Navigatie in de jaren 70 en 80

Tegenwoordig kun je met je telefoon overal de weg vinden. Je voert je bestemming in en de telefoon geleidt je naar alle plekken waar je naar toe wilt. 
In de jaren 70 en 80 had je dat niet. 
Geen mobiele telefoon en zeker geen navigatie.
Toen ging de navigatie nog heel anders. Toen ik in de stad Groningen ging wonen, kocht ik een plattegrond van de stad. De kaart was ingedeeld in vierkantjes met letters voor elke kolom en cijfers voor elke rij en op de achterkant stonden de straatnamen, alfabetisch. Als je bijvoorbeeld naar de Stoeldraaiersstraat wilde, of de Cortinghlaan. Dan zocht je de straatnaam achter op de kaart. Achter die straatnaam stond de code, bijvoorbeeld F8. Dat betekende dat je in kolom F, rij 8 moest zoeken voor die straat. De stadsplattegrond ging mee op de fiets om naar behoefte nog eens even te kijken waar de straat precies was. Naarmate ik langer in de stad woonde, wist ik meer straten uit mijn hoofd te vinden. 
Om te zorgen dat ik ook in nieuwbouwwijken adressen kon vinden, moest er zo nu en dan een nieuwe kaart worden aangeschaft, want op de oude stonden de nieuwste wijken nog niet. In de periode vanaf 1972 is er veel bijgebouwd. Ik had ook een stadsplattegrond van Leeuwarden, de stad waar mijn familie woonde en eentje van Amsterdam, waar ik in de jaren 70 regelmatig kwam. 
Tegenwoordig zijn stadsplattegronden niet meer nodig, want ik heb een telefoon. 

Hoe ging dat buiten de stad, als je bijvoorbeeld naar Brabant wilde, of naar Frankrijk of Zwitserland?
Dan had je wegenkaarten nodig en verder was er natuurlijk bewegwijzering langs de wegen. 
Als je bijvoorbeeld naar Berg en Dal bij Nijmegen wilde rijden, waar mijn schoonzus en zwager woonden, dan volgde je de borden en met de wegenkaart in de hand reed je via Assen, Zwolle, Arnhem en Nijmegen naar Berg en Dal. Daar volgde je de aanwijzingen van de schoonzus. Na binnenrijden van deze plaats de zoveelste straat links en dan weer naar links en dan naar rechts.  

Ook gingen we op de fiets door België, Frankrijk, Zwitserland, Duitsland en Oostenrijk. Daarvoor waren gedetailleerde kaarten nodig. Autowegenkaarten waren niet genoeg. Ik had een stuurtas met een doorzichtig vak. Daarin kwam de kaart van het betreffende gebied en met de kaart oriënteerden we ons. Het was zaak om goed te onthouden waar we waren, waar we vandaan kwamen en welke richting we op wilden fietsen. Soms ging dat mis en wisten we alleen in welk gebied we waren, maar echt geen idee waar precies. Als we naar het noorden wilden, dan bepaalden we aan de hand van de stand van de zon de richting die we op wilden, totdat we een dorp binnenreden en de locatie op onze kaart konden vinden. Dan wisten we waar we waren. 
 
Veel later, met auto, maar nog steeds zonder Tom-Tom en rijdend met kaarten, was ik degene die de kaarten las. Ik werd dan gekscherend de  Aaf-Aaf genoemd 😂

Heb jij ooit genavigeerd met kaarten?