Welkom bij Zuinigaan

Dit weblog gaat over bezuinigen, consuminderen en nog meer, want een mens is tenslotte meer dan alleen een consuminderaar, of zo je wilt een vrek. In '07 kocht ik mijn huis, in december 2018 word ik 66 jaar en mag ik met pensioen, want dan krijg ik mijn AOW. Ik heb een pensioengat van 20 jaar. Ik verkeek mij op de kosten van een koophuis en constateerde dat ik financieel vanaf mijn 66e jaar nogal krap zou komen zitten, vooral vanwege het pensioengat. Dus daar ging ik wat aan doen en op deze weblog vind je mijn berichten hierover.

donderdag 22 mei 2014

Vroeger, in tijden van crisis deel 3

Ik schreef in mijn vorig bericht: het netwerk in de buurt was heel belangrijk voor ons. Daarover een volgende keer meer.

Waarom was dit netwerk belangrijk? Het was in veel opzichten de motor onder ons bestaan. Toen we ons eerste kind kregen, richtten we een oppasgroep op. Het was een groepje vrouwen samen die vaak via via van elkaars bestaan wisten. Allemaal hoger opgeleid, allemaal afkomstig van buiten de stad Groningen en allemaal in de bijstand. Het was een tip van de verpleegkundige van het consultatiebureau. We woonden in een wijk met heel veel autochtone wijkbewoners, mensen die van generatie op generatie in dezelfde buurt wonen. Mijn buurvrouw had een moeder in dezelfde wijk en een zus die in dezelfde straat woonde en een broer een paar straten verderop. Ook buren een paar huizen verder hadden nogal wat familie in dezelfde wijk en dat was met heel veel wijkbewoners zo. Iedereen kende iedereen, behalve wij en zie daar dan maar eens tussen te komen.
Wat deden we in deze oppasgroep? We pasten met gesloten beurzen op elkaars kinderen. We hielden wekelijks bijeenkomsten waarbij we praatten over opvoeden, leven met weinig geld, strategiën om werk te vinden en nog veel meer. Toevallig, of misschien wel helemaal niet zo toevallig, hadden 3 van de 6 een partner met vrij ernstige psychiatrische problemen. Ook een dankbaar gespreksonderwerp. Het bleef overigens niet bij praten alleen, we tipten elkaar over gratis lezingen, we maakten ook uitstapjes, organiseerden voor onze kinderen speurtochten in de wijk, we kwamen op elkaars verjaardagsfeestjes en die van de kinderen. We gingen met alle kinderen in de herfstvakantie met de bus naar het bos en deden daar spelletjes. Op een dag gingen we met zo'n super goedkope verkoopbusreis een dagje op stap. Het was de bedoeling van de reisorganisator dat we dure matrassen en dekbedden etc zouden kopen, en daarom werden we ergens vlak over de grens in Duitsland gedropt voor een langdurige en behoorlijk agressieve verkoopdemonstratie. We hebben lol gehad en uiteraard hebben we niets gekocht. Er was nog een boottochtje op de Rijn bij. Ik heb M. de organisator van deze reis op internet opgezocht en ze zijn er nog steeds, je kunt nu nog voor een tientje een hele dag op stap in een luxe touringcar en krijgt een warme maaltijd en een gratis kopje koffie en ook nog een cadeautje.
Ook gaven we kleding en andere kinderspullen door, net zo lang totdat de kleding versleten was en/of zo vol met vlekken zat dat het echt niet meer kon. Baby's van deze groep lagen in mijn zelfgemaakte wiegje.
Wat deden we verder? Eigenlijk stonden we elkaar met raad en daad terzijde. We zijn nog steeds vriendinnen en komen eens in de paar maanden bij elkaar en gaan uit eten en praten weer eens helemaal bij.

7 opmerkingen:

  1. Dit is wat mij betreft zoals het moet. Niet wijzen naar de overheid, die maar moet zorgen voor oplossingen, maar zélf aan de slag. Met elkaar dus. Is echt een stokpaardje van me ;-) Mensen zijn het niet meer zo gewend, om een netwerk te hebben. Families zijn kleiner en wonen door het hele land. Mensen gaan niet meer naar de kerk. Verenigingen zijn teloor gegaan. Maar...we hebben juist nú zoveel mogelijkheden om netwerken op te bouwen. Dankzij internet. Facebookgroepen, fora, groepswhasapps enzovoorts. Ik geloof daar veel meer in, dan in een overheid, die maar moet zorgen dan iedereen genoeg en gezond te eten heeft, fatsoenlijk gehuisvest is, kinderopvang faciliteert enzovoorts...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. ()_()
      (*+*)
      Als ik jouw blog lees, dan zie en weet ik dat jij ook kunt,
      waar jij achterstaat en waar jij zo voor bent.
      Niet iedereen kan, wat jij kan. Mentaal niet, of fysiek niet,
      of allebei. Ook opvoeding, het milieu waar je uit komt, je gaven en talenten,
      sociale vaardigheden, zijn bepalend of je je kunt handhaven in onze maatschappij.
      Er zijn genoeg mensen die geen internet hebben.. geen facebook,
      geen familie in de buurt, en zelfs binnen kerkverband kun je toch alleen staan omdat je de vaardigheden niet bezit om staande te blijven.
      Het is goed als sterkeren omzien naar zwakkeren.
      En de overheid is beslist wel nodig voor deze groep die het echt nodig heeft.
      Nijntje

      Verwijderen
  2. Een netwerk en sociale cohesie is superbelangrijk. Daarvoor moet je elkaar wel ontmoeten. Nu overal bibliotheken dichtgaan en openbare zwembaden en andere openbare ontmoetingsplaatsen verdwijnen en kinderen op veel plaatsen niet meer buiten kunnen spelen zijn er te weinig openbare ontmoetingsplaatsen voor mensen die niet kerkelijk zijn. De participatiesamenleving kan alleen maar draaien als je elkaar ontmoet. Niet iedereen zit op de digitale ontmoetingsplaatsen. Deze zijn trouwens vaak een aanvulling op het echte ontmoeten.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een mooi verslag. Het is zo waardevol als je elkaar op zo'n manier kunt vinden en elkaar kunt steunen. Het zal in het begin vast niet makkelijk geweest zijn om elkaar als gelijkgestemden te kunnen vinden.
    Enerzijds beschrijf je een tijd die geweest is, anderszijds voel en zie ik om me heen dat die tijd weer terugkomt.
    Mensen beginnen weer het belang te voelen van het onderdeel uitmaken van een kring of groep of club, of kerk, of hoe je het maar wilt noemen. Maar er moet altijd eerst iemand opstaan die het initiatief neemt.
    Ik ben wel benieuwd hoe het ging toen de financiele omstandigheden van een of meerdere van jullie verbeterde?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ja, Anoniem, helemaal mee eens. Ik heb het ook altijd over 'geven en ontvangen'. Voor beide moet je je best doen. Aan hen die het gegeven is om sociaal vaardig te zijn, is het ook om juist om zich heen te kijken voor de minder bedeelden (op dit gebied én op materieel gebied). Ook kunnen sleutelfiguren een grote rol spelen. Zoals de verpleegkundige op het consultatieburo van Zuinigaan ook mensen bij elkaar bracht, die elkaar anders misschien nooit ontmoet hadden. Ontvangen is voor veel mensen ook heel moeilijk. Het zou eigenlijk allemaal 'vanzelf' moeten gaan, maar kennelijk moet eraan gewerkt worden. En ja, ik gebruik de mogelijkheden die langskomen (vaak via mijn blog) om zowel te geven als te ontvangen. Maar zo heel sociaal vaardig als je misschien denkt ben ik ook niet. Zo kan ik slecht telefoneren, stap moeilijk zomaar op iemand af, (her)ken minder mensen dan je denkt, zit niet op facebook of twitter of waar dan ook. Maar binnen mijn mogelijkheden en binnen bij wat me past ben ik wel actief, ja :-).

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dit ken ik ook zuinigaan
    Die tijd was goed we respecteerden elkaar toen.
    En niemand was meer of minder.
    Nu vind ik het angstig want er zijn overal mensen die op je neer kijken als je of niet werkt of niet op vacantie gaat.
    Deze mensen weten niet of niet meer dat niet iedereen in de positie is om van alles te gaan doen.
    Die tijd mag van mij terug maar teunie heeft wel gelijk.
    We moeten daar zelf wat aan doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Bij mij andersom. Waar ik eerder woonde ging het allemaal wat moeilijker, goed mijn buurvrouw en ik pasten 's avonds wel op elkaars kinderen. Maar verder? Hier waar ik nu woon, vragen we allemaal veel gemakkelijker aan elkaar om hulp. Je kunt echt op elkaar terugvallen. Naoberschap!

    BeantwoordenVerwijderen