Welkom bij Zuinigaan

Dit weblog gaat over bezuinigen, consuminderen en nog meer, want een mens is tenslotte meer dan alleen een consuminderaar, of zo je wilt een vrek. In '07 kocht ik mijn huis, in december 2018 word ik 66 jaar en mag ik met pensioen, want dan krijg ik mijn AOW. Ik heb een pensioengat van 20 jaar. Ik verkeek mij op de kosten van een koophuis en constateerde dat ik financieel vanaf mijn 66e jaar nogal krap zou komen zitten, vooral vanwege het pensioengat. Dus daar ging ik wat aan doen en op deze weblog vind je mijn berichten hierover.

woensdag 19 september 2012

Prinsjesdag

Er is nog geen nieuwe regering, dus nieuwe beleidsvoornemens zijn er niet verkondigd. Het wachten is op de nieuwe regering en dat zal toch nog wel even duren, ondanks een vliegende start van de informateurs.
Wat werd wel duidelijk op de 3e dinsdag van september, dit jaar op 18 september?

Dat we verder gaan bezuinigen
Voorlopig gaat de forensentax door
Ambtenaren staan op de nullijn
De pensioenpremie stijgt en de pensioenuitkeringen dalen
Ik ga niet om mijn 65e met pensioen
Volgens het Nibud is er voor het 4e jaar op rij een koopkrachtdaling.



Poster door Theodorus Henricus Adolf Molkenboer uit 1918 (bron: Wikipedia)
18 september doet mij ook nog altijd aan mijn beppe (Fries voor oma) denken. Ze zou op 18 september dit jaar, gisteren dus, 116 jaar geworden zijn en daarmee meteen de oudste mens van Nederland of zelfs van de hele wereld ;-)
Het was een lief en fijn mens zonder franje. Ze was heel belangstellend naar anderen, vroeg je het hemd van het lijf, had humor en zei gewoon waar het volgens haar op stond. Ze vond politiek heel belangrijk en demonstreerde op jonge leeftijd voor het vrouwenkiesrecht. Er is een foto van haar waarop ze samen met andere vrouwen met grote vaandels door de stad Leeuwarden marcheert. Ze was heel anders dan haar dochter, mijn moeder, die zegt nooit wat en heeft al jaren geen belangstelling voor mij en voor mijn kinderen.
Jammer dat mijn oma in 1984 op 87 jarige leeftijd overleed, ik had haar nog wel wat langer willen houden. Het is al weer lang geleden dat ze overleed, ik had nog veel met haar willen bespreken waar ik tijdens haar leven helemaal niet aan toe gekomen ben. Juist nu ik zelf wat ouder ben, neemt deze behoefte toe.

10 opmerkingen:

  1. Wat jammer dat je oma en moeder zoveel van elkaar verschillen, ik kan me voorstellen dat je haar nu extra mist, omdat je die dingen die je wilt bespreken waarschijnlijk niet met je moeder kunt bespreken.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik had ook zo'n opoe, en heb ook zo'n moeder, jammer he? Hanna.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wonderlijk he? Juist als je zelf ouder wordt komen er vragen op,waar je vroeger niet aan dacht. En die helaas niet meer beantwoord kunnen worden.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Sterkte Zuinigaan! Dat moet niet gemakkelijk zijn, elke week met je moeder naar het ziekenhuis, terwijl ze geen belangstelling voor jou heeft.

    Siebrie

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Zonder dat je het zo hebt bedoeld, stromen de tranen over mijn wangen. Hier dezelfde situatie. Hoe ouder je wordt, hoe groter het gemis soms is. Ik vind het jammer dat veel mensen dit niet begrijpen. Reacties van 'het is toch logisch dat je je grootmoeder overleeft' en 'ze had toch een mooie leeftijd verzachten de pijn zeker niet. Opmerkelijk dat moeders zo van grootmoeders kunnen verschillen. Groetjes Joke

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Toch heb je mooie herinneringen aan je oma en die zijn heel wat waard.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Daarom heb 'k zoveul respect voor m'n stiefoma, ze is nu ruim in de tachtig en stuurt nog steeds aan alle stiefkinderen, klein en achterkleinkinderen met de respectieve verjaardagen een kaartje.
    Zelf heeft ze met mijn opa ( in de 3 jaar die het huwelijk duurde tot opa overleed )geen kinderen meer gekregen maar het tekent haar interesse in de mensen om haar heen,
    groet

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Mijn oma's heb ik niet gekend maar gelukkig heb ik de laatste 15 jaar van mijn moeder's leven alsnog een hele goede band met haar op kunnen bouwen. Ze is nog geen jaar geleden op 91 jarige leeftijd overleden en ik mis haar steeds meer!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik was ook dol op mijn oma's ( en opa) en mis ze nog regelmatig.
    Met mij opa was ik altijd aan het tekenen en heb ik zijn leifde voor dieren geerfd en ik was echt gek op hem en mijn ene oma leerde mij breien ( en appeltaart en soep maken) en mijn andere oma was ook een schat en kon ik heel goed mee praten.

    Groetjes Annelieya

    BeantwoordenVerwijderen
  10. De mensen die dood zijn en die je graag had, vergeet je echt nooit. Het mag nog 30 jaar geleden zijn...Jammer dat 'de rouwperiode' maar zo kort mag duren... Je krijgt idd rare blikken als je zegt dat je iemand mist die 30j geleden stierf.

    BeantwoordenVerwijderen