor ongewild nogal eens wat druppeltjes plas, met name bij hoesten, niezen en bij het afstappen van de fiets. Dat gebeurt me nu zelden meer.
• Daarnaast vermoed ik, dat ik minder snurk of misschien wel helemaal niet meer. Soms werd ik wakker van mijn eigen snurkgeluid en dat gebeurt nu nooit meer. 
• De bloeddruk is verbeterd, waardoor ik nog maar de helft van de bloeddrukmedicatie gebruik.
• Geen insuline meer nodig. Ik heb kort geleden bij de apotheek alle overbodige medicijnen, insuline en naalden met enig ceremonieel weggegooid.
  

Ik pas nu beter in en op dingen:

• In het verleden ben ik wel eens opgestaan terwijl een caféstoel aan mijn heupen bleef hangen. Hoogst ongemakkelijk.

• 

  Een dergelijk type stoel bleef hangen!
  
  

  Opvouwbare tuinstoelen gaan vaak maar tot een bepaald gewicht en als je zwaarder bent dan dat, zijn ze onveilig. Ik was altijd bang dat ik er bij een ander doorheen zou zakken en mij ernstig zou bezeren of misschien wel wat breken. Zelf heb ik twee tuinstoelen die tot 150 kg kunnen dragen.
  
• Ik pas in gangbare kledingmaten. Maat L en maat 44/46 zijn nu prima! De ene maat L is trouwens de andere niet, maar dat geheel terzijde. Dat ik nu in "normale" confectiematen pas, maakt de keus veel ruimer dan voorheen, toen ik afhankelijk was van echt XXXL maten of groter. Toegegeven, modehuizen voeren meestal nóg kleinere maten, maar daar hoef ik ook niet in te passen! Een leuk aspect van het passen in gangbare kledingmaten is ook, dat ik, als dat nodig is, méér kans heb dat ik kleding kan lenen. Bijvoorbeeld als ik onverhoopt te water raak of als er in gezelschap koffie, wijn of soep op mijn kleding gemorst wordt, dan pas ik in kleding van een ander. Ik maakte mij daar vroeger heel druk over: stel je voor dat de kleding die ik aan heb niet meer draagbaar is, wat dan? Nu kan ik een trui of een vest van dochter lenen, we hebben niet helemaal dezelfde maat, maar in geval van nood dan past het!
• Het is al even geleden dat ik voor het laatst vloog, maar toen paste ik nauwelijks in een vliegtuigstoel. Ik had nog nèt geen verlenging nodig van de gordel. De lengte van mijn benen blijft nog steeds een beetje problematisch, maar ik hoef niet meer bang te zijn dat ik door mijn omvang niet in de stoel en de riem pas.
  
• Vroeger brak er door mijn gewicht nogal eens een WC bril en dan kwam de huid van mijn billen tussen de scheur die dan ontstond! Au, au! Vreselijk! We hebben dat indertijd opgelost door een degelijke houten WC-bril te installeren en niet regelmatig weer eens de woningbouwvereniging te bellen voor een nieuw kunststof exemplaar. Die houten scheurde gelukkig niet en die heb ik meeverhuisd naar mijn huidige woning.
  

Daarnaast, ook zeker niet onbelangrijk, heb ik nu statistisch gezien meer kans op een lang leven, en ook nog zonder al te veel beperkende ziektes! Ik weet het, statistiek zegt niet alles over het werkelijke leven, misschien was ik ook met een BMI> 40 wel erg oud geworden, mijn grootmoeders en moeder werden respectievelijk 87, 90 en 89 jaar, maar mijn kansen zijn nu groter en dat is een fijn idee!

Ik vind al deze voordelen nog het allergrootste cadeau!

Van 150 naar 0 per dag

En dan vraag je je misschien af: 

150 van wat?
Mijn antwoord: eenheden insuline.

Zes jaar geleden spoot ik per dag 150 eenheden insuline vanwege diabetes type 2. Dat was niet omdat mijn lichaam zelf geen insuline meer aanmaakte, maar omdat mijn cellen door mijn overgewicht nogal ongevoelig waren geworden voor de lichaamseigen insuline en ook de insuline die ik bij mijzelf injecteerde. Ik had een BMI van > 40 en dat maakte dat ik zeer ernstig overgewicht had. Door dat overgewicht had ik die hoeveelheid insuline nodig. Met die insuline had ik keurige bloedsuikers en daarmee zorgde ik dat de diabetes relatief weinig schade in mijn lichaam aanrichtte.

Maar zeer ernstig overgewicht is wel een factor bij het ontstaan van allerlei ziektes: meer kans op kanker, meer kans op COPD en zo zijn er nog wel wat meer ziektes waar je bij overgewicht een grotere kans op hebt.

Dus voor mijn gezondheid zou het veel beter zijn om een lager gewicht te hebben. Maar hoe doe je dat dan? Ik ben zes jaar geleden veel meer gaan bewegen, meer gaan zwemmen, meer gaan fietsen. En dat hielp. Zo langzamerhand raakte ik wat kilo's kwijt en daardoor kwam ik al vrij snel onder het BMI van 40.
In de eerste 1,5 jaar verdween er 10 kilo. Daarna werd het moeilijker om gewicht te verliezen, heel gestaag ging mijn gewicht iets naar beneden. Doordat ik lichter was, kon ik ook minderen met insuline.
Dat lichter worden ging in langzaam tempo door tot afgelopen zomer, toen ik medicijnen kreeg waardoor ik voortdurend misselijk was. Ik had weinig zin in eten en dus viel ik gemakkelijk af. Het was zelfs zo dat ik moeite moest doen om niet te snel gewicht te verliezen. Lees er hier meer over. Die misselijkheid is lang gebleven en toen die eindelijk over was besloot ik om door te gaan met gewicht verliezen, ik was al gewend om weinig te eten en het kostte weinig moeite om dat vol te houden. Ik koos voor koolhydraatbeperkte voeding. Ik bouwde mijn insulinegebruik steeds verder af, tot 1,5 week geleden, toen bleek dat mijn gemiddelde bloedsuiker over 2 à 3 maanden erg laag was (dat kun je meten door middel van bloedonderzoek).
Volgens de verpleegkundige kon ik helemaal stoppen met insuline.
Of dat kon ik in ieder geval proberen.

Wow! Na 22 jaar stoppen met insuline! Ik doe dat nu 1,5 week en het gaat goed! Ik meet vaak mijn bloedsuikers en die zijn goed!
Hier ben ik heel blij mee!
Ik moet er nog wel aan wennen. Het komt regelmatig voor dat ik denk: volgens mij vergeet ik wat! En dan bedenk ik o, nee, ik hoef niet meer insuline te spuiten.

Heb ik dan helemaal geen medicijnen meer voor mijn diabetes? Jawel, ik heb nog pillen en die moet ik ook blijven gebruiken, maar vooralsnog heb ik geen insuline meer nodig en heel misschien kan ik, als ik na mijn 2e nieuwe heup actiever word en nog wat gewicht kwijt raak, ook die pillen laten staan.
De tijd zal het leren!

Ik krijg helemaal vanzelf een gezond BMI!

Wat is je BMI ook al weer? Dat is je gewicht in kilo's gedeeld door je lengte in het kwadraat. Voor mensen tot 70 jaar zou een gezond BMI tussen de 18,5 en 25 moeten liggen. Voor ouderen vanaf 70 jaar gelden andere normen. Dan moet een gezond BMI liggen tussen 22 en 28. Daaronder heb je een ondergewicht en boven de 28 ben je te zwaar.

Ik zit nu op een BMI van 27,6 en ik word in december 2022 70 jaar. Als ik dan nog hetzelfde BMI heb, dan heb ik dan "ineens" een gezond gewicht!
Ik hoef  er helemaal niets voor te doen en dat vind ik heel grappig!
Er is wel een complicerende factor en die is, dat ouderen de neiging hebben om kleiner te worden. Door de veranderde botdichtheid bij ouderen kunnen botten buigen en wervelschijven samengedrukt worden. Daardoor kan de lengte jaarlijks met 0,5 % afnemen. Ook slijten de tussenwervelschijven een beetje. Hoe kleiner ik word, hoe hoger het BMI bij hetzelfde gewicht.
De laatste keer dat ik gemeten ben, ik denk in 2018, was ik nog even lang als op mijn 17e jaar. Eigenlijk tot mijn verbazing, want ik verwachtte wat gekrompen te zijn.

Komende week moet ik voor controle vanwege mijn diabetes, dan laat ik mij eens even weer meten!
Dan zal blijken of mijn huidige BMI inderdaad 27,6 is!

Update 18 maart: ik ben 2 centimeter gekrompen! Nu heb ik toch een BMI boven de 28 😂😂😂😂

Geen obesitas meer - deel 2

Krap 35 kg verdwenen

In het voorjaar van 2016 was ik bijna 35 kg zwaarder dan nu. Dat ik in de afgelopen jaren afviel had verschillende oorzaken: meer beweging, minder stress, beter slapen, minder eten.

• Ik werkte 1 dag per week minder, nog maar 3 dagen in plaats van 4, daardoor ervoer ik minder stress.
• In mijn vrije tijd ging ik meer zwemmen, ongeveer 4x per week 1 uur, dus meer beweging.
• En ook sliep ik door stressvermindering beter.
  
• Ik ging minder snacken, vooral minder koolhydraten en minder vette dingen, zoals panpizza's met veel kaas als tussendoortje. Die ongezonde snacks verving ik door gezondere dingen, zoals meer groenten: komkommer, tomaatjes, worteltjes.

Zonder honger en eigenlijk met weinig moeite verdwenen er steeds meer kilo's.
Afgelopen zomer en herfst ging het heel hard, want door medicijnen had ik zeer weinig eetlust en vaak was ik licht misselijk. Ik had helemaal geen zin aan eten en kreeg het eten maar moeilijk weg, ook voedsel dat ik anders heel lekker vind.
Toen ik weer meer eetlust kreeg, ben ik door blijven gaan met afvallen. Rustig aan en zonder te moeten opboksen tegen honger.

Voordelen van lichter worden

• Gaan staan is een stuk gemakkelijker. Om als zwaargewicht weer in de benen te komen, is veel kracht nodig. Je moet zien dat je vanaf een lage bank of toilet weer gaat staan. Doe dat maar eens met een rugzak met 35 kg. 
• Ik voel me fitter.
  
• Staan, bijvoorbeeld bij de afwas, houd ik langer vol. Vroeger moest ik zo nu en dan even met mijn onderarmen op het aanrecht leunen om mijn rug te ontspannen.
• Op de fiets heuvel op, of bij een viaduct op gaat gemakkelijker. Ik hoef minder gewicht naar boven te brengen en ik kan dus sneller omhoog fietsen. 
  
• Minder last van urine incontinentie. Soms had ik last van urineverlies. Een paar druppeltjes, niet veel, maar toch vervelend. Dat komt ook doordat ik al jaren last heb van verzakkingen van blaas en baarmoeder. Nu is de druk op mijn bekkenbodem flink verminderd en gaat het een stuk beter. Ik heb besloten de verzakkingen nog maar niet te laten opereren.
• Ik kan mijn sokken gemakkelijker aantrekken, mijn buik zit minder in de weg.

Naast deze praktische voordelen zijn er ook medische voordelen:

• Een betere bloeddruk, waardoor ik kon stoppen met 1 van de 2 bloeddrukmedicijnen die ik slikte
  
• Minder last van astma
• Betere bloedsuikers, waardoor ik bijna kan stoppen met insuline
  
  

Nadelen van gewichtsverlies

Naast voordelen zijn er ook nadelen. Die zijn cosmetisch en financieel.

Cosmetisch

• Rimpels. Ik heb meer rimpels in mijn gezicht. Ik heb nu een oude kop 😁. Ik had altijd een vrij gladde huid. Het vet fungeerde als filler. De fillers zijn nu weg, en dus is de gladde gezichtshuid weg! Dat is niet veel anders dan de huid van rokers, bij hen veroudert de huid ook sneller, die zien er ook jaren  ouder uit dan dat ze zijn. Ik kan er iets aan laten doen, met botox, fillers en weet ik veel, maar ik laat het zo. Geen haar op mijn hoofd die er over denkt om dat te laten doen!
  
• Zwabberarmen. Mijn bovenarmen zijn net vleugeltjes. Er is een heleboel losse huid en daardoor zwabberen mijn armen. Ook daar kan ik iets aan laten doen, maar mijn keuze is: mouwtjes en alleen mijn bovenarmen laten zien in het zwembad. 
  

Financieel
Ik ben uit al mijn kleding gegroeid en het kost een flinke duit om die te vervangen door passende kleding. Een deel maak ik kleiner, maar andere kleding koop ik nieuw of tweedehands.
Ik heb nog maar bar weinig gekocht*, maar toch heb ik al ongeveer 300 euro uitgegeven aan nieuwe kleding. En dan heb ik nog niet eens een jas gekocht. 

*Dat ik nog weinig gekocht heb, heeft vooral te maken met onzekerheid over mijn eindgewicht, en dus de kledingmaat die ik uiteindelijk heb, als ik een gezond gewicht heb. Vóórdat ik een gezond BMI heb, zouden er nog tenminste 14 kilo moeten verdwijnen en dan nòg heb ik hoogstwaarschijnlijk geen gezonde tailleomvang. Die taille omvang zou voor vrouwen onder de 80 cm moeten zijn en mijn taille meet nu 102 cm. Dat schijnt toch heel ongezond te zijn. Ik denk niet dat 14 kilo minder resulteert in 22 cm minder tailleomvang. Ik heb mijn hele leven al een "appelmodel"en ik word door gewichtsverlies niet ineens een "zandloper".
Ook ga ik er van uit dat ik sowieso door mijn huidige gewichtsverlies al een heleboel gezondheidswinst heb behaald, ik hoef niet persé tot het gaatje door te gaan. Een BMI van 29 is hoe dan ook beter dan dat het was!
Iets om hoe dan ook blij mee te zijn.

Geen obesitas meer!

Voedingscentrum
Jarenlang kreeg ik, als ik de BMI-meter van het Voedingscentrum invulde met gewicht, leeftijd en lengte, de volgende melding:  

"Je bent veel te zwaar voor je lengte
Daardoor heb je een veel grotere kans op bepaalde ziekten, dan mensen van dezelfde leeftijd met een lager, gezond gewicht. Het is dus heel belangrijk voor je gezondheid om af te vallen. Een aantal kilo minder levert al gezondheidswinst op. Neem contact op met je huisarts. Hij of zij weet waar je terecht kan voor hulp hierbij."

Die melding krijg je als je een BMI boven de 30 hebt. Dan is er sprake van obesitas

Wow, nu geen obesitas meer!
Tegenwoordig krijg ik onderstaande melding:

"Je bent te zwaar voor je lengte
Met een lager, gezond gewicht heb je een kleinere kans op bepaalde ziekten. Zorg er in ieder geval voor dat je niet verder aankomt en probeer iets af te vallen. Het Voedingscentrum helpt je om gezond af te vallen in 3 fases. Heb je daarnaast te veel buikvet? Dan is het extra belangrijk om af te vallen want met een grote buikomvang is je risico op bepaalde ziekten verhoogd. Aanpassing van je eetgewoonten is nu een belangrijke stap. Neem contact op met de diëtist of huisarts. Zij helpen je hierbij."

Deze melding krijg je bij een BMI boven de 25, maar onder de 30. Dan heb je een overgewicht.
Dat overgewicht dat heb ik nu sinds kort en niet meer obesitas!

Eerlijk gezegd werd ik behoorlijk beu van al die tientallen meldingen op de BMI-meter van het Voedingscentrum die me steeds weer naar de huisarts of de diëtist stuurden. Na een paar keer weet je het echt wel! En iedere week naar de huisarts of diëtist vond ik helemaal niet nodig.
En als je, zoals ik, in een kleine 6 jaar van een BMI van 40,5 naar een BMI van 29,4 gezakt bent, dan slaat die tekst eigenlijk nergens op! Die kan dan beter luiden: "supergoed bezig, wat heb jij al veel bereikt om gezonder te leven!!!"

Hoe nu verder?
Maar goed, ik ben heel blij met overgewicht! Niet meer obesitas, maar enkel nog overgewicht, hoe prachtig is dat?  Ik weet heel goed dat het nóg gezonder is om geen overgewicht te hebben en in plaats daarvan een helemaal gezond gewicht, maar ik heb geen toverstafje en ik vind dat ik voor mijn gezondheid al enorm veel bereikt heb! 

Mijn doel voor dit kalenderjaar: 5 kg minder, ongeveer 100 gram per week. Dan heb ik nog steeds overgewicht, maar ach, dat is dan maar zo!
Parijs en Rome zijn ook niet in één dag gebouwd 😂.