En de dichter zei: we gaan elektroshocks geven

Het was 1987 en mijn partner had een ernstige psychose. Hij werd bijna voortdurend geïsoleerd op een afdeling in het UMCG. Zo nu en dan mocht hij even op de afdeling, maar was daar nauwelijks te handhaven doordat hij een gevaar was voor andere patiënten. Die werden heel bang voor mijn psychotische lief. Het was in het begin van zijn psychose en medicijnen sloegen nog niet echt aan. 

Ik ging dagelijks heel even op bezoek, vaak in die isoleercel en op een dag sprak de behandelaar mij aan toen ik weer in de hal bij de isoleercellen stond. Het was Rudi van den Hoofdakker, als dichter bekend onder zijn pseudoniem Rutger Kopland. Dat stond op zijn naambordje. Er stond niet dat hij de dichter was, maar Van den Hoofdakker en toen wist ik genoeg. Hij stelde elektroshocks voor als behandelwijze. In plaats van alle pillen. Jaren daarvoor had ik de film One flew over the Cuckoo's Nest gezien, waar elektroshocktherapie als straf wordt ingezet. Dus ik schrok nogal van dat idee, het riep bij mij veel weerstand op. Maar aangezien mijn partner en ik niet getrouwd waren, had ik geen enkele zeggenschap over behandeling van de vader van mijn op dat moment éénjarige dochtertje. 
Zijn ouders ook niet, want hij was al lang en breed meerderjarig. 
De chemische troep, in de vorm van al die pillen die hij kreeg, was ook slecht voor zijn gezondheid. Het was een dilemma. De heer Van den Hoofdakker zei wel, dat er weinig ervaring was met elektroshocks bij psychotische mensen die hartstikke manisch waren, wel veel méér met zeer diepe depressies. 
Ik had ook nog nauwelijks ervaring met psychoses van mijn partner, het was voor mij de 2e keer dat ik het meemaakte. Daarna zijn er nog vele psychoses gevolgd, ik ben de tel kwijtgeraakt. 

Uiteindelijk is het er niet van gekomen, die elektroshocks bedoel ik. Door personeelsgebrek zou één verpleegkundige in zijn eentje mijn partner weer in zijn isoleercel stoppen, terwijl goed bekend was dat mijn lief een grote hekel had aan isoleren. Hij werd er bang en wanhopig van en sloeg er met zijn hoofd tegen de muur. Dus verzette hij zich met al zijn kracht, waardoor hij de verpleegkundige aanviel. Niet een beetje, maar een serieuze aanval.  Hij mocht er daarom niet langer blijven en werd overgeplaatst naar een andere kliniek, waar meer personeel voorhanden was. 
Daarmee waren de elektroshocks van de baan en er was niemand die dat ooit weer als behandeloptie genoemd heeft.

Ik had destijds dichtbundels van Rutger Kopland gelezen en het was een onwerkelijke situatie om de man daar op de afdeling Psychiatrie tegen te komen. 

Een boek van en over iemand met een bipolaire stoornis

Mijn ex-partner had een bipolaire stoornis. Later kreeg hij er nog een andere diagnose bij: een bipolaire stoornis met schizofrene trekjes: een schizoaffectieve stoornis. Tijdens drukke, manische periodes had hij wanen en werd hij soms behoorlijk paranoia, met andere woorden hij werd psychotisch en deed hij gekke dingen. Daarnaast had hij periodes dat hij depressief was. In het begin dat we een relatie hadden ging het met medicijnen best goed en waren er tussen de manische en de daarop volgende depressieve periodes vele maanden en soms jaren, dat hij normaal kon functioneren. Dat werd later anders en waren er maar weinig tot geen normale periodes, ondanks medicijnen. Ik was 20 jaar met hem samen en na zijn definitieve opname in allerlei psychiatrische settings gedurende de 24 jaar die daarop volgden hadden we regelmatig contact en ging ik met onze kinderen op bezoek. Ik heb hem 44 jaar meegemaakt. Eerst van zeer nabij en later wat meer op een afstand.

Ik las een e-boek over iemand met een bipolaire stoornis. Het leek in zijn soort een redelijk luchtig boek, misschien leek het dat door de kaft en illustraties.
Het boek is volgens mij grotendeels autobiografisch en beschrijft een periode van het leven van de schrijfster en is tevens een handboek voor patiënten en hun familie: hoe ga je met de stoornis om en wat zijn de tips en valkuilen.

De flaptekst:
Je gaat toch geen gekke dingen doen?! gaat over Francis, een vrouw en moeder met een bipolaire stoornis. Elke keer als ze denkt dat haar leven lekker loopt, kan haar hele bestaan toch ineens weer flink ontsporen. Ze raakt dan of in een zware depressie waardoor ze de hele dag horizontaal ligt, of ze springt met rozegeverfd haar door het leven en dan is niets te gek. Het lijkt er wel eens op dat een bipolaire stoornis besmettelijk is, want haar man en kinderen worden soms gillend gek van haar. Toch is er veel liefde in het gezin. Maar overleeft haar huwelijk elke zware depressie, bizarre verliefdheid en heftige medicijnvergiftiging waardoor Francis bijna het loodje legt? Wat doet zij om haar leven en dat van de mensen in haar omgeving leefbaar te houden? Ze beschrijft in Je gaat toch geen gekke dingen doen?! tips en trucs waarvan het succes niet verzekerd is, maar die wel voor een lach en een traan op het gezicht van de lezer zorgen.

Hoe ervoer ik het lezen van het boek?
Het geeft een goed beeld van hoe een bipolaire stoornis door een patiënt beleefd wordt.
Mijn ex-partner was niet zo ernstig depressief als beschreven in dit boek, maar het gedrag en gedachten worden duidelijker. Je beleeft de ziekte door het lezen meer van binnenuit.
Ik vond het heel heftig, zoals Aefke haar ziekte beleeft, ik had bij mijn partner altijd het idee dat hij tijdens zijn depressies erg vervlakte, maar als ik bij haar lees welke gevoelswereld achter haar depressie schuilgaat, dan schrik ik wel een beetje, ik denk dat ik dat gewoon totaal niet in de gaten had bij mijn ex-partner. Geen enkele patiënt is hetzelfde, ziektebeelden komen nooit helemaal overeen en daarnaast is een patiënt niet zijn ziekte, maar hij/zij is een individu met eigen karaktertrekken en eigenaardigheden, plus zijn/haar ziekte.

Het boek riep veel herinneringen op, over zware periodes in mijn verleden.  Ik werd er wat depressief van. Wat is het toch een nare ziekte en wat zou het fijn zijn als er een betere medicatie beschikbaar zou zijn!

Het is voorbij ....

het moeizame leven van mijn ex-partner, de vader van mijn twee dochters. Hij overleed op 64-jarige leeftijd na een ziekbed van een paar weken.
Ziek was hij al veel langer. Psychiatrisch vanaf zijn 18e en na zijn 25e ontwikkelde hij ook een aantal lichamelijke chronische ziektes.

maart 1996, destijds 38 jaar

Was zijn leven altijd moeizaam? Nee, er waren ook zeker gelukkige momenten, maar hij had wel heel veel pech. Lichamelijke ziektes die hem verhinderden sporten uit te oefenen die hij zo graag deed: schaatsen en fietsen. Hij had psychiatrische klachten die eerst gediagnosticeerd werden als bipolair. En stemmingswisselingen had hij zeker! Van ongelooflijk druk en overenthousiast voor alles, tot zeer depressief en levensmoe. Daar kwamen vaak diepe psychoses bij en daardoor werd de diagnose uiteindelijk schizoaffectieve stoornis. Ik zeg altijd: hij heeft een combinatie van bipolair en schizofreen.

Toen ik hem leerde kennen, had hij al 2 psychiatrische opnames achter de rug. Met voldoende medicijnen zou hij een normaal leven kunnen leiden en in de eerste jaren was dat ook zo, maar na verloop van tijd bleek dat geen enkel medicijn echt opgewassen was tegen deze akelige ziekte.  Zijn persoonlijkheid veranderde en het had ook invloed op zijn intelligentie. Hij kreeg geheugenklachten en kon zich slecht concentreren.
Rond zijn 40e was hij voor mij een soort inwonend groot kind dat constante zorg een aandacht nodig had. Van een gelijkwaardige relatie was niet meer sprake, hij was al lang niet meer de partner die hij ooit was. Na een langdurige psychose was het voor mij genoeg geweest. Mijn kinderen waren 11 en 8 toen hij definitief het gezin verliet, nu 24 jaar geleden. Hij verbleef in psychiatrische inrichtingen en eerst ook nog enkele jaren in een beschermde woonvorm. De laatste jaren op ouderenpsychiatrie en recent op een verpleeghuisafdeling voor psychiatrische patiënten. Juist vanwege het feit dat hij psychiatrisch patiënt was, bleef ik me met hem verbonden voelen. Hij kon er ook niets aan doen dat hij ziek was.

Hij heeft er binnen de beperkingen het beste van gemaakt. Hij had het beste karakter voor zijn stoornis. Radicale zelfacceptatie en van zijn manische kant houden en er veel lol aan beleven en nagenieten. Geen schaamte, geen pijn over wat hij allemaal niet (meer) kon, maar voluit genieten van zijn periodes van euforie en energie.

Met name de afgelopen week zijn we vaak bij hem geweest, hij werd steeds zwakker en communicatie was nauwelijks mogelijk. Alleen met het opensperren van zijn ogen en een iets snellere ademhaling en soms wat onsamenhangende geluiden kon hij aangeven dat hij ons hoorde en misschien begreep.

Hij heeft nu rust, het is klaar! In februari wilde hij al afscheid van ons nemen en ging het ook lichamelijk al heel slecht. Hij kreeg nog een kleine opleving, maar toen ging het snel bergafwaarts.

Nu ben ik met mijn dochters bezig om de uitvaart te regelen en muziek die hij fijn vond uit te zoeken en het verhaal van zijn leven, zoals wij dat ervaren hebben, te vertellen.

Kerstactie

Afgelopen zondag las ik op Mijmeringen, de site van Annemiek van Deursen over mensen die door bezuinigingen in de geestelijke gezondheidszorg min of meer tussen wal en schip vallen.  Annemiek noemt ze de verwarde gevallen, hartverscheurende verhalen van mensen die zelfstandig wonen, maar daar in feite niet zelfstandig genoeg voor zijn.
Ik zat er bij te huilen.
Ik vind het heel erg!
Natuurlijk moet ik onmiddellijk denken aan mijn ex-man, de vader van mijn dochters. Ook hij kan als psychiatrisch patiënt, die al 19 jaren in instellingen met tamelijk intensieve zorg woont, ineens door een of andere stomme (mijn visie) begeleider goed genoeg bevonden worden om "zelfstandig" te wonen. Ik hoop van harte dat dit niet gebeurt. "Gelukkig" voor hem heeft hij naast psychiatrische kwalen ook nogal wat lichamelijke gebreken. Misschien behoedt dat hem voor ellende zoals beschreven in het het stukje Derde deel Kerstactie....Echte crisis...als zelfs voedsel ontbreekt....
Het is heel goed dat Annemiek aandacht besteedt aan deze verwarde mensen. En prachtig dat ze met haar organisatie hulp biedt!
Ze heeft er een rekeningnummer bijgezet en ik wil dat graag onder jullie aandacht brengen.
rekening IBAN NL14RABO0173658903 van Consuminderhuis Parkstad
Ik ben er volledig van overtuigd dat alle geld terechtkomt bij diegenen die het hard nodig hebben.
Natuurlijk geef ik zelf ook!

Goedkoop samenwonen?

Op Hemelvaartsdag was ik op bezoek bij de vader van mijn kinderen. Hij is al heel lang psychiatrisch patiënt en woont in een instelling in de bossen van Drenthe. Hij woont sinds januari 1998 niet meer bij mij. De instelling ligt in een parkachtig landschap, met veel verschillende bomen, schitterende enorme rhododendrons (die overigens nu nog niet bloeien), veel comfortabele bankjes in de zon.  Een prachtige omgeving, heerlijk om even buiten te zijn.
Soms is ex zeer chagrijnig en nurks, vijandig bijna. Er is dan niets goed in wat ik doe: ik kom niet vaak genoeg, ik geef onze kinderen niet genoeg geld en hij véél meer en dat vindt hij niet eerlijk,  ik ben niet genoeg betrokken bij zijn zorg etc etc. Hij was deze keer zeer vriendelijk, maakte complimenten over mijn haar en hoe ik er uit zag en zei dat ik er veel jonger uitzag dan mijn 63 jaren.

We wandelden samen in de zon naar het patiëntenrestaurant en konden kiezen uit een feestmenu of een gewoon menu, samengesteld uit aardappels, vlees en bloemkool. Ex ging voor het zeer koolhydraat rijke feestmenu bestaande uit een stapeltje pannenkoeken met appel, ik voor het gewone menu. Eters vóór mij kregen een enorme schep aardappels en een beetje bloemkool. Ik koos voor de omgekeerde verhoudingen.
Het restaurant was bijna uitgestorven op deze zonnige Bevrijdingsdag. De meeste patiënten eten op de afdeling en niet in het restaurant. Bijna alle tafeltjes waren vrij. Toch koos ex er voor om aan te schuiven bij 2 dames die mij onbekend waren. Ik protesteerde nog:  "heb je niet genoeg aan mijn gezelschap?" Waarschijnlijk hoorde hij het niet en ging 'gezellig' met de dames zitten keuvelen en liet mij links liggen.
Op de terugweg zaten we op een bankje, lekker in de zon en toen kwam hij met het voorstel om bij mij in te trekken als ik over 2,5 jaar met pensioen ben. Dan heb ik als pensionado voldoende tijd: lekker goedkoop en gemakkelijk. Het was niet de eerste keer dat hij dat opperde en zichzelf uitnodigde om bij mij te komen wonen. De vorige keer heb ik zeer beslist gezegd dat ik zeer tevreden ben als alleenstaande en dat ik er niet over peins om iemand in huis te nemen, dat ik erg gehecht ben aan mijn vrijheid. Waarschijnlijk was hij dat al weer helemaal vergeten. Dus dat heb ik ook nu weer eens even duidelijk herhaald.
Hij wil wel en zou graag zijn verzorgers, psychiaters en verpleegkundigen ruilen voor privé verzorging bij mij. Ik mag dan na ruim 20 jaar niet met hem samen te hebben geleefd, zijn spoedopnames bij psychoses regelen, ik mag zijn elastieken kousen aan- en weer uitdoen, zijn medicijnen verzorgen (naast de ernstige psychiatrische stoornissen heeft hij sinds de tachtiger jaren 3 chronische ziektes) en contact onderhouden met psychiaters en artsen. Ik mag zorgen voor zijn incontinentiematerialen en zijn bed verschonen. En daarnaast natuurlijk boodschappen doen, eten koken, huis schoonhouden en taxichauffeur zijn.
Ik heb ervaring, alleen niet met de kousen en de luiers. Die luiers waren overigens 20 jaar geleden ook wel prettig geweest.
En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat hij heel andere dingen leuk vindt dan ik. Hij houdt van sport op tv: voetbal, tennis, wielrennen, schaatsen. Ik helemaal niet. Hij houdt van luide muziek. Luid omdat zijn gehoorverlies minstens zo groot is als dat van mij, maar hij geen hoortoestellen blieft. Met de soort muziek is nog wel te leven, zijn smaak is niet slecht, maar ik houd van stilte en rust.
Na 2 uren bij hem op bezoek wil ik wel weer naar huis.

Eén ding weet ik absoluut zeker, dit ga ik niet doen!
Hij blijft voor mij een oefening in assertiviteit en het bewaken van mijn grenzen.
Er komt ongetwijfeld een volgende keer.

Ik ben niet erg geschokt,  dat was ik de vorige keer toen hij zichzelf uitnodigde veel méér dan nu.
Ik denk: hij heeft gewoon niet zo'n goed contact met de realiteit en neem het hem niet al te kwalijk.
Ik moet geen dingen doen die hem op verkeerde gedachten brengen. Hij wil dat ik hem vaker bel en vaker langs kom. Dat lijkt mij niet een goed idee.

En goedkoop? Voor hem wel, hij zou waarschijnlijk weigeren om huur te betalen, daarvoor ken ik hem goed genoeg. In zijn ogen is mijn huis van "ons" en de hypotheek is dan afgelost, dus waarom dan betalen als ik "gratis" woon?

Welke wensen heb ik voor als ik dood ben?

Een paar dagen geleden kreeg ik formulieren toegezonden van de instelling waar mijn psychiatrisch zieke ex-man verblijft. Ik ben namelijk contactpersoon voor de familie.
Of ik maar even in wilde vullen wie er bij zijn overlijden gewaarschuwd moeten worden, of ik daarover in het holst van de nacht gebeld wilde worden, of na 7 uur 's ochtends. Over wel of niet opbaren, een open kist of een gesloten kist, wat voor soort kist. Wil hij een afscheidsdienst en wil hij bloemen op de kist. Hij heeft al wel gekozen voor crematie, maar waar moet die crematie plaatsvinden en moet zijn as in een urnenmuur, in een bestaand graf of moet zijn as verstrooid worden en hoe en waar zou dat dan moeten? Wel of niet een uitvaartdienst? Muziek bij de afscheidsdienst? Is de familie de opdrachtgever voor de uitvaart? Wie moeten er uitgenodigd worden en wat zijn de namen en adressen van die mensen?

Poeh! Dat kwam wel even binnen! Ex had bijna niets ingevuld, en ik mocht het afmaken. Ik werd heel verdrietig van deze formulieren en Whatsappte dat naar mijn dochters. Reactie diezelfde avond nog: nou, maak ons ook maar een wensenlijstje voor jezelf. Dan hebben we dat op papier (of bestand). En doe dan ook maar je inloggegevens van Facebook en je blog. Die inloggegevens zijn niet zo'n probleem, maar wat wil ik bij mijn crematie? Ik moet er nog niet aan denken, ik ben nog lang niet van plan om dood te gaan!
In nog geen half jaar zijn een jongere collega, mijn oom, mijn tante, de man van mijn beste vriendin en mijn buurman overleden. Ik was bij alle vijf aanwezig bij de uitvaartdienst, die op een totaal verschillende manier ingevuld werd.

En wat wil ik dan?
In feite maakt het me niet zo veel uit, want ik maak het zelf niet meer mee. Mijn wensen zijn niet bindend. Als mijn kinderen het anders willen omdat ze iets anders passender vinden dan wat ik op papier heb gezet, dan lijkt me dat prima! Ik denk dat het vooral voor hen iets moet zijn waar ze met tevredenheid op terug kunnen kijken. Zij moeten het idee hebben dat ze een afscheid hebben georganiseerd dat passend was voor mij als persoon en passend voor hen zelf als nabestaanden.
Ik ga aan de slag met een excelsheet waar ik een heleboel informatie in zet.  Dat bestand was er ook al en het was in bezit van mijn broertje (ik ben omgekeerd zijn excecuteur testamentair), maar er ontbrak nog veel, onder anderen adressen en muziek voor mijn uitvaart.
Gistermiddag ben ik vooral bezig geweest met leuke muziek uit de jaren 70 en 80:
Joan Baez, John Lennon, Eric Clapton, Van Morrison, Led Zeppelin, Bob Dylan

Een onverwacht uitstapje

Mijn ex-man had als verjaardagscadeau een kaartje van een concert cadeau gekregen + ophalen en brengen vanaf de plek waar hij verblijft.
Oudste dochter zou met haar man met haar pa naar het concert, in mijn auto.
Dochter voelde zich niet zo fit en niet in staat tot autorijden. Haar man had plotseling een deadline waardoor hij in tijdnood kwam.
De vraag was of ik mee wilde.
Het concert was van Heather Nova.
Ik vind haar muziek leuke muziek, dus daar ging ik.
Eerst dochter ophalen en samen naar de Drentse bossen om ex op te halen. Gelukkig was ex niet al te chagrijnig vanwege wisselingen in het gezelschap. Soms kan hij erg pissig uit de hoek komen als dingen anders gaan dan verwacht. We zouden voorafgaand aan het concert nog een hapje eten. Zijn voorstel was om tosti's te maken. Omdat het eten op de kamer van deze psychiatrische patiënt misschien qua voedselveiligheid te wensen over laat, besloten we naar een restaurant te gaan. Natuurlijk zeiden we niet met zoveel woorden dat we een beetje huiverig waren over voedsel uit zijn koelkastje, we zeiden dat we veel méér zin hadden in een restaurant.
Ter plekke in het restaurant aangekomen, bleek dat ex graag net als dochter kaasfondue wilde. Niet een handige keuze, bleek achteraf. Ex kan niet zonder knoeien eten, en zeker kaasfondue is dan een keuze waarbij een groot deel van zijn kin en mond bedekt raakten met kaasfondue. Dochter haalde een handvol extra servetten, en bedekte hem daarmee, waardoor ze zijn kleding mooi schoon bleef. Het was wel wat een wonderlijke eetpartij, maar ze zijn daar in de nabijheid van de psychiatrische inrichting wel wat gewend en anders wennen ze er maar aan dat niet iedereen standaard keurig netjes zijn hapje komt eten. De klant is koning nietwaar? We hebben geen andere mensen lastig gevallen of zo. En waarom zou een psychiatrisch patiënt niet gezellig uit eten mogen gaan?

Toen naar het concert! Ex viel geregeld in slaap, met name tijdens het voorprogramma, waarin een broertje van Heather optrad. Dat vond ex niet erg interessant! Ik vond het voorprogramma wel leuk, maar ik vond de zangeres leuker! Het concert duurde door het voorprogramma knap lang!
We reden de parkeergarage uit op een tijdstip dat ik anders al op 1 oor lag.
Op naar de bossen! Het was nu heel rustig op de weg, waardoor het snel ging. Ex afgeleverd en snel weer terug naar Groningen. Toen ik dochter thuis gebracht had en ik de auto voor mijn huis parkeerde, was het bijna 12 uur! Ik ben niet iemand die dan binnen 10 minuten onder de wol ligt, ik heb wel wat meer tijd nodig. Uiteindelijk kon ik nog 6 uren slapen voordat de volgende dag de wekker ging.

Zoals je misschien wel weet, heb ik in de afgelopen 8 jaar nauwelijks auto gereden. Ik heb alles gereden en dat ging goed. Het parkeren en achteruitrijden ging wat minder goed, maar daar was ik altijd al een beetje een klungel in. De steile helling in de parkeergarage reed ik pas op toen de auto bij de betaalautomaat bijna wegreed. Zo laat op de avond en dan stilstaan op een flink steile helling vond ik net iets te veel van het goede. Ik ben iemand van het vlakke land en niet van de bergen. Bovendien scheelt het nauwelijks tijd.

Wat vond ik van het uitstapje? Mijn conclusie is dat ik vaker uit wil, naar een concert, cabaretvoorstelling of naar een toneelstuk. Het is toch wel erg leuk! Voortaan neem ik bij zo'n gelegenheid wat uren vrij van mijn werk en kom ik wat later op mijn werk.
Een beetje jammer: ik miste de voorpret!

Waar ben ik trots op?

Een lezer vroeg me laatst waar ik trots op ben en of ik daar eens over wil schrijven.
Bij deze!

Waar ik heel trots op ben, is dat ik na langdurige bijstand op 46 jarige leeftijd aan het werk gekomen ben en dat het mij gelukt is werk te houden. Eerst in 1999 een uitzendbaan, daarna bijna 3 jaar lang tijdelijke contracten, waarbij ik steeds maar weer af moest wachten of mijn contract verlengd werd. Uiteindelijk, toen ik al bijna 50 jaar was, een echt vast contract! Ik ben nu al weer 16 jaren economisch volkomen zelfstandig, ik verdien mijn eigen geld en hoef bij niemand mijn hand op te houden.
Aan dat werken ging wel wat vooraf. Ik had een opleiding tot maatschappelijk werker, in 1984 behaald. Ook toen was, zeker hier in de regio, sprake van crisis en daarmee gepaard gaande hoge werkloosheid. Ik ben met dat diploma nooit aan de slag gekomen. Ik studeerde er wel naast, aan de open Universiteit (modules rechten en sociale geschiedenis) en deed vrijwilligerswerk, maar werken voor geld, nee dat is er nooit van gekomen.
Rond 1997 kwam er een sollicitatieplicht voor moeders in de bijstand met kinderen ouder dan 5 jaar. Ik was verexcuseerd vanwege de zware psychiatrische problematiek van mijn vriend. Ik hoefde niet te solliciteren van mijn contactpersoon bij de sociale dienst, ik had ontheffing. Een vriendin van mij, die dat wel moest, liet zich op kosten van de sociale dienst omscholen tot secretaresse en zei: dat moet je ook doen. Vraag toestemming bij de sociale dienst, zo heb je veel meer toekomstperspectief. En dat heb ik gedaan. De sociale dienst betaalde de opleiding en ik mocht 1,5 jaar lang, 20 uren in de week naar de opleiding. Nog in het eerste jaar van de opleiding ging het hartstikke fout met mijn vriend en werd hij langdurig opgenomen. Ik werd voor de sociale dienst meteen alleenstaande ouder en ging door met de opleiding. Tijdens de opleiding besloot ik, dat ik mijn vriend niet terug in huis wilde hebben. Hij had al jaren de positie van een volwassen "kind" dat ik verzorgde en verpleegde. Een partner was hij al lang niet meer en ook de rol van vader kon hij niet meer vervullen. Het was genoeg geweest, de rol van psychiatrisch verpleegkundige had ik al te lang vervuld en had al te lang op mijn tandvlees gelopen, ook op de kinderen had hij een erg slechte invloed. Dit besluit om alleen verder te gaan was een bron van veel conflicten en spanningen tussen hem en ons. Hij wilde naar huis en dreigde met grof geweld.
Ik ben er trots op dat ik me niet heb laten intimideren en dat ik eindelijk het besluit nam om te scheiden. Makkelijk was het niet: wie laat nu een ernstig zieke partner in de steek? Maar wat moet je als je kinderen en jijzelf er anders aan onderdoor gaan?
Ook miste ik mijn "oude" vriend vreselijk. Diegene die hij was voordat hij ziek was, die was er niet meer. Ik heb heel lang tevergeefs gehoopt dat hij weer "terug" zou komen, dat hij weer zou opknappen en de lieve man zou worden die hij ooit was. Diegene er echt voor mij was, die mij steunde als ik bang en onzeker was en die leuke grapjes maakte, was er al jaren niet meer. Helaas!

Daarnaast ben ik heel trots op mijn dochters. Ze zijn opgegroeid in een achterstandswijk, in een gezin levend van een bijstandsuitkering en met een vader met een enorme psychiatrische problematiek. En toch hebben ze met succes een VWO afgerond en hebben gestudeerd aan een universiteit. Een heeft zelfs een echt Masterdiploma! Door omstandigheden is het de ander niet gelukt een studie af te ronden. Maar zij is me er even lief om, het komt zeker wel goed, daar ben ik van overtuigd. Beiden hebben zich ontwikkeld tot prachtige, intelligente volwassen vrouwen, waar ik heel trots op ben.

En dan vraag je je misschien af: ben je er niet trots op dat je een eigen huis hebt en ook nog bijna afgelost? Ja dat ook wel, maar ik ben er veel minder trots op dan wat ik hierboven beschrijf. Ik vind het minder belangrijk om een eigen huis te hebben.

Bezuinigen op de psychiatrische zorg

Psychiatrische patiënten moeten volgend jaar boven op het eigen risico nog eens 200 euro extra betalen. Dit is wel het slechtste idee dat ik de afgelopen tijd voorbij heb zien komen!

De Volkskrant had een bericht hierover afgelopen zaterdag op de voorpagina gezet. Lees hier. Wat houdt het in? Iedereen die medische zorg krijgt, moet het eigen risico betalen. Daarbovenop moeten psychiatrische patiënten die niet opgenomen zijn in een psychiatrisch ziekenhuis, voor hulp door de psychiater en andere zorg nog een keer 200 euro extra betalen.
Ik vind dit echt heel erg! Mensen met lichamelijke kwalen hoeven niet naast het eigen risico extra te betalen, maar kwetsbare mensen met een psychiatrische problematiek wel. Waarom denkt de overheid daar wel geld te kunnen halen? De meeste patiënten hebben alleen een uitkering en hebben al heel veel moeite hun hoofd boven water te houden! Die haken af en gaan niet meer naar de psychiater of verpleegkundige en slikken niet meer hun medicijnen. Ik vind het een erg trieste ontwikkeling. Kunnen we nu echt als samenleving niet beter zorgen voor onze psychiatrisch zieke medemensen?

Psychiatrische zorg is geen luxe en het is ook niet eigen schuld dikke bult, zoals bij heel veel longziektes. Als er in Nederland niet meer gerookt zou worden, dan waren de meeste longartsen overbodig, maar een psychiatrische ziekte overkomt je, dat heb je niet zelf in de hand.

Ik vind het bijzonder discriminerend om psychisch zieke mensen anders te behandelen dan lichamelijk zieke mensen en hen meer te laten betalen voor behandeling van hun ziekte!

En of die bezuinigingen echt zullen helpen? Waarschijnlijk worden onbehandelde mensen alleen maar zieker en verwaarlozen ze zichzelf lichamelijk in hun psychose, gevolg: meer ziekenhuisopnames vanwege een ernstige lichamelijke en geestelijke crisis. De ziekenhuisbedden zijn zeker niet goedkoper dan de ambulante zorg! Als maatschappij schieten we dus helemaal niets op met die (volkomen onterechte!) extra eigen bijdrage.

Bijstand en zo

20/04/2009

Zoals ik in een eerder blogje al schreef, ik heb in totaal 17 jaren in de bijstand gezeten. Naar aanleiding van de reacties op mijn blog van gisteren wil ik hier vandaag verder op ingaan.
Van het feit dat we een laag inkomen hadden, heb ik nooit zo’n last gehad.
Waar ik wel last van had was de overlast in de achterstandswijk waar we woonden: overlast van drugsverslaafden en -dealers, alcoholisten, het hoge gehalte aan psychiatrisch patiënten die de wijk rijk was, hangjongeren uit problematische gezinnen. Ik heb in die achterstandswijk in 3 woningen gewoond, eerst een heel kleine woning met 1 slaapkamer, later in een woning met 2 slaapkamers en nog weer later een woning met vier slaapkamers. De eerste 2 woningen waren erg vochtig en ze waren oud en nogal onpraktisch qua inrichting. In zo’n achterstandswijk heb je vaak een opeenstapeling van problemen.
Verder had ik last van het feit dat mijn schoonfamilie, vooral mijn zwager en schoonzus, vond dat wij een stelletje profiteurs waren van het belastinggeld waar zij voor moesten bloeden. Als je wilde werken was er wel werk, was hun insteek. Zij hadden immers ook werk?
Het belangrijkste probleem bij ons, veel meer dan bovenstaande problemen, is en was de slechte gezondheid van mijn partner. Hij is vanaf zijn 18e psychiatrisch patiënt en heeft veel en vaak last van psychoses. Daarnaast heeft hij ook nog een aantal lichamelijke ziektes die maken dat hij bijna niets kan: reuma en hartproblemen. Hij was bijna klaar met zijn (universitaire) studie tot leraar geschiedenis toen hij zoveel last kreeg van al zijn ziektes dat het echt niet meer ging. De verwerking van het feit dat hij zijn leven lang arbeidsongeschikt zou blijven was heel moeilijk. Hij werd onberekenbaar in zijn stemmingen, had woedeuitbarstingen en sloeg de kinderen. Daarnaast was hij door een ernstige depressie erg passief. Het resultaat was dat hij per dag ongeveer 14 uren in bed lag en voor de rest op de bank zat.
In mijn beleving was het feit dat we in de bijstand zaten niets in vergelijking met alle andere ellende waar we in zaten. Nu moet ik er bij vertellen dat we nooit een hoog inkomen gehad hebben, we hebben dus nooit een inkomensachteruitgang te verwerken gehad.

Waarom ik dit schrijf? Omdat ik iedereen die gezond is, wil vertellen hoe veel geluk je hebt dat jij gezond bent! Count your blessings, zeggen ze in het tegenwoordige "Nederlands". Misschien helpt het om je financiële problemen te lijf te gaan.