Een bodemisolatie-fiasco

Afgelopen maandag zou onder mijn woning bodemisolatie gestort worden. Polystyreen (EPS) korrels die het zand in de kruipruimte zouden afdekken. 
De kruipruimte bestaat evenwel uit 2 compartimenten en er is maar 1 vloerluik. Om bij het 2e compartiment te komen, zou er onder de funderingsmuur door gegraven moeten worden. 
Maar dat was niet mogelijk, zo bleek afgelopen maandag. Wat is het geval? Onder het zand ligt een betonnen vloer. Ik heb 4 vloeren.  
De zoldervloer,  de vloer op de bovenverdieping,  de vloer op de begane grond en een soort keldervloer van de kruipruimte.  Hierdoor kunnen ze niet bij het 2e compartiment.  Er zou in de woonkamer of keuken een vloerluik gemaakt moeten worden, of er zou met grof geschut een gat gemaakt moeten worden in de dikke funderingsmuur die de beide compartimenten van elkaar scheidt.

De mannen zijn onverrichter zake weer vertrokken. Want de isolatie-expert (nou ja niet echt een expert, bleek achteraf) die in februari het opname-onderzoek deed en de offerte maakte, heeft een fout gemaakt. Hij is vergeten om met een schroevendraaier in het zand te prikken. Dan had hij gemerkt dat er beton onder een laagje zand ligt en er helemaal niet onder de muur door gegraven kán worden.
Een extra vloerluik, en daarmee nogal wat extra kosten, op een plek in de woonkamer of keuken zie ik niet zo zitten en veel extra kosten voor het doorbreken van de funderingsmuur in de kruipruimte eigenlijk ook niet. 
Aangezien mijn woning volgens een andere expert ook al enige aardbevingsschade heeft, weet ik ook niet of dat doorbreken van de funderingsmuur een goed idee is. Misschien zit daar ook schade door aardbevingen. 

Dus ik zie er vooralsnog van af. 
Het was wel een afknapper, moet ik zeggen! 

Hypotheek doorhalen bij het kadaster

In de bus van Borger teug naar Groningen afgelopen woensdag kwam het gesprek tussen mijn schoonzoon en mij op het doorhalen van de hypotheek. Mijn dochter en hij hebben hun huis kort geleden volledig afgelost, net als ik dat in januari 2018 deed.

Als je hypotheekvrij bent, wordt je hypotheek niet automatisch uitgeschreven uit het kadaster.  Die hypotheekgegevens blijven gewoon staan, totdat jij zelf via een notaris regelt dat de hypotheek doorgehaald wordt.

Ik had wel ergens gelezen dat je je hypotheek dan zou moeten laten doorhalen, ik geloof dat blogger Opnieuw Beginnen er rond de tijd dat ik ook mijn hypotheek volledig afloste over schreef, maar ik schoof dat klusje voor mij uit. Opnieuw Beginnen stopte met bloggen en verwijderde haar blog en eerlijk gezegd dacht ik er niet meer aan. 

Doordat schoonzoon vertelde dat hij dat binnenkort maar eens moest doen, dacht ik: O ja! Dat is waar ook! 
Dus ging ik zoeken hoe je dat zou moeten doen. Het moet via de notaris en ik zocht ook uit wanneer dat nuttig is. 

Wat is het doorhalen (Bron: Vereniging Eigen huis)?
Het doorhalen (royeren) van een hypotheek betekent dat de registratie bij het Kadaster wordt verwijderd.
Dit gebeurt nadat een hypotheek volledig is afgelost. De notaris controleert of de lening is afbetaald en stelt een royementsakte op. Het verwijderen van de hypotheek voorkomt problemen bij toekomstige transacties, zoals verkoop of herfinanciering.  

Wanneer is het doorhalen van je hypotheek verplicht? (Bron: Vereniging Eigen huis)
Het doorhalen van de hypotheek is verplicht als je je woning verkoopt of je hypotheek gaat oversluiten naar een andere geldverstrekker. Heb je je volledige hypotheek afgelost, maar blijf je in de woning en sluit je geen nieuwe hypotheek af, dan is doorhalen niet noodzakelijk. 

Wanneer is het doorhalen van je hypotheek onverstandig? (Bron: Vereniging Eigen huis)
In sommige gevallen kan het verstandig zijn om de hypotheek nog niet te laten doorhalen. Bijvoorbeeld als je verwacht later weer een hypotheek op te nemen bij dezelfde geldverstrekker. Dan kun je de oude hypotheekinschrijving bij het Kadaster in de meeste gevallen nog gebruiken en betaal je niet opnieuw notariskosten. 

Het blijkt dat dat doorhalen, als je dat online regelt, ongeveer €100,- kost. Een dergelijk bedrag noemde mijn schoonzoon ook. Dat bedrag valt mee en ik ga het binnenkort maar eens regelen. 

Ik heb al voorwerk gedaan: het hypotheeknummer gevonden, sectie code en nummer waaronder mijn woning in het kadaster staat en de naam van de bank terug gevonden. Die bank veranderde namelijk in het laatste jaar dat ik klant was van naam door een fusie (of zo) en ik kon me even niet herinneren wat die naam was. Maar het internet weet heel veel, dus ik ben er uit! 

Waarom doe ik het nu wel nadat ik al 8 jaar gewacht heb? 
Ik was het min of meer vergeten. Maar mocht ik onverwacht komen te overlijden, dan wil ik voor mijn kinderen in ieder geval problemen rond de hypotheekakte vermijden. Dan hoeven zij niet meer aan te tonen dat de hypotheek volledig is afgelost. 

De huizen die ik als volwassene bewoonde, deel 2

In deel 1 schreef ik over mijn studententijd: 

Kamer 5/huis 1
Ik kreeg een relatie met W., mijn eerste partner en al snel, eigenlijk veel te snel achteraf gezien, trok ik bij hem in. (.....................................................)

Woningen in dezelfde straat als waar ik destijds woonde.
De bewuste woning ligt te achteraf om er in Google earth een afbeelding van te maken. 

Het was een groot huis, met 3 ruime slaapkamers en een heel grote woonkamer. Helemaal nieuw, centraal verwarmd en voorzien van een ruime voor- en achtertuin. Hier op Funda te vinden, in genadeloos gestripte staat. 

Kamer 6
Het ging hoe langer hoe slechter met mijn relatie met W. en ik besloot bij hem weg te gaan. Het ging gewoon niet meer. Ik kreeg een relatie met de toekomstige vader van mijn dochters en verhuisde naar een studentenflat in het zuiden van de stad. Op die kamer was ik weinig, want meestal was ik bij mijn nieuwe partner die woonde in een studentenwoning met 4 kamers. 
Deze studentenflat aan de Chopinlaan is afgebroken. De flat was vergelijkbaar met studentenflats in het noorden van de stad.

Vergelijkbare studentenflat in het noorden van de stad.

Kamer 7. 
Na verloop van tijd kwam er in een buurhuis van partner een kamer vrij. Daar trok ik in. Veel gemakkelijker want dichter bij. Daar studeerde ik, maar slapen deed ik er niet. Dat deed ik in de kamer van vriend. Ik schreef me in voor een huurwoning, maar de wachttijd was lang. 
Ook deze woningen zijn afgebroken, zowel die van mij als die van vriend. Er is nieuwbouw voor in de plaats gekomen. Dus er zijn geen foto's van. 

Huis 2
Op een dag kwam er een kleine pas gerenoveerde woning vrij in De Hoogte, een buurt met woningen uit de jaren 30 en de jaren 50. Voor mij was een jaren 50 woning beschikbaar. Een kleine benedenwoning, met maar 1 slaapkamer, maar wel comfortabel, met een ruime douche, een  CV,  en een fijne keuken en ook nog een achtertuintje. 

mijn eerste eigen huurwoning, in geel omlijnd

Mijn eerste eigen huurhuis! Vriend stond niet op het huurcontract, maar we gingen er wel samen in wonen. Hij studeerde in de woonkamer en ik in de slaapkamer. 
Heel gezellig: mijn beste vriendin woonde met haar 2 kinderen in dezelfde straat, een paar honderd meter verderop, in een bovenwoning. Zo'n woning als je ziet op deze foto. 
We stonden vanaf het moment dat we in dit huis gingen wonen opnieuw ingeschreven als woningzoekende. 

Huis 3
Toen ik na 3,5 jaar in huis 2 gewoond te hebben, zwanger raakte werd de woning met 1 slaapkamer te klein. Gelukkig was de wachtlijst voor een ruimere woning niet erg lang. We konden verhuizen naar een groter huurhuis, vlak in de buurt. 

huis 3

In deze woning woonden we van 1984 tot en met 1993. Het huis had twee slaapkamers, een douche, centrale verwarming, een redelijk ruime woonkamer met aangebouwde keuken  en een achtertuintje. 
In 1993 woonden we er met ons vieren. Doordat we ook toen vanaf 1984 opnieuw ingeschreven waren als woningzoekende, konden we in 1993 doorstromen naar de grootste woning waar ik ooit gewoond heb. 

Huis 4.
Dit huis was van oorsprong een portiekflat met 3 woonlagen. Wij werden de eerste bewoners na een ingrijpende verbouwing. De bovenste woonlaag was er af gehaald en  de 2 overgebleven woonlagen waren samengevoegd. Hierdoor werd er van 2 flats met in totaal 5 slaapkamers en 2 keukens 1 woning gemaakt. De entree van de beide woningen die overbleven in deze portiek werd een ruime hal met een vide tot aan het dak. 

de woning in het midden

De keuken boven werd de badkamer. Bij de woonkamer werden 2 slaapkamers gevoegd. 1 slaapkamer op de begane grond bleef bestaan. Boven werd de woonkamer een slaapkamer en bleven de 2 slaapkamers die er waren bestaan. Wel werden er van iedere slaapkamer en de oorspronkelijke woonkamer wat m² afgehaald voor het maken van de trap en de ruime overloop. En zo ontstond een woning met 4 slaapkamers en een woonkamer van 36 m² als ik het mij goed herinner. 
Hier hebben we met plezier in gewoond. Er waren minpunten. De wijk was een achterstandswijk met alle problemen die er bij hoorden: drugsoverlast, armoede en aanverwante problemen. 
Mijn moeders huis werd verkocht omdat ze in een verzorgingshuis ging wonen. Ze besloot mijn broer en mij 2 jaren achter elkaar een maximale belastingvrije schenking te doen. Beter geven met een warme hand dan bij overlijden erven.  Met dat geld werd het voor mijn mogelijk een huis te kopen. 
Eigenlijk verdiende ik  met mijn salaris niet genoeg voor een hypotheek, maar door eigen geld te gebruiken, kon ik een minder hoge hypotheek nemen en kon ik een eigen huis wel bekostigen. 

Huis 5. (mijn 15e adres sinds mijn geboorte)
Na zeker 15 bezichtigingen, vaak met mijn jongste dochter, vonden we mijn huidige woning. We deden met de aankoopmakelaar een bod en dat werd geaccepteerd. Dat was in 2007. En hier woon ik dus nog steeds. 

De huizen die ik als volwassene bewoonde, deel 1: mijn studententijd

Kamer(tje) 1
Ik ging in 1972 studeren in Groningen. Als je in een studentenstad wilt gaan studeren en wonen, dan kun je het beste vroeg beginnen met zoeken. 
Ik had mijn diploma nog niet in ontvangst genomen, dat duurde nog eventjes, maar ik had al wel een kamer gevonden en vakantiewerk, om alvast wat geld te verdienen voor het studentenleven dat komen ging. 

De omcirkelde ramen waren van mijn kamer. 
Het hele pand, afgezien van de benedenverdieping, was toen studentenhuis

De kamer was in een studentenhuis aan Spilsluizen, aan de diepenring (de Groningse gracht) in het centrum. Een piepklein kamertje en ik had er bijna niets. Een beetje keukengerei, een slaapzak, een luchtbed en wat kleding die in een tas in dat kamertje stond. Het idee was dat ik van daaruit verder zou zoeken naar een grotere, geschiktere kamer. De kamer was in hetzelfde studentenhuis waar ook de latere dichter Jean Pierre Rawie woonde. Jean Pierre kleedde zich destijds al als een dandy, toen in driedelig wit, als ik mij goed herinner. Waarschijnlijk was hij toen ook al dichter. Ik heb volgens mij geen woord met hem gewisseld, ik woonde er ook maar een maand, want het kamertje was voor mij te klein.

Kamer 2
Dus ik ging op zoek naar een andere kamer. Ik vond er al snel 1, in de Indische buurt, ook in een studentenhuis, een bovenhuis dat illegaal verhuurd werd aan studenten. Een opgedeelde kamer ensuite waar een andere studente en ik woonden, allebei aan een kant van de afgetimmerde schuifdeuren. En boven twee kamertjes waar 2 mannelijke studenten woonden. De meisjes met gebruik van het keukentje en de jongens moesten in de mensa eten. De illegaal verhuurde kamer werd op zijn beurt ook weer onder verhuurd aan mij, met toestemming van de eigenaar van de woning. Het meisje dat er voor mij woonde ging een jaar in het buitenland studeren en zou na een jaar weer terug komen. Zij had haar bed, haar petroleumkachel en een enorme kast achtergelaten. In die kast zat een klep die ik kon gebruiken als tafelblad. Ik gebruikte dit blad als studeertafel.  
 

het tweede huis waar ik een kamer huurde
blauw omcirkeld de keuken
rood omcirkeld de voordeur
groen omcirkeld de kamer van mijn huisgenote

De eigenaar van de woning had geen vergunning voor onderhuur. Dus mochten we geen naambordjes bij de voordeur aanbrengen en mochten we de huur niet via de bank betalen. Dat moest ik contant op de marmeren schoorsteenmantel van mijn kamer leggen en hij had de sleutel en kwam 1x per maand het geld halen dat ik daar had klaargelegd in een envelopje. 
Ik keek uit op een kinderdagverblijf. Het toeval wil dat dit het dagverblijf was waar tussen 1988 en 1993 mijn dochters naar toe gingen. Mijn huisgenote aan de andere kant van de schuifdeuren is nu een buurvrouw die schuin tegenover mij woont.
Ik woonde er naar tevredenheid. Het was een strenge winter en dat was wel vervelend, want ik moest regelmatig met mijn jerrycan petroleum halen, in de gladde sneeuw met een zware jerrycan met petroleum achter op mijn fiets. Geen gaskachel of cv, maar zelf brandstof halen. En eerst ook leren hoe je het ding aan de praat kreeg. Hij werkte met een vonkaansteker,  in principe vrij gemakkelijk, maar je moest wel even de slag te pakken krijgen. 
Na een jaar kwam de studente waarvan ik de kamer onderhuurde, weer terug en moest ik weg. 

Kamer 3
Omdat ik in die tijd nogal vaak ziek was, ben ik vanwege die voortdurende blaasontstekingen weer een aantal maanden bij mijn ouders gaan wonen. Op de zolder. Dat beviel slecht, ik was zo gewend mijn eigen gang te gaan en ook zo gewend om in de stad Groningen te wonen, dat ik al snel weer vertrok naar mijn volgende kamer.

Kamers 4
Een souterrain in een oud huis in Hoogkerk. Tussen de beide suikerfabrieken in. De suikerfabriek van Hoogkerk en die van Groningen. Die laatste bestaat nu niet meer. Mijn opleiding stond in een wijk vlakbij Hoogkerk. Daarom leek het een goed idee om in Hoogkerk op kamers te gaan. In een groot oud huis, half beneden, half boven de grond vond ik 2 kamers. Best ruim, mijn oom bracht mij in zijn aanhanger een heleboel huisraad. In de ruimtes waren petroliekachels aanwezig. Maar vochtig bleef het in dat oude huis. Waarschijnlijk stond het toen al op de nominatie om afgebroken te worden en het staat er dan ook al lang niet meer. Knus werd het nooit daar in dat souterrain. Lang heb ik er niet gewoond, 4 maanden maar. Wel nèt tijdens de bietencampagne waardoor ik bijna altijd de geur van suikerbieten rook. 

Kamer 5
Ik kreeg een relatie met W., mijn eerste partner en al snel, eigenlijk veel te snel achteraf gezien, trok ik bij hem in. En woonde toen in de wijk waar ik nu ook woon. Hij is ruim 15 jaar ouder dan ik. Ik was 20 en hij toen net 36 jaar.  Toen woonde ik bij hem op kamers (ik had een eigen kamer) en betaalde kamerhuur in de vorm van een financiële bijdrage aan ons huishouden. 
Ondertussen studeerde ik in 1974 af aan de bibliotheekacademie en zocht werk, maar wilde ook nog wel verder studeren. Daarom werkte ik parttime en ging ik naar de avondschool en deed avond-VWO. 

Daarna heb ik twee studies gedaan en die heb ik ook weer afgebroken en daarna nog een studie die ik wel afrondde. 
Over die woningen/kamers later meer. 

De huizen in mijn jeugd deel 2

Vorige keer schreef ik: 
We verhuisden naar een bedrijfswoning boven het bedrijf. Het bedrijf stond niet in een woonwijk, maar op een bedrijventerrein, vrij ver van andere kinderen. Geen straat waar kinderen speelden.  Geen grootouders meer in de buurt. Geen tuin meer, maar wel een betonnen trappenhuis en een fietsenschuurtje op de begane grond. 
De verhuizing vond plaats begin januari 1962, ik was een maand er voor 9 jaar geworden. 

De middelste verdieping op de foto was ons huis. Rechts op de foto over de hele breedte van het huis de woonkamer, links daarnaast 3 slaapkamers en achter die slaapkamers van links naar rechts het trappenhuis, de badkamer en de keuken. En daar tussenin een lange gang die de woonkamer met het trappenhuis verbond en alles wat daar tussen lag. 
Boven woonden een andere werknemer, een echtpaar zonder kinderen, beneden waren kantoren. 
En achter het woon/kantoordeel was de fabriek met nog meer bedrijfsruimtes, zoals de tekenkamer en het kantoor waar mijn vader werkte. 

Het gebouw uit een andere hoek gefotografeerd. 
Hier is de voordeur van het trappenhuis duidelijk zichtbaar.

Op zich was het een fijn huis, maar er waren voor mij ook negatieve kanten aan dit appartement. 
- De enige wc was in de badkamer. Er was geen afzonderlijke toilet. Dat betekende dat ik nooit in bad kon liggen met de deur op slot. Die deur mocht niet op slot, want anders konden gezinsleden niet naar de wc. Ik had geen enkele privacy! Storend, vond ik dat.
- Het appartement was nogal afgelegen op een industrieterrein. Tegenover ons was het terrein van de Philipsfabriek. Er waren een garage, een klompmakerij en een lasbedrijf naast ons. Geen kinderen om mee buiten te spelen. Iets wat voor een 6 en 9 jarige toch wel erg leuk geweest was en wat we in Leeuwarden wel hadden. Gelukkig vonden we op school wel goed aansluiting en lukte het ons goed om speelkameraadjes uit omliggende wijken te krijgen. 
- Alleen tijdens kantooruren was er centrale verwarming, want onze verwarming was aangesloten op de centrale ketel van het bedrijf. In de avonden en in de weekenden bleven de radiatoren koud en bleef alleen een gaskachel in de woonkamer over en een elektrisch warmte-element in de badkamer. 
- In tegenstelling tot ons huis in Leeuwarden woonden mijn grootouders niet meer op loopafstand en zag ik mijn oma Aaf veel minder vaak dan vroeger. 
We zagen onze grootouders nog wel redelijk vaak, want we reden bijna iedere zaterdag naar Leeuwarden om mijn grootouders te bezoeken  en daar in die stad onze inkopen te doen. Onze kleding, schoenen en ook een deel van onze boodschappen kwamen nog steeds uit de stad Leeuwarden, de stad waar mijn ouders hun hele leven gewoond hadden. Mijn vader had in de oorlog nog wel onvrijwillig een tijd in Duitsland doorgebracht en lag zeker een jaar in een sanatorium, maar afgezien daarvan woonde hij in de stad. Mijn ouders zagen Drachten ook niet als een stad, maar als een uit de kluiten gewassen dorp. 
Het huis en het bedrijf staat sinds 1983 niet meer op die plek. Het bedrijf staat nu ergens anders, nog wel in Drachten, maar niet meer op de plek waar ik opgroeide. 

In de jaren 60 ging het economisch erg goed. Ook met het bedrijf waar mijn vader werkte. Steeds meer collega's van mijn vader kochten een huis en na verloop van tijd zag mijn vader ook de financiële ruimte om dat te doen. Er was nog geld uit de verkoop van ons huis in 1962, onze boot werd verkocht en we kochten in 1969 een nieuw te bouwen huis, in een rustig hofje, waar we in de zomer van 1970 gingen wonen. Ik was toen al 17 jaar. Ik heb er maar kort gewoond. Twee jaar later, op mijn 19e, ging in naar Groningen om daar te studeren.

Dit is niet ons huis, maar het huis van mijn ouders was vergelijkbaar met het linker huis.
Ook een hoekhuis en de kleuren van ramen, kozijnen en gevel was hetzelfde.

Het huis was fijn, op alle dagen van de week centraal verwarmd en zonder wc in de badkamer 😅

Na 2 jaar vertrok ik dus naar Groningen en begon ik op mijn 19e mijn volwassen woon-loopbaan. Daarover later meer. 

De huizen in mijn jeugd deel 1

Collegablogger mevrouw Niekje heeft een serie geschreven over de koopwoningen die zij bewoonde vanaf dat ze volwassen was. Leuke stukjes vind ik ze! Klik hier voor de tot nog toe laatste in die reeks.
Door haar blogjes kwam ik op het idee iets te gaan schrijven over alle woningen waar ik tot nog toe in woonde. 
Ik woon nu op mijn 14e woonadres. Op mijn huidige adres heb ik het langst gewoond. 

Waar begon de wooncarrière van mijn ouders?
In Leeuwarden, waar mijn ouders in 1952 ongeveer 10 maanden bij een weduwe inwoonden. Ze woonden op kamers. Er was veel woningnood en de ruime woning van mijn grootouders van moeders kant was al bezet. Daar woonden mijn grootouders Lieuwe en Aaf en mijn oom en tante met hun oudste kind, geboren in 1951. Hun 2e kind werd in oktober 1952 verwacht. Vier volwassenen en 2 kleine kinderen was al krap, meer lukte echt niet. De woning van mijn andere grootouders was kleiner en mijn jongste tante woonde nog thuis, dat was toen een puber van 14 jaar. 
Ik weet niets van de woonruimte bij die weduwe, waar mijn ouders bij in woonden. Ik weet alleen waar het stond, doordat het mij dikwijls aangewezen is. Maar van de woning op zich en hoe het daar was, weet ik niets. Niet negatief en niet positief. Wel weet ik dat mijn ouders contact hielden met deze mevrouw en dat deze mevrouw mij van straat haalde toen ik als amper tweejarige in mijn eentje op avontuur was en ik een flink eind gelopen had op die koude dag in maart. Ik was onderweg naar mijn oma Aaf en mijn neef en nichtje, maar de afstand was, voor de tweejarige die ik toen was, vermoeiender dan gedacht. 

Willem Lodewijkstraat in Leeuwarden, 
in dit hoekhuis woonden mijn ouders in. 
Bron Google Earth

Kort voor mijn geboorte in december 1952, verhuisden mijn ouders naar een bovenwoning in een portiekflat. Daar woonden we drie jaar tot 1955. Ik herinner mij daar vrijwel niets van, logisch ook, want ik was nog geen drie jaar toen we in 1955 verhuisden.

Abeelstraat in Leeuwarden. 
We woonden in de portiekwoning rechtsboven op deze foto. 
Bron Google Earth

In dat jaar kochten mijn ouders hun eerste eigen huis. Lees er hier meer over. Daar weet ik veel meer van, mede doordat ik er woonde totdat ik 9 jaar + 1 maand oud was. Het was een tamelijk ruime jaren 30 woning, met kamers en suite met schuifdeuren, drie slaapkamers, een zolder, een keuken, een bijkeuken, een (kolen)hok, een ruime achtertuin en een voortuintje. Geen badkamer, geen douche, geen wc, alleen een tonnetje. 
Alle houtwerk binnen was geverfd in bordeauxrood en op de vloer in de woonkamer lag een zeer slijtvaste vaste vloerbedekking van een soort geweven beige sisal. Een erg hard materiaal, maar oersterk. Als je daarop op je knieën zat, was dat pijnlijk, je kreeg er putjes van in je huid. 

sisal vloerbedekking

Ik vond het een fijn huis, ondanks dat de woning geen wc had.  Mijn grootouders hadden ook geen wc, ik was het wel gewend om op een tonnetje mijn behoefte te doen. Ik had een eigen slaapkamer en de achterkamer had openslaande deuren naar de fijne achtertuin, zodat we 's zomers in feite buiten zaten te eten, ook al zaten we aan onze eigen eettafel. 
In de straat woonden veel kinderen, als je naar buiten ging, was er altijd wel een buurkind om mee te spelen. Er was een speeltuin heel dicht bij en ook de kleuterschool en de lagere school waren op loopafstand. En, wat heel fijn was, was dat ongeveer halverwege de route naar mijn lagere school mijn oma Aaf woonde, waarmee ik een goede band had. Voor school en ook na school ging ik er vaak even langs. Ook mijn opa woonde daar, ik was een beetje bang van hem. Hij was vaak chagrijnig en daar kon ik niet zo goed tegen. Ik wist toen nog niet dat hij altijd pijn had doordat hij slechte heupen had. Dat hoorde ik pas later. 

Leeuwarden, Sierksmastraat. 
We woonden in de woning in het midden. 
De twee ramen rechtsboven waren de ramen van mijn slaapkamer. 
Bron Google Earth

Lang woonden we niet in dit huis in Leeuwarden, want mijn vader ging in Drachten werken. We verhuisden naar een bedrijfswoning boven het bedrijf. Het bedrijf stond niet in een woonwijk, maar op een bedrijventerrein, vrij ver van andere kinderen. Geen straat waar kinderen speelden.  Geen grootouders meer in de buurt. Geen tuin meer, maar wel een betonnen trappenhuis en een fietsenschuurtje op de begane grond. 
Hierover later meer in deel 2 van deze serie over de huizen waar ik in woonde. 

Voor fl 46.910,- kochten mijn ouders in 1969 hun 2e huis

Om alle misverstanden te voorkomen. Dat huis was niet een tweede huis in de zin van vakantiehuis, maar gekocht lang nadat het eerste huis in 1962 verkocht was en we een tijdlang in een huurhuis woonden. Dit huis in 1969 moest nog gebouwd worden. Het was nog lang niet klaar, de bouw duurde ruim een jaar. Zo nu en dan gingen we even kijken bij onze toekomstige woning. 

Wat kregen we voor die f 46.910 gulden?
Een woning met 3 slaapkamers, een echte wc en geen tonnetje, een badkamer, een centrale verwarming met combiketel, waaruit ook warm water voor de keuken getapt kon worden. Een zolder, een tuin voor en achter, en een houten schuur achter in de tuin. Dat alles voor nog geen fl 47.000,- 
Uit de eindafrekening in 1972 bleek, dat de totale bouwkosten van het huis fl 46.510,- waren.  Het teveel betaalde ging na de nacalculatie naar de hypotheekverstrekker, waardoor de hypotheeksom verlaagd werd. 

In dezelfde map als waar ik de hypotheekakte van het huis gekocht in 1955 vond, lag ook de hypotheekakte van het huis gekocht in 1969. 
Hierin wordt genoemd dat mijn vader spaargeld inlegde. De hypotheek was fl 42.000,- en mijn vader legde fl 4.910,- eigen geld in. De boot, in zekere zin tot dan toe ons vakantiehuis, we konden er met ons vieren in slapen, was verkocht, want het geld was nodig voor het huis. 
De hypotheek à  fl 42.000,- was een levenhypotheek. In de eerste 10 jaar bedroeg die rente 6,5% per jaar. Naast die rente betaalde mijn vader de levensverzekeringspremie. Er werden ook aflossingen gedaan, de hypotheek moest in januari 1990 volledig afgelost zijn, in 20 jaar dus. 

Toen mijn vader in 1993 overleed, was er geen hypotheekschuld meer. En tot mijn verbazing kwam de levensverzekering vrij en kreeg mijn moeder er ineens fl 42.000 bij! Ik had geen idee dat dit zou gebeuren, want ik wist helemaal niet dat er een levensverzekering was afgesloten. Dat was een verrassing! Mijn moeder was ineens een rijke weduwe! 

Mijn vader kocht in 1955 een huis voor 2.500,- gulden.

Op mijn zolder lagen nog mappen die ik in eerste instantie over het hoofd had gezien bij eerdere opruimacties. Zo ook de ordner "Huis en auto" van mijn ouders. Daar zaten niet alleen de papieren in over het huis dat ze in 1969 kochten, maar ook de hypotheekakte van het huis dat ze eind juni 1955 kochten. Heel interessant! 
Het huis, een jaren dertig woning, waar ik als tweejarige ging wonen, kostte fl 2.500,-  Dat staat in de hypotheekakte. 

Kaft van de akte

De rente was 3,5% (= fl 87,50 in het eerste jaar) en de aflossing was tenminste 2x 25 gulden per jaar. Die hypotheek liep dus maximaal 50 jaar, als we daar bleven wonen.

Het huis was best groot, ongeveer 95 m2 woonruimte. Een twee-onder-één-kapper. Met een kamer ensuite, een keuken, een bijkeuken en een houten schuur op de begane grond, waar het kolenhok was. 

Drie slaapkamers op de bovenverdieping, met een balkon met waslijnen op het dak van de uitbouw waarin de keuken en de bijkeuken waren en boven een ruime zolder met vaste trap. Het was wel een zeer eenvoudige woning, zonder wc's, zonder badkamer, geen douche en ook geen bad. Alleen in de grote slaapkamer was een wastafel met koud stromend water. En natuurlijk geen isolatie. Enkel glas en de poepdoos was in de ijskoude bijkeuken. Er was wel een gasaansluiting in de keuken, we konden koken op stadsgas. Ook was er een kleine keukengeiser op gas. En er was in de voorkamer en de achterkamer een rookkanaal dat uitkwam op de schoorsteen. Daarvoor kochten we kolenkachels.

Het was een woning met erfpacht, dus de grond werd gepacht en niet gekocht. Dus er moest ieder jaar ook erfpacht worden betaald. Hoeveel die was, dat weet ik niet. Dat staat niet in de hypotheekakte, wel dat het recht van erfpacht bleef bestaan tot 31 december 1990.

Het benodigde geld kwam uit het pensioenfonds van de werkgever van mijn vader. Niet van een bank.  Het pensioenfonds leende het geld uit en ontving daar dus 3,5% rente voor. Toen het huis in januari 1962 verkocht werd, werd de hypotheek vanuit deze verkoop in één keer afgelost. De schuld was toen nog fl 2.175,- . Dat betekent dat mijn ouders in de jaren dat we er woonden, niet meer aflosten dan het minimale aflosbedrag. 
Zou de koopsom echt fl 2.500,- zijn geweest en niet meer? Dat is niet meer te achterhalen. Iedereen in de familie die er iets van zou kunnen weten, is overleden. Sommigen al heel lang. Beide grootouderparen hadden indertijd een koophuis, waarvan ik niet weet of de hypotheek volledig afbetaald was. Vermoedelijk niet, omdat mijn grootvaders een bescheiden inkomen hadden. De een was klusjesman en de ander timmerman.  Dus ik neem aan dat mijn grootouders niet hebben bijgesprongen en een soort "jubelton" hebben bijgedragen. 

Opvallend op de hypotheekakte: mijn moeder kwam er niet echt op voor. Ze werd genoemd als zijnde echtgenote. Geen naam, geen geboortedatum, helemaal niets. Pas in 1956 werden vrouwen handelingsbekwaam. Wat betekende het, dat een vrouw handelingsonbekwaam was? Daarmee werd ze geacht gehoorzaam te zijn aan haar man, mocht ze geen eigen bankrekening hebben, geen hypotheek aanvragen, niet in overheidsdienst werken, en had ze wettelijk gezien niets te zeggen over haar kinderen.
Pas een jaar na de aankoop van het huis werd mijn moeder handelingsbekwaam. 
In de hypotheekakte stonden verschillende eisen. Bijvoorbeeld dat mijn vader ieder jaar moest aantonen dat het huis goed verzekerd was. De verzekeringspolis moest getoond worden bij het pensioenfonds. 

Ik weet dat ze door deze hypotheek weinig financiële armslag hadden. Dat is nu nauwelijks voor te stellen. We hadden geen wasmachine, geen centrifuge, geen tv, en al helemaal geen auto. Mijn broertje en ik droegen kleding gemaakt uit afleggertjes of door mijn moeder zelf genaaide en gebreide kleding. Er was geen geld om kleding voor ons in een winkel te kopen, alleen voor kleding voor mijn vader. We gingen 1x per jaar op vakantie naar Appelscha, waar mijn oom vakantiehuisjes op zijn erf had. We gingen daar met de bus naar toe, waarbij de fietsen van mijn ouders op het dak van de bus kwamen te liggen. Onze bagage ging in een kist met de vrachtrijder mee. 

Het gebrek aan comfort in het huis was voor ons normaal.  Mijn beide grootouderparen leefden in een vergelijkbare woning. Ook zonder wc's, douche of bad. Ook zij hadden geen wasmachine of centrifuge,  alleen een wasketel, een wringer en waslijnen.  

Aanslag 2025 gemeentelijke belastingen en waterschapslasten is binnen

Hier is het Noordelijk Belastingkantoor de instantie die de gemeentelijke belastingen en waterschapslasten int. En ik heb gisteren mijn jaarlijkse aanslag ontvangen.
Wat houdt die aanslag in? Gemeentelijke belastingen, zuiveringsheffing, verontreinigingsheffing en waterschapsbelasting.
Natuurlijk zijn de bedragen weer verhoogd. Dat ligt voornamelijk aan het feit dat de WOZ-waarde weer een stuk hoger is geworden. De posten met een sterretje zijn posten die gebaseerd zijn op de WOZ-waarde.

	2025	2024	2023	2022	2021	2020
OZB eigenaar woning*	471,8	468,36	408,93	393,79	331,74	324,00
Watersysteemheffing Ingezetenen*	124,68	114,53	105,05	97,66	94,98	90,98
Watersysteemheffing gebouwd*	182,09	170,47	135,94	127,24	106,59	109,26
afvalstoffenheffing	271,92	262,92	263,64	254,88	259,92	236,40
rioolheffing eigenaar woning	172,62	167,1	155,24	141,18	142,33	149,89
zuiveringsheffing woonruimte,	89,51	84,87	77,17	70,27	67,72	65,75
	1312,62	1268,25	1145,97	1.085,02	1.003,28	976,28

Alle posten zijn hoger geworden. De verhoging is niet gigantisch, maar gaat wel gestaag door. Ik betaal altijd in 10 termijnen, via automatisch incasso, dat ga ik nu weer doen. Dus vanaf maart gaat er tot en met december iedere maand € 131,26 van mijn bankrekening.

	2025	2024	2023	2022	2021	2020	2019
WOZ waarde	304.000	297.000	278.000	241.000	190.000	180.000	156.000

Hoe zit het met de ontwikkeling van de WOZ waarde? Die gaat hard omhoog! De WOZ waarde van mijn woning is nu bijna 2x zo hoog als in 2019. Niet dat ik er naar mijn gevoel echt rijker van word, want als ik ga verkopen, dan moet ik ook weer een vervangende woonruimte kopen. Die is lastig te krijgen of heel duur!

Hier in het noorden en zeker in mijn wijk zijn de woningen relatief goedkoop. Ik weet ook wel dat een woning met een WOZ waarde van iets meer dan 3 ton iets is waar je in heel veel gebieden in Nederland alleen maar van kan dromen. Maar toch vind ik het veel geld en een heel snelle verhoging!

Opruimen: 1 uur in de afgelopen week.

Mijn huis is ruim, waardoor ik jarenlang nauwelijks noodzaak voelde om op te ruimen. Ja ik ruimde wel eens op, maar er bleef ook nogal wat liggen.
Nu heb ik het voornemen om op vrijdag een uur op te ruimen. Ik schreef er al eerder over, lees hier hoe ik begon. Declutteren noemen ze dat opruimen in hedendaags Nederlands. Afgelopen vrijdag zou de 2e keer zijn, maar er kwam meteen al een kink in de kabel. Ik kreeg een dringend oppasverzoek. Dat gaat voor en ik dacht: dan verschuif ik mijn opruim-uur naar de avond.
Ik ben flexibel, waarom niet op avond of zaterdag of zondag?
Het plan was om mijn papieren administratie aan te pakken. Ik archiveer al jaren alles digitaal, dus die administratie is grotendeels overbodig, oud en niet meer  nodig.
Toen ik vrijdagavond om kwart voor negen 's avonds thuis kwam, na een fietstocht door de koude mist arriverend in een koud huis, had ik er allesbehalve zin in.
Een kastplank van 80 cm breed vol met ordners. Sommige ordners had ik in jaren niet ingezien en dat was in sommige gevallen niet voor niets.
Ik vond bijvoorbeeld een akte van erkenning* voor ons ongeboren kind of mogelijke meerling, uit mei 1985. Met de handtekeningen van mijn partner, van mij en van een ambtenaar van de gemeente Groningen. Op 30 mei werd ons dochtertje dood geboren en daardoor was de akte niet meer van toepassing. Dat papiertje heb ik destijds in de ordner gedaan en nooit meer naar gekeken en nooit meer aan gedacht. Te pijnlijk waarschijnlijk. Bij de volgende zwangerschap, het jaar daarna, hebben we niet meer zo'n papiertje gehaald. En kreeg mijn oudste dochter de eerste dagen na haar geboorte op vrijdag, mijn achternaam en pas later de naam van haar vader, toen ik in het ziekenhuis de akte van erkenning getekend had. Ik was er sindsdien van overtuigd dat het een slordigheidje van ons was om het niet van tevoren te regelen, maar ik denk nu dat we eerst maar eens afwachtten of er inderdaad een levend kind geboren zou worden. Dat was niet vanzelfsprekend na een miskraam en daarna een doodgeboren kindje.
In diezelfde map vond ik een aanmaning voor de rekening van de crematie 1985 van dit doodgeboren kindje. Daar heb ik ook geen enkele herinnering aan! Uiteraard wel aan het feit dat ze gecremeerd werd, maar dat we die rekening te laat betaalden, absoluut geen herinnering!
Naar beide papieren heb ik na juni 1985 nooit weer gekeken, tenminste ik herinner me er helemaal niets van. Op het tabblad staat kindje 1985. Dus het onderwerp van dat stukje in mijn archief was meteen duidelijk en emotioneel beladen. Nu, na bijna 50 jaar, gaat het weg.
Er komt in de kast ruimte voor andere dingen, zoals puzzels en spelletjes voor de kleinkinderen.
Het is goed zo.

*Ter verduidelijking: we waren niet getrouwd en hadden ook geen geregistreerd partnerschap of samenlevingscontract. We woonden alleen samen. In dat geval kun je een kind door de vader laten erkennen, zodat het een wettig kind wordt van beide ouders. Daar was dan nog wel een uitspraak van de kantonrechter voor nodig. Ik wilde destijds wel trouwen, maar hij wilde dat niet, vond het nergens voor nodig. Aan het einde van onze relatie van 20 jaar wilde hij wel trouwen, maar zag ik dat door zijn vergevorderde psychiatrische ziekte niet zo zitten.

Het dak gerepareerd!

Voor de duidelijkheid: ik deed dat niet zelf, ik heb het laten doen 😂. Als 72 jarige kom ik niet op het dak! Ook niet toen ik 50 jaar jonger was trouwens. Mijn evenwicht is nooit geweldig geweest, als kind had ik bij gymnastiek al moeite met de evenwichtsbalk. Dus dat dak is iets voor anderen, waar ik graag voor betaal.
Wat was er aan de hand?
Ik had bij en na sneeuwval een beetje lekkage op zolder, vanuit de nok van het dak. Op drie plekken.
Er was geen lekkage bij regen, ook al regende het pijpenstelen. Maar lekkage bij sneeuw is geen goed teken.

Mijn huis is gebouwd in 1972 of misschien in 1971, dat weet ik niet, want toen woonde ik er nog niet. Wat ik wel weet, dat toen ik in 1973 in de wijk kwam wonen, mijn huis er al stond. In ieder geval is mijn huis al geruime tijd geleden gebouwd en aan dat dak is sinds de oplevering niets gebeurd. Dat hoeft jarenlang ook niet, maar na verloop van tijd worden de materialen waarmee de nok-dakpannen, officieel nokvorsten, op het dak bevestigd zijn slechter. Ze vergaan gedeeltelijk, volgens de dakdekker. Dat materiaal heet een ondervorst en die wordt vastgezet met cement.

Daar moest dus iets aan gebeuren. De planning was dat dit in juni dit jaar zou gebeuren, maar de ondernemer had deze week tijd, dus kon het nu! Des te beter, want dan is mijn dak weer helemaal waterdicht, ook als er sneeuw valt.
Alle vastgespijkerde pannen van de nok van het dak gingen er af om te zorgen dat de ondervorsten vervangen konden worden, daarna zouden deze dakpannen opnieuw geplaatst worden, voor zover ze ongeschonden van hun plek konden worden gehaald en dat lukt bijna nooit om alles heel te herplaatsen. De 3 gebroken pannen werden vervangen door nieuwe pannen. Het is heel bijzonder om op zolder te staan en iemand boven je hoofd te horen kloppen om deze pannen los te maken.

Ze hebben alles nu zo gemaakt dat het gemakkelijk weer 50 jaar mee kan. Dan zou ik 122 jaar zijn, haha, dat ga ik niet meer beleven, zo veel is volstrekt zeker!
En de kosten voor 6 meter verbetering en vernieuwing van het dak, of meer specifiek de nokvorsten en de ondervorsten? 600 euro, dus 100 euro per meter.
Vergeleken bij het verhelpen van de lekkage van de schoorsteen in 2007 is dat heel weinig, want dat kostte destijds €892,-

Trekschakelaar WC kapot

Ineens was het koord van de trekschakelaar afgebroken. Oudste kleindochter die hier samen met oudste kleinzoon bij mij logeerde, trok het koord los en dat koord viel op de grond. De lamp was aan, en kon niet meer uitgeschakeld worden.
De behuizing zit gemonteerd in het plafond en aangezien ik een beetje wiebelig sta, durfde ik dit niet zelf te gaan repareren.
In juni 2008, toen ik 55 jaar was, kon ik dit nog wel, toen monteerde ik een nieuwe trekschakelaar in de badkamer, lees er hier meer over.
Nu durf ik dat echt niet meer. Veel te bang voor ongelukken. Je staat ook zo onhandig met je handen boven je hoofd te prutsen.
Dus gooide ik het in de familie-WhattsApp-groep. Ik heb het geluk dat een van mijn schoonzoons technisch en heel handig is én hij woont in de buurt, net als overigens mijn andere dochter met haar gezin. De technische schoonzoon ging het oplossen! Fantastisch!
Ik haalde alvast mijn trapje tevoorschijn, zodat hij aan de slag kon. Dochter maakte vanaf het trapje nog een paar foto's, zodat mijn schoonzoon een beeld had waarnaar hij op zoek moest.

Het bleek dat de oude schakelaar een foute schakelaar was. Hij was helemaal niet bedoeld om aan het plafond gemonteerd te worden, maar als wandschakelaar bedoeld. Daardoor sleet het koord en knapte het op de lange termijn af. Die montage van een verkeerde schakelaar heeft een vorige eigenaar van mijn huis gedaan. Misschien was het nog een wonder dat het koord het zo lang uitgehouden heeft, ik bezit het huis vanaf april 2007. Toen, in april 2007, voorzag ik de toilet ook van een spaarlamp, die er nog steeds hing.
Dat kan heel goed, omdat er een raampje in de buitenmuur van de wc  zit, waardoor het licht overdag niet gebruikt hoeft te worden.
Het leek mij een goed plan om die spaarlamp meteen ook maar te vervangen door een nieuwe ledlamp.
Want anders moet er toch waarschijnlijk binnenkort weer op een trapje geklommen worden en dat durf ik niet, nu kon het in één moeite door.
Er hing een spaarlamp van 11 Watt. Die is nu vervangen door een ledlamp van 6 Watt, die volgens het doosje 15.000 branduren mee gaat. Die nieuwe lamp geeft ook nog meer licht.

Ik ben blij met mijn nieuwe verlichting.

Een nieuwe buitenlamp

Acht jaar geleden plaatste mijn schoonzoon een buitenlamp aan mijn schuur, zodat ik 's avonds mijn huis kon betreden met verlichting. Ik heb een vrij hoog stoepje, in het donker dat stoepje op en het slot proberen te vinden was tot dan toe een opgave. De lamp was een uitkomst!

Nu, 8 jaar later, had de lamp het begeven. Ik dacht nog dat de lamp het begeven had en dat er een nieuwe LED-lamp in moest. Schoonzoon kwam helpen, in de avondschemering, maar nee, toen deed de lamp nog steeds helemaal niets, terwijl er met de toevoer van stroom niets mis was, want de lamp in de schuur deed het wel. Dan moest het volgens schoonzoon aan de sensor liggen, misschien corrosie of zo?
Heel jammer dat die dingen niet duurzamer geproduceerd worden en niet eindeloos mee gaan. Nu moet je de hele lamp weggooien en een nieuwe kopen. Dat laatste deed schoonzoon een weekje later samen met 2 jarige kleinzoon, die een uitstapje naar de bouwmarkt heel leuk vindt, en hing de nieuwe lamp op! Voor alle duidelijkheid: schoonzoon deed dat, niet mijn kleinzoon, die kan er nog niet goed bij.
Ik ben heel blij met de lamp!
De lamp geeft veel licht en er zit vijf jaar garantie op. Nu maar hopen dat de lamp na die 5 jaar nog járen functioneert!

Voortdurende herrie in de buurt!

Vorig jaar konden de woningeigenaren in mijn wijk 10.000 euro aanvragen voor woningverbetering. Dat bedrag was bedoeld ter compensatie van de waardedaling van de woningen doordat mijn wijk in het aardbevingsgebied ligt.
En sindsdien worden woningen verbeterd en dat geeft herrie, niet alleen vorig jaar, maar ook nu, want alle klussen konden niet allemaal in 2022 gerealiseerd worden. Sommige buren geven nog veel meer uit dan die 10.000 euro en zien dat bedrag als startgeld om nog veel meer zaken aan te pakken.

• De ene buur laat het huis schilderen, dat gebeurt heel gedegen, met veel lawaaiig schuurwerk.
• De buren in één huis verderop krijgen een heel nieuwe voor- en achtergevel. Ook dat maakt herrie: veel boren en timmeren.
• De buren aan de andere kant lieten vorige zomer al een nieuwe badkamer aanleggen en vloerverwarming. Nu hebben ze beneden een nieuwe achtergevel laten plaatsen. Geen kunststof, maar hout, dat hout kwam eerst in de grondverf en toen moest het afgelakt worden. Bij elke verflaag moest worden geschuurd. 
• Er is ook een buur die een grote boom in zijn tuin heeft laten kappen en een boom flink heeft laten insnoeien. Er is nog maar een geraamte over. Dat zagen maakte ook nogal wat herrie! 
• Er zijn ook nog steeds woningen waar zonnepanelen geplaatst worden of nieuwe zonwering. Dat geeft gelukkig niet heel veel lawaai.
  

In mijn huis is vorig jaar februari/maart de badkamer gerenoveerd, waarbij de oude tegelwand en de tegelvloer verwijderd werden. Ook dat gaf herrie en overlast voor mijzelf en mijn buren.
Ook in de straat van oudste dochter gaat het maar door met klussen in het kader van diezelfde woningsverbetering!

Heel leuk hoor, al die klussen bij de buren, de buurt knapt er zeker van op, maar mijn dochter en ik zijn er inmiddels wel een beetje klaar met alle geluidsoverlast.

Waar blijft de rekening?

Half maart had ik lekkage aan de stortbak van mijn toilet op de benedenverdieping. Naar aanleiding van een geplaatste foto vond een lezer dat ik mijn houten wc-bril hoognodig moest vervangen.

Die lekkage werd op vrijdag 24 maart goed verholpen door een bevriende klussenvrouw, of eigenlijk door haar compagnon. Hij kwam kijken waar het probleem nu precies zat en hij kwam tot de conclusie dat niet de hele stortbak vervangen hoefde te worden, alleen een klein rubberen onderdeel.
Dat was alles. Dat onderdeel was op voorraad en na ruim uur werkte mijn wc weer helemaal goed!

Ik was blij! Heerlijk dat ik niet steeds na het doortrekken de kraan hoef te sluiten en te openen op het moment dat ik plaatsneem op het toilet! En ook fijn om te weten dat de lekkage zich niet zou uitbreiden en zou eindigen in een overstroming van de benedenverdieping. Van dat laatste droomde ik een paar dagen voordat de reparatie plaatsvond. Het water spoot uit de leiding en de hele benedenverdieping was overstroomd. Gelukkig was het een droom!

In de dagen na de reparatie checkte ik zo nu en dan de mail, om te kijken of de rekening al binnen was. Ook de spambox werd door mij gecheckt, maar geen rekening.
Vreemd, zou ze het vergeten zijn en laat ik het maar zo? Het voelt helemaal niet goed om het zo te laten. Veel geld was het niet. Ik weet dat het onderdeel uit een stortbak kwam die afgedankt was, het onderdeel werd hergebruikt. Maar wel was er arbeidsloon, zeker meer dan een uur en met BTW telt dat toch op. Dus heb ik de klussenvrouw geappt met de vraag of ik de nota gemist heb.
Ze was het inderdaad glad vergeten en binnenkort kan ik voor de reparatie betalen.

Lekkage!

De laatste tijd lag er zo nu en dan een plasje water onder de stortbak van de wc op de benedenverdieping. Ik dacht eerst nog even dat de waterleiding lekte of de kraan, maar dat is niet zo. Daar komt het water niet vandaan.
Het moet wel van de stortbak komen. Ik voelde een paar keer aan de onderkant, soms is die vochtig en soms ook niet. Maar vanwege het feit dat er vaak wel degelijk water op de vloer ligt, is mijn conclusie dat er aan de achterkant van de stortbak een scheurtje zit.
Heb ik weer hoor!

Ik heb lang problemen gehad met de wc boven. Een ingebouwde wc. Ook lekkage van de stortbak. Die is eerst gerepareerd en hield het een tijdje, ging weer stuk en werd weer gerepareerd en hield het een tijdje. Uiteindelijk is de hele wc vervangen bij de badkamerrenovatie een jaar geleden. En nu gelukkig geen problemen meer! 

Rechtsonder vormen zich plasjes

Totdat de stortbak vervangen gaat worden, draai ik voorlopig steeds de kraan dicht nadat ik doorgespoeld heb. Dat werkt ook, het is een beetje omslachtig, maar binnenkort wordt er wat aan gedaan en heb ik weer een volledig werkend toilet.

Forse stijging WOZ waarde!

Wat is de WOZ-waarde ook al weer?
De WOZ-waarde is de waarde van je woning. De WOZ-waarde wordt gebruikt om de hoogte je belastingen en heffingen te bepalen, zoals de onroerendezaakbelasting. Bij een huurhuis bepaalt de WOZ-waarde ook de hoogte van uw huur. Gemeenten bepalen de hoogte van de WOZ-waarde met een taxatie.

Gebruik WOZ-waarde voor belastingen:

• Gemeenten gebruiken de WOZ-waarde voor de onroerendezaakbelasting (OZB) en soms de rioolheffing.
• De Belastingdienst gebruikt de WOZ-waarde voor de inkomstenbelasting (het eigen woningforfait), de vennootschapsbelasting, de schenkbelasting, de erfbelasting en de verhuurderheffing.
• Waterschappen gebruiken de WOZ-waarde voor de watersysteemheffing.

Gebruik WOZ waarde voor punten huurwoning

• De WOZ-waarde bepaalt voor een deel de maximale huur van een huurwoning. Zo wordt de WOZ-waarde gebruikt bij de berekening van het aantal punten voor een huurwoning. Naast de WOZ-waarde krijgt de woning ook punten voor de oppervlakte en voorzieningen in de woning. Het totaal aantal punten bepaalt de maximale huur van de huurwoning.

Jaarlijks gaat de WOZ omhoog doordat de getaxeerde waarde van de woning hoger wordt.
De afgelopen jaren steeg de waarde van woningen gigantisch. Landelijk is de WOZ-waardestijging  gemiddeld 9,3%. Dit cijfer is afkomstig van de Vastenlastenbond.
In de gemeente Groningen is de waardestijging een stuk hoger, die zit  op gemiddeld 18,8%

Dat las ik in de online krant. Nieuwsgierig geworden naar de WOZ-waarde van mijn woning, ben ik gaan nazoeken hoeveel de WOZ-waarde van mijn huis gestegen is.
Voor mij is de verhoging 26,8%.
Oef, dat is niet gering!

Dat betekent dat de OZB een stuk hoger wordt,  de inkomstenbelasting en tevens de Watersysteemheffing gebouwd binnendijks zoals dat hier heet.

Op de site van RTV Noord: "Uitzoeken hoe de waardebepaling tot stand is gekomen kan eigenlijk pas nadat de aanslag op de mat is geploft. Op dat moment komt ook een taxatierapport met een meer gedetailleerd inzicht in de waardebepaling beschikbaar."

De aanslag is er nog niet, ik wacht af. Misschien zie ik dan redenen om bezwaar te maken, want 26,8% is wel véél.

PS: Bij nader inzien bleek, dat ik bij het verkeerde jaar keek! Vorig jaar was de waardevermeerdering 26,8%. Dit jaar maar 15,35%. Ik zat op de verkeerde plek van MijnNoordelijkBelastingkantoor te kijken. Ik moest zijn op de pagina WOZ en daar had ik gekeken, maar links op de pagina staat dan ook nog een knop Controleer uw WOZ waarde 2023. En daar stond dus iets anders. Die taxatie is van januari 2022 en er staan 4 vergelijkbare verkopen op. Die zijn verkocht voor bedragen die rond de nieuwe WOZ waarde zitten van mijn huis. Dus ik denk dat bezwaar weinig kans maakt. Zo veel zijn de vergelijkbare woningen in mijn buurt blijkbaar waard.

Al weer 15 jaar eigenaar van een koophuis

Op 15 april 2007 kreeg ik de sleutel van mijn woning. Eigenlijk was ik  juridisch de eigenaar van het huis, maar in feite was de bank de eigenaar, die had mij het geld geleend middels een hypotheek. Als ik niet aan mijn betalingsverplichtingen voldeed, kon ik weer uit het huis gezet worden. Dat was met de vorige eigenaar ook gebeurd. Die had betalingsachterstanden en dat kwam niet meer goed.

Met nog 10,5 jaar te gaan voordat ik op mijn 65e mijn AOW kreeg en ik dan een lager pensioeninkomen zou krijgen doordat ik door jarenlange werkloosheid en parttime werken weinig pensioen opgebouwd had, leek het mij een goed plan om mijn hypotheek af te gaan lossen. Het leek mij niet fijn om ook uit mijn huis gezet te worden! Uiteindelijk besloot de regering dat ik pas op mijn 66e mijn AOW zou krijgen, dus ik had een jaar langer voor pensioenopbouw en het eventuele aflossen van mijn hypotheek, maar dat wist ik toen nog niet.

Ik ging voortvarend aan de slag en het aflossen ging goed. Het leuke van aflossen is, dat de hypotheeklast steeds lager wordt. Op het laatst betaalde ik bijna geen hypotheekrente meer!
In januari 2018 heb ik het allerlaatste deel van mijn hypotheek (= €900,- was mijn totale hypotheekschuld toen) afgelost en sindsdien is mijn huis helemaal van mij en is er geen stukje van de bank!

Al weer 4 jaar is mijn huis dus 100% van mij! In het begin voelde dat als een overwinning. Dat had ik toch maar gepresteerd. Dat gevoel duurde niet zo lang. Toen werd het gewoon om een hypotheekvrij huis te hebben, niets bijzonders meer. Had ik ooit een hypotheek? Ik weet het al bijna niet meer!

Omdat mijn huis in het aardbevingsgebied staat en er daardoor waardevermindering opgetreden is, kwam ik in aanmerking voor subsidie om de woning te verbeteren of te verduurzamen. Met zonnepanelen en een opgeknapte badkamer met inloopdouche staat mijn huis er weer prima voor!

Op naar de volgende 15 jaar!

Lawaaiige klussen in en om huis

Toen mijn badkamer bijna af was en ik dacht dat het weer rustig werd in huis, toen ontving ik een appje van de buren. Zijn gingen starten met de verbouw van hún badkamer. De hele badkamer werd vernieuwd en tegelijkertijd van vloerverwarming voorzien. Ik had nèt een lawaaiige periode achter de rug met werkzaamheden in mijn eigen badkamer en een paar maanden daarvoor al met het aanleggen van vloerverwarming + een nieuwe keuken in het huis van diezelfde buren.
En dan nu wéér herrie!
Pff!!!  2,5 jaar geleden werd de badkamer van de buurvrouw aan de andere kant vernieuwd en nu dus deze.

Afgelopen week was mijn jongste kleindochter een paar dagen overdag bij mij. Dat was omdat de kinderopvanggroep door corona gesloten was. Alle juffen hadden corona en mijn dochter moest wel werken. Dus kwam kleindochter bij mij slapen en spelen. Dat slapen was een probleem, want haar normale bedje staat in de voorste slaapkamer, tegen de woningscheidende wand met de buren en aan de andere kant van die wand is hun badkamer die vernieuwd wordt. Dus slapen in dat bedje was geen optie.
Gelukkig heb ik twee ledikantjes. Er is ook eentje in de slaapkamer aan de andere kant van het huis, aan de achterkant. In feite zo ver als maar mogelijk van de lawaaiige badkamer van de buren vandaan.
Dat bedje maakte ik op en ik legde kleindochter in dat bedje. Gelukkig ging dat goed en sliep de bijna 2-jarige lekker drie uren in dat bedje!
Heerlijk om twee ledikantjes te hebben. Ik hoefde niets te verplaatsen en alleen het bedje op te maken.
Ik heb indertijd, toen mijn oudste kleinkinderen op komst waren, twee oude bedjes gekregen. Eentje was tweedehands en voor weinig geld door mijn dochter aangeschaft en 1 kreeg ik cadeau. De oudsten schelen 6 weken in leeftijd en dan is het handig om twee bedjes te hebben voor het geval dat beide kleintjes  moeten slapen. Mijn jongste kleinkinderen zijn bijna 2 en bijna een half jaar. Ook nu kan het voorkomen dat ze hier beide zijn en ze beiden gelijktijdig willen slapen. Voorlopig blijven beide bedjes hier. Ik heb de ruimte wel!

Maar ik dwaal af, het ging over lawaai. Soms ben ik heel blij met mijn gehoorverlies en mijn hoortoestellen. Die toestellen kan ik uit doen en als ik dan ook nog oordopjes in doe, dan hoor ik vrijwel helemaal niets meer. Dat kan handig zijn, soms. Zoals nu.

De badkamer wordt aangepakt!

Sinds een aantal dagen wordt mijn badkamer aangepakt. Ooit, in het verleden heeft de vorige eigenaar van mijn woning gebeunhaasd en er eigenhandig een nieuwe badkamer geplaatst. Hij werd niet gehinderd door enige kennis van zaken, zullen we maar zeggen. Veel dingen bijna alles gingen hierbij fout of in ieder geval heel onoordeelkundig en dat werd nu goed zichtbaar. De waterleiding was niet goed gelegd. De tegels hadden veel te ruime voegen. Een gipswand had geen stevige houten achterwand, de stortbak van de wc scheurde, waarschijnlijk al bij ondeskundige plaatsing, waardoor hij zo'n 6 jaar geleden begon te lekken. Deze stortbak is verschillende keren gerepareerd, maar zonder blijvend succes. De wc-pot was niet meer heel, ook daar zaten aan de achterkant scheuren in. Nu wordt alles nieuw geplaatst. Er komt een degelijke gipswand en er komt een nieuwe, ingebouwde toilet.
Alle waterleidingen zijn vernieuwd, zowel die van het warme water, als van het koude water. Ook de afvoer is nieuw. Zoals het nu lijkt, wordt het echt een heel degelijke hangende, verhoogde toilet en inloopdouche.

Het is in de tussentijd wel even afzien! Want: geen douche in huis en geen wc boven. Gelukkig nog wel een wc beneden, dus loop ik een aantal keren per nacht de trap af om daar naar de wc te gaan. Ik heb 1 nacht op een emmer geplast, maar dat beviel helemaal niet.
Niet thuis kunnen douchen vind ik voor deze periode geen probleem. Ik zwem bijna dagelijks en ik douche voordat ik in het water ga en na afloop van het banenzwemmen. Het badpakdeel van mijn lichaam was ik thuis met een washandje.
Mijn schoonmoeder deed nooit anders. De douche van mijn schoonouders is op een gegeven moment kapot gegaan en nooit hersteld. Schoonmoeder ging 1x per week zwemmen en douchte dan in het zwembad. Achteraf gezien zou het mij niet verbazen dat ze voordat de douche stuk ging ook maar hooguit 1x per week douchte. Zo deden mensen dat vroeger.  En ikzelf vind een tijdje thuis niet kunnen douchen geen probleem. Binnenkort kan het wel weer!