App "Da's zo gefietst"

 Er is een app die automatisch een seintje geeft aan fietsverkeerslichten dat je er aan komt. En die lichten springen dan eerder op groen. 
Dat kan alleen als er slimme verkeerslichten zijn.
Fiets je door een gebied met slimme verkeerslichten? Dan helpt de app je om vaker in één keer door te fietsen. Wanneer je een slim verkeerslicht nadert, laat de app anoniem weten dat jij eraan komt. Het verkeerslicht kan daardoor eerder op groen springen of de tijd dat het licht groen is iets verlengen. Zo fiets je prettiger door. 
De stad Groningen heeft 27 van die slimme lichten. 
Toen ik deze informatie voor het eerst las, in de gratis Groninger Gezinsbode, dacht ik dat het een grap was! Maar 1 april is al weer een tijdje geleden, dus het zal wel kloppen. 
De app doet meer dan dat, je spaart punten en ziet meteen hoeveel kilometers je hebt gefietst. De app heet Da's zo gefietst en is gemaakt door het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat. 

Ik vind het een handige app, want ik houd hierdoor beter zicht op het aantal kilometers dat ik met een volle accu fiets. 

Afgelopen maandag fietste ik bijvoorbeeld 24 kilometer en ik was van plan op gisteren ook nog weer minstens 20 kilometer te fietsen.  Dat betekende dat ik de accu op maandagavond nog even weer volgeladen heb. Dan kom ik in ieder geval nog met trapondersteuning weer thuis.

Ik heb nog niet gebruik gemaakt van SnellerGroen. Ik had SnellerGroen op maandag nog niet aangezet en op dinsdag ben ik blijkbaar niet in de buurt geweest van slimme verkeerslichten. Toen fietste ik alleen in mijn woonwijk en door landelijk gebied. Ik was niet in de binnenstad. 

de app gisteren, na 2 dagen gebruik

Op de site van Da's zo gefietst kun je ook lezen over de inleveractie:

Nederland telt meer fietsen dan mensen; samen hebben we er ongeveer 23 miljoen. Toch heeft niet iedereen gelijke toegang tot een fiets: 12% van de Nederlanders heeft namelijk geen fiets, waaronder veel kinderen.

Helaas is de vraag naar tweedehands fietsen groter dan het aantal fietsen dat op dit moment wordt ingeleverd. Met name aan fietsen voor kinderen van basisschoolleeftijd is een groot tekort. Bij sommige Leergeldstichtingen is hierdoor al sprake van een wachtlijst. Daarom organiseert het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat samen met ANWB Kinderfietsenplan en  Stichting Leergeld een speciale actie: zoveel mogelijk gebruikte fietsen inzamelen voor kinderen die er nog geen hebben. We hopen dan ook dat deze campagne zal leiden tot nog meer kinderfietsen die worden ingeleverd voor hergebruik.

De actie werkt als volgt: je levert je gebruikte fiets in bij een ANWB-inleverlocatie. Vervolgens wordt de fiets grondig onderzocht en indien nodig opgeknapt, want veiligheid staat voorop. Stichting Leergeld zorgt er tot slot voor dat de fietsen goed terechtkomen, en er zoveel mogelijk kinderen worden voorzien van een goede fiets!

Zo kan een ander kind dankzij jou weer vrolijk en veilig op de fiets de weg op.
Dus wil jij ook een kinderwens vervullen? Klik hier voor meer informatie over het ANWB Kinderfietsenplan en vind een inleverpunt bij jou in de buurt.

Lange afstanden fietsen

Ooit, tussen mijn 26e en mijn 32e jaar, fietste ik op fietsvakanties echt heel ver, gemiddeld 120 kilometer op een dag, rustdagen daarbij inbegrepen. Door Nederland, België, Luxemburg, Frankrijk, Zwitserland, Oostenrijk en Duitsland gingen toen de tochten, van soms wel ruim 200 kilometer op 1 dag, samen met mijn toenmalige partner die bedreven was in bandenplakken en het doen van kleine reparaties zoals het vervangen van een gebroken spaak of remkabel of het vastzetten van een losgeraakte remkabel.

Tegenwoordig, op mijn elektrische driewieler is 30 kilometer al ver.
In het voorjaar fietste ik naar Slochteren, naar de Fraeylemaborg en weer terug, dat was totaal 32 kilometer.
Begin twee weken geleden fietste ik naar museum De Buitenplaats, dat was ongeveer 38 kilometer op één dag.

Naar ons vakantieadres in Noordoost Drenthe ging ik ook op de fiets. Op vrijdag 25 oktober heen en op vrijdag 1 november weer terug naar Groningen. De afstand is ongeveer 26 kilometer en ik fietste dat in één keer, zonder rustpauze. Mijn bagage ging mee in de auto van één van mijn dochters en ik peddelde rustig op mijn driewieler door het mooie Groninger en Drentse land. Op de heenweg scheen een heerlijk zonnetje, wat het fietsen aangenaam maakte. Het was goed te doen en ik genoot van de vergezichten. Ik zag velden met grauwe gans en brandganzen. Echt honderden vogels die hier komen overwinteren.
De terugweg was helaas somber en ik had meer tegenwind, maar gelukkig viel er geen regen. Deze terugreis was wel veel vermoeiender dan de heenweg. Wat is het dan heerlijk dat je met je mobiel aan de hand je route kunt bepalen. Op de terugweg had ik dat niet nodig, toen wist ik de route uit mijn hoofd, maar op de heenweg heb ik bij kruisingen toch regelmatig even op Maps gekeken.

Waarom op de fiets?
Het leek me leuk en ik paste ook nauwelijks in de auto's van mijn dochters. In de auto van mijn jongste dochter was nog wel een krap plaatsje, maar zij kwamen vanwege andere activiteiten op de eerste dag pas op avond aan en ik wilde graag op de middag al arriveren.
Ook tijdens onze vakantie ben ik zelf naar een van tevoren afgesproken parkeerplaats bij de heide, waar we zouden wandelen, gefietst. Ik loop door mijn zere been nog niet zo ver en ik kon op elk moment keren en op mijn driewieler naar onze volgende pleisterplaats fietsen, een café/restaurant  waar we zouden lunchen. Ik kwam daar een half uurtje eerder aan en ik heb daar in afwachting van de rest van het gezelschap heerlijk in het zonnetje van een kop cappuccino genoten en in mijn e-reader gelezen. 

Naast dat het fietsen leuk en handig is, is het uiteraard ook gezond om te bewegen.
Hoe meer hoe beter. Niet alleen voor hart en bloedvaten, maar ook tegen dementie, om (verergering van) diabetes te voorkomen en het schijnt zelfs door de vrijgekomen endorfines goed te zijn voor je stemming.

Op mijn driewieler naar het museum

Afgelopen donderdag zou ik naar museum De Buitenplaats in Eelde,* om de art nouveau expositie Power to the Flower te bewonderen, maar dat ging niet door wegens een ondeugdelijke, of kapotte oplader van mijn driewieler.
*bovenstaande link is alleen te openen voor lezers van de Volkskrant, heb je geen abonnement, klik dan hier voor meer informatie.

Ik kon vervolgens kiezen of ik op zaterdag of op zondag een nieuwe poging zou doen om er naar toe te fietsen. Op zaterdag was het hier slecht weer, vrijwel de hele dag motregen afgewisseld door fijne regen.
Dus koos ik de zondag uit om er naar toe te fietsen. Toen was het droog en niet koud, prima fietsweer.

Volgens google maps was het museum op 16 kilometer afstand. Maar er stond bij: wees voorzichtig, fietsroutes komen niet altijd overeen met de werkelijke omstandigheden. Hihi, nou dat klopte wel. Op verschillende plekken was een omleiding in verband met wegwerkzaamheden of fietspadwerkzaamheden, waardoor ik een heel eind om moest fietsen. Dat maakte de weg een stuk langer, namelijk 17,6 kilometer heen en nog langer weer terug doordat ik toen een toeristische route koos langs het Hoornse dijkje. Dat dijkje kronkelt nogal, wat de afstand automatisch langer maakt.

Ik denk dat ik er van uit kan gaan, dat ik ongeveer 38 kilometer gefietst heb. Een flinke afstand, die zowel mijn accu als ikzelf goed doorstonden. Ik had voldoende kracht en uithoudingsvermogen om het fietsen leuk te blijven vinden en niet volkomen uitgeput te raken, doordat de afstand te hoog gegrepen was.
Ik had bedacht: als het te ver blijkt te zijn, dan keer ik gewoon, dan ga ik terug. Ik had op de heenweg in de wind en er waaide een stevig windje.

Bij het museum wapperde ik met mijn museumkaart, die natuurlijk wel gescand moest worden op geldigheid. Ik mocht er in en kreeg tevens een bewijs van toegang voor het Nijsinghhuis, Dat is een huis behorend bij het museum. In dit huis woonde het echtpaar Van Groeningen, die het museum oprichtte. Er hoort ook een beeldentuin en een museumcafé bij het museum.

Ik vond het een mooie expositie en ik vond ook het Nijsinghhuis prachtig, het valt onder monumentenzorg en bevat heel veel muurschilderingen die het echtpaar Van Groeningen vanaf 1972 heeft laten aanbrengen door schilders die tot de Noordelijke Realisten behoorden, zoals Matthijs Röling, Pieter Pander en Wout Muller. Helaas mocht ik geen foto's maken in het Nijsinghhuis, als ik meer wilt weten over dit huis, klik dan hier.
|

Beeld in de tuin

Nog een beeld in de tuin

Beeld in de tuin

Een enorme Jugendstil vaas

Een klokkenstel

Een prachtig tegeltableau

 

Een

Een enorme Jugendstil lamp

Een schilderij van Rie Kramer

Na afloop van de expositie dronk ik een lekker kopje cappuccino in het museumcafé.

Met mijn inschuifbare wandelstok op pad

De vette fietsen

Een aantal van mijn 5.500 lezers per dag vindt mij een klagende zeur.
Hoeveel?
Geen idee!
Maar ik dacht: laat mij eens lekker gaan klagen op mijn zelfgecreëerde podium, mijn blog.
Volgens 11 controle acties zijn in Amsterdam ruim de helft van de fatbikes opgevoerd. Dat wil zeggen dat ze veel te hard kunnen rijden. Je mag met zo'n vette fiets maximaal 25 kilometer per uur, maar die opgevoerde dingen gaan veel te hard. Ik kom hier in de wijk op de fietspaden en fietsstroken ook veel kinderen tegen op fatbikes. Als er weer eens eentje mij voorbij zoeft of mij tegemoet komt rijden, schrik ik mij vaak te pletter! Als het even kan houden ze ook nog een mobieltje in de hand, waarmee ze kletsen met de buitenwereld. Tot nog toe heb ik er gelukkig nog nooit een onderuit zien gaan. Het lijkt mij heel akelig om zo'n kind met onbeschermd hoofd, armen en benen tegen een andere verkeersdeelnemer of gewoon zomaar op de straatstenen te zien stuiteren. Jongste kleinzoon, een kind van (nog) weinig woorden, zou zeggen "boem!"en misschien "bloed". Er is dan zoveel kans op hersenletsel met levenslang (ernstige) beperkingen!

Mijn mening: stel leeftijdsgrenzen in en voer een helmplicht in voor berijders van die dingen.

Bron illustratie: Medisch contact

Veel plezier van mijn driewieler

Ik ben nu echt helemaal gewend aan mijn driewieler. Ik kan perfect sturen en soms ga ik héél hard! Ik had, toen ik de fiets net had, nooit gedacht dat ik met zo veel snelheid over fietspaden zou scheuren. Ik ben bij tijd en wijlen een race-bejaarde! Alleen waar het kan hoor, waar geen zijwegen zijn en als het een mooi glad wegdek is. Toen ik mijn driewieler net had, scheurde mijn jongste dochter er met een noodvaart mee weg. Ik dacht toen dat ik dat nooit zou durven omdat ik bang was de fiets niet onder controle te hebben met zo'n snelheid.
Inmiddels ben ik volledig rijvaardig en heb de fiets goed onder controle.

Wat ik een probleem blijf vinden: met matige vorst moet je de accu van de fiets halen en zeker ook binnen opladen. Ik vind het een gedoe! De accu moet eerst een tijdje binnen op temperatuur komen en pas dan kan het opladen beginnen. Dan laadt hij gelukkig wel helemaal op.
De accu zit laag op de driewieler, ik moet flink bukken om het slot te ontgrendelen en de accu van de fiets te trekken. Ook bij het terugplaatsen van de accu zou ik het beste op mijn hurken kunnen zitten, alleen dan rol ik om. Dus buig ik maar zo veel mogelijk naar voren en dan lukt het!

op deze foto is de accu helemaal niet zichtbaar

hier zie je de accu wel, laag onder de bagagemand

In het centrum van de stad Groningen geldt op veel plaatsen een parkeerverbod voor fietsers. Parkeren mag alleen op plekken die al overvol zijn en die niet geschikt zijn voor mijn driewieler. Ze bieden hooguit plaats voor gewone fietsen. 
Ik heb inmiddels een speciale sticker aangevraagd en ook ontvangen, waardoor ik meer parkeermogelijkheden in de binnenstad heb zonder dat mijn fiets verwijderd wordt wegen foutparkeren.

Ik gebruik mijn fiets bijna dagelijks, er gaat zelden een dag voorbij waarop ik niet fiets: naar de supermarkt, de kapper, de sportschool, de apotheek, het zwembad, op bezoek bij mijn kinderen.
Heerlijk om weer goed mobiel te zijn en niet bang hoeven te zijn om te vallen bij het op- of afstappen!

Hulp bij pech

Als ik met mijn driewieler een lekke band krijg, of op een andere manier pech, dan heb ik een probleem! Hoe kom ik thuis of bij een fietsenmaker?

Toen  ik nog op mijn gewone fiets fietste, kon ik hulp inschakelen van één van mijn kinderen. Fiets in de achterbak van de auto en hup, naar huis. Niet dat dit ooit gebeurd is, maar het kon bij pech als ik ver van huis was. Want met 10 kilometer of meer van huis, was lopen geen optie.

Nu, met die enorme en zware driewieler wil dat echt niet. Hij is zonder accu 54 kg zwaar, 2,5 meter lang en 78 cm breed. Die til je met geen mogelijkheid in een personenauto. Dat past echt niet. En trouwens hoe plak ik zelf een band van een driewieler. Hem persoonlijk op de kop zetten en een band plakken zie ik niet gebeuren. Dat deed ik wel bij mijn gewone fiets.

Mijn driewieler

Hoe nu? Als ik nu een eind(je) fiets en er gaat iets kapot, dan kan ik niet meer verder! Ik had al eens iets gelezen over de Wegenwacht fietsservice, maar ik vroeg me af of die service ook geldt voor mijn driewieler. Ik zocht het een en ander uit en ze komen 24/7 naar je toe, ook als je op een driewieler rijdt en ook als je ontdekt dat je fiets thuis een lekke band heeft! In feite gebeurde dat laatste mij het vaakst bij mijn tweewieler, dat de fiets met een lekke band in de schuur stond! Met de service betaal je jaarlijks een bedrag en dan is deze pechservice gratis! Dat wil zeggen: ze helpen je 3e per jaar, als je vaker hulp nodig hebt, moet je wel 50 euro eigen bijdrage betalen. En natuurlijk betaal je de materiaalkosten die nodig zijn voor reparatie.
Een week geleden heb ik mij geabonneerd op deze service.
Dat fietst een stuk fijner. Geen zorgen meer over lekrijden. Ik laat mijn fiets goed onderhouden, dus ik verwacht verder geen problemen.

Er was nog wel een probleem, je krijgt als klant geen pasje meer, maar je moet een app downloaden, dus je hebt dan een digitale pas. Dat is om de hoeveelheid plastic te verminderen. Ik vind dat ook een goed idee, maar ik kwam er niet uit, het lukte mij niet om "Mijn ANWB" op mijn telefoon te krijgen. Na 5x proberen en een paar keer een nieuw wachtwoord maken, was ik het zat!
Dus heb ik gebeld met de klantenservice, of ze mij een plastic lidmaatschapskaart toe willen sturen, met als argument dat ik het als 70+-er te lastig vond. Die stop ik in mijn telefoonhoesje, wel zo makkelijk!

Al bijna een volleerd 3-wielfietser!

Mijn driewieler 3 weken geleden

Vandaag is het al weer 3 weken geleden dat mijn driewieler afgeleverd werd. In die 3 weken heb ik er veel bijgeleerd. Ik was dan ook alle dagen aan het oefenen. Het was er de afgelopen tijd prima weer voor.
Ik schrik niet meer van kuilen in de weg, ik voel me veel vertrouwder op de fiets. Inmiddels ben ik niet meer bang om een helling niet te halen, ook tegen de harde wind in gaat het prima!
De mogelijke routes naar de woningen van mijn dochters ken ik nu goed en ik weet dat ik een smal fietspaadje met dito smal bruggetje beter kan vermijden. Daar kan namelijk niemand mij passeren en dwing ik anderen in de berm. En ik hoef niet voor dat paadje te kiezen, er zijn andere mogelijkheden, dus doe ik dat ook niet.
Bochtjes gaan nu flitsend. Soms bij scherpe bochtjes neem ik veel snelheid terug, ruimere bochtjes neem ik sneller, maar ook dan neem ik snelheid terug. Met andere woorden: ik pas mijn snelheid aan aan de soort bocht. Het sturen gaat steeds beter.

Naast het fietsen op de driewieler ben ik al heel bedreven in het parkeren van het gevaarte. Want een gevaarte is het. Hij is 2,42 meter lang, 78 cm breed en zonder elektrosysteem 51 kg zwaar. Maar die accu en toebehoren zitten er wel op, dus is de driewieler zwaarder dan 51 kg.
Ondanks omvang en gewicht lukt het prima om de driewieler in de schuur te plaatsen en er weer uit te halen.

Het fietsen heeft veel voordelen: ik hoef niet te wachten op de bus, ik ga veel sneller dan dat ik de afstand te voet afleg, ik ben flink in beweging, ik geniet meer van de omgeving!
 
Dat op de fiets kunnen genieten van de omgeving heeft er vooral mee te maken dat ik op mijn driewieler meer om me heen kan kijken. Ik heb inmiddels ruim 32 jaar diabetes en diabetes geeft vaak complicaties. Bij mij is dat polyneuropathie in voeten en benen. Doordat de zenuwen in mijn onderbenen en voeten door de diabetes ernstig aangetast zijn, is de aansturing van spieren verstoord en dat heeft gevolgen voor mijn evenwicht. Tijdens het wandelen moet ik steeds recht voor me uit kijken en vooral naar de grond kijken of er geen onregelmatigheden in het wegdek zitten. Scheve tegels, gaten in de weg of een richeltje kunnen oorzaak zijn van een valpartij. En om rond te kunnen kijken moet ik stil staan, anders verlies ik mijn evenwicht. Het komt er op neer dat ik tijdens wandelingen niet heel veel meekrijg van de omgeving, alleen van het wegdek.

Ik kan wel zeggen: de driewieler is tot nog toe een succes!
Ondertussen probeer ik wel mijn loopvaardigheid wat bij te houden, zodat die zo weinig mogelijk achteruit gaat!

Oefenen op de driewieler, alle begin is moeilijk!

Sinds ruim een week fiets ik op mijn driewieler. Het is een luxe exemplaar, met elektrische ondersteuning en starthulp*. Hij heeft geen zadel, maar een stoel met rugleuning en armleuningen.
Doordat het zitje laag geplaatst is, ligt het zwaartepunt laag en heb je veel minder kans om te vallen.
Je kunt ook met lage snelheid achteruit fietsen door achteruit te trappen.

*Die starthulp werkt als volgt: je hoeft eerst helemaal geen kracht te zetten, door middel van het indrukken van een knopje maakt de fiets als vanzelf een beetje vaart. Dat is fijn, want de fiets is vrij zwaar en bij een gewone fiets maakte ik bij het opstappen al een beetje vaart en nu moet ik vanuit stilstand gaan trappen.

En?
Hoe fietst dat?
Het moet erg wennen!
Hij stuurt anders. Op een tweewieler stuur je vooral met je lichaam, bij een driewieler stuur je met je armen.
Daarnaast is het evenwicht heel anders. Als het wegdek niet helemaal 100% vlak ligt, dan hang je een beetje scheef. En ik kan je verzekeren dat bijna alle wegen en fietspaden een zekere bolling hebben of schuin aflopen, sommige best veel! Dat is vooral voor de afvoer van regenwater, heel goed voor de afvoer van dat water, maar niet voor mijn gevoel van evenwicht op de fiets. Op een tweewieler zoek je en vind je dat evenwicht automatisch. Op een driewieler ging mijn lichaam nogal in de paniekstand: HELP! Ik ga VALLEN!
Als je door een kuil fietst, schud je helemaal heen en weer en als je niet oppast trek je met je arm aan het stuur, soms richting berm en richting sloot.
Ik las op de site van de Fietsersbond dat je op een driewieler eigenlijk opnieuw moet leren fietsen en dat geeft wel ongeveer weer hoe het voor mij in het begin voelde.

Ik kan nog niet alles en ben vooralsnog heel voorzichtig, maar zo langzamerhand heb ik een gevoel van controle. Achteruit fietsen heb ik nog niet geprobeerd, dat bewaar ik voor later!

Voor belangstellenden voor een driewieler: Op de site van de Fietsersbond staan een aantal leerzame tips.
Hier nog meer over driewielers op de site van de Fietsersbond

Ruim 100 km per dag fietsen en kamperen bij 37 graden

Het huidige weer doet mij denken aan een fietsvakantie die ik samen met mijn partner, de latere vader van mijn dochters, in 1983 ondernam.
We fietsten vanuit Groningen een maand lang via Duitsland, West-Oostenrijk, Noord-Zwitserland, Frankrijk en België weer terug naar Groningen. Tentje mee en slaapzakken en kookgerei. Gemiddeld fietsten we ruim 100 kilometer per dag, rustdagen meegerekend en het was héét, bloedheet! En we waren bijna 24/7 buiten, in die warmte. De hitte begon al in de Eiffel en het bleef heel lang heet, wel totdat we in Basel waren. In kiosken zagen we iedere dag de krantenkoppen, records van 37 graden Celsius en hoger.
Gisteren ben ik online gaan zoeken en ik vond gegevens uit die tijd.  Lees hier meer.
In Gärmersdorf in Beieren werd het op 27 juli 40,2 graden Celsius. Wij fietsten door Beieren rond die tijd. Iets westelijker dan dat plaatsje, maar niet heel veel. Dus ik denk dat we te maken hadden met dezelfde hitte.

Hoe deden we dat? Fietsen met alle kampeerspullen in de hitte?
We vertrokken vroeg van de camping, als het nog koel was. We deden het altijd heel kalm aan en vermeden zo veel mogelijk inspannende hellingen door rivierdalen te volgen. We vulden onze bidons bij vertrek, en als ze leeg waren, dan zochten we onderweg direct een huis, waar we aanbelden en om water vroegen. Dat was nooit een probleem. De bidons werden altijd keurig gevuld en vaak kwamen de bewoners ook met extra glazen water, zodat we de volle bidons voor onderweg konden bewaren.

Op een pontje over de Rijn, of de Moezel. Met fietsen

In Oostenrijk (Voralberg)

We droegen witte fietspetjes om onze hoofden te beschermen tegen de zon, een lichtgekleurd T-shirt, ik droeg vaak een sjaaltje om mijn nek, zwarte fietsbroeken en sportschoenen met sokken.
Halverwege de ochtend gingen we koffiedrinken in een café en rond die tijd gingen we ook naar een bakker voor iets lekkers en brood voor de middag en de volgende ochtend. Op het heetst van de middag hielden we siësta, vaak in een bos of zo. Dan legden we de campingmatjes op de grond en gingen in de schaduw liggen rusten. Die schaduw was een must in die hitte. Rond 4 uur gingen we dan weer verder en zochten we tegen zessen een supermarkt voor het kopen van het avondeten, vaak blikken, zodat we die 's avonds op ons camping-gasje konden opwarmen. Voor het slapen gaan nog een bouillonnetje en na de maaltijd een lekkere mok oploskoffie met veel melk.
Onze donzen slaapzakken waren erg warm, vaak sliepen we alleen in een T-shirt en lagen op de slaapzakken.

We bleven heel fit en sterk en gingen gewoon door met fietsen, langs de Neckar, de Iller, het Bodenmeer en de Rijn en later ook de Maas. En zo kwamen we na een lange fietstocht door wel 6 landen, weer in Nederland aan en aten spaghetti in Maastricht om te vieren dat we weer in Nederland waren. We aten haast nooit in restaurants in onze vakantie, meestal 1x hooguit 2x. We wisten onze gezamenlijke uitgaven daarom ook te beperken tot 600 gulden voor ons samen voor 1 maand.

Een fijne, maar winterse fietstocht

Gisterochtend had ik een afspraak bij de tandarts en zijn praktijk is tamelijk ver van hier. Omdat het droog weer was en het nauwelijks waaide, besloot ik op de fiets te gaan.
Er zijn 2 mogelijke routes: de korte route van 5,5 kilometer, die gaat langs een heleboel industrieterreinen en over een vervelend hoge brug. Een flinke en langdurige klim, die brug, op google maps heet het een zeer steile heuvel. Ook door de industrieterreinen is het een saaie route.
De wat langere route, van 6,3 kilometer, gaat langs weilanden, bouwland met maïsstoppels, boerderijen, twee dorpen, kerken. Echt platteland. Je ziet er veel verschillende vogels, bomen, veel om van te genieten. Op het laatste stukje kom je ook langs industrieterreinen, die zijn onvermijdelijk als je een tandarts hebt die op een industrieterrein resideert.

Ik koos zoals altijd voor de langere route. Het had 's nachts gevroren en er lag ijs in de sloten. Gelukkig had ik mij goed gekleed op een koude fietstocht: een thermobroek en een thermoshirt onder mijn kleding, een warme muts, sjaal, gevoerde handschoenen en een lekker warme lange jas tot mijn knieën.
Door de warme kleding kon ik lekker comfortabel fietsen en heerlijk om mij heen kijken. Vrijwel de hele route was gestrooid tegen de gladheid, dus geen uitglijders onderweg. Alleen genieten van de opgaande zon, de rijp op het gras en de boerderijen.
Ik kwam sneller dan verwacht aan in de praktijk. Mijn vingers waren ondanks de gevoerde handschoenen toch wel koud geworden, maar die kon ik daar opwarmen.

Berijpt gras

Mijn tandartsafspraak was een periodieke controle afspraak en uitgebreid tandsteen verwijderen. Dat was ruim een jaar geleden, in oktober, voor het laatst gebeurd. Toen en nu voorspelde de tandarts dat als ik zo doorga, ik nooit een kunstgebit, plaatjes of iets dergelijks nodig zal hebben. Ik ga waarschijnlijk met mijn eigen tanden en kiezen mijn kist in. Ooit. Ik ben dat nog lang niet van plan. Ik word steeds fitter en gezonder, dus als het een beetje meezit, dan kan ik nog heel lang genieten van mijn goede gebit.
Kosten van deze jaarlijkse gebits-APK: €76,99
Daarna weer op de fiets terug. De zon stond inmiddels wat hoger en ik had wind mee. Dus dat ging voorspoedig, ik maakte zelfs nog een extra rondje via een ander landelijk weggetje, omdat het zo fijn fietste. Ik geef toe, ik fiets liever in de zomer, maar ook in de winter is het met het weer van gisteren heerlijk fietsen!

Racen in de 5e versnelling!

Gisteren fietste ik in de 5e versnelling voor de wind op de Stadsweg tussen Ten Boer en de stad Groningen. Stad-Groningers weten waarschijnlijk dat dit een dóórfietsroute is voor snelle fietsers en ik fietste zonder accu met een bloedgang langs dit fietspad! In de 5e versnelling!
Ik kan mijn niet herinneren dat ik ooit eerder op deze fiets op een vlak stuk in de 5 versnelling fietste, maar gisteren deed ik het!
De terugweg vanaf Ten Boer ging heel snel, maar de heenweg was hard trappen in de wind. Vaak in de 1e en soms even, in de luwte van wat bomen, in de 2e versnelling. Ik vond het wel heerlijk om zo mijn beenspieren te gebruiken! En terug als beloning voor de wind.

Ik probeerde mijn linker been wat meer te trainen. Dat been moet in de periode na de operatie, die ergens in de komende maanden gaat plaatsvinden, meer werk verzetten dan nu. Het is nu zo dat ondanks de slechte, versleten, rechterheup, mijn rechterbeen veruit het sterkste been is. Daarmee ga ik in het zwembad een tree hoger staan om uit het bad te komen. Ik gebruik dan voornamelijk mijn rechter been.
Ik deed gisteren het trucje, geleerd van de fysiotherapie, om steeds bewust tijdens het fietsen met links méér kracht te zetten dan met het rechterbeen. Het rechterbeen kan het wel. Ook dat is handig voor de revalidatie, maar links moet ook wat sterker worden.

Het was zonnig en licht bewolkt. Ik was innig tevreden,  wind in de rug, een mooi landschap om naar te kijken, wat wil je nog meer?
Naast het genieten van de snelheid, kon ik mij verwonderen over mensen die langskomen of mij voorbijfietsen.
Hoewel het ongeveer 20 graden was, fietste mij voor de wind iemand tegemoet met een muts op, een winterjas aan en een mondkapje op.  Waarom zo warm gekleed en waarom in de open lucht een mondkapje dragen?
Er fietste mij iemand voorbij met een enorm bouwvakkersdecolleté. De broek zat zó laag dat je een flink stuk bilspleet zag! Dat had voor mij niet gehoeven, ik vind billen soms best mooi, maar dan graag met een spannend stukje stof er om heen.
Een dame fietste mij tegemoet en haar ruime blouse waaide zo hoog op, dat ik vol uitzicht kreeg op een intens witte, flink dikke buik. Eigenlijk een bloot middenrif. Ik zou zeggen: stop je blouse gewoon bij je broek in, dat is wat mij betreft een stuk beter!
Dan vraag je misschien: hoe zag jouw kleding er uit?
Ik droeg mijn capri-spijkerbroek en had dus blote kuiten en ik droeg een lekker warm, tot aan mijn hals dichtgeritst heuplang fleecevest met daaronder een blouse met lange mouwen. Lekker warm aangekleed dus, maar geen muts of mondkapje.

Je ziet veel gewone mensen maar ook mensen waar ik mij over verwonder.
En dat is eigenlijk het leuke van buiten zijn en buiten bewegen. Je ziet veel meer dan wanneer je achter de geraniums zit!

1 klus per dag + een flinke fietstocht

De afgelopen dagen heb ik iedere dag een klus op het programma staan. Ik heb vanuit de WMO 2 uur per week hulp, maar die doet veel dingen niet en bovendien is 2 uur ook niet zo heel erg veel.

Wat deed ik?

• Glas verzamelen en naar de glasbak brengen
• Gras maaien. Het gras was véél te hoog en het was hard werken om het gras weer wat "normaal" te krijgen. Ik zag er als een berg tegenop om het aan te pakken en het moest vooral niet te vroeg in het voorjaar gemaaid worden omdat er allemaal mooie bloembollen in het gras staan. Die moeten eerst voldoende kracht opdoen zodat ze het komende voorjaar weer mooi gaan bloeien. Ik ben wel een uur bezig geweest met het maaien.
• Mijn matras draaien en omkeren. Deze matras is dik en daardoor zwaar. Ik heb het hoofdeinde nu op het voeteneinde gelegd en ik heb de onderkant nu boven. Eigenlijk was dit zo'n zware klus, dat ik misschien maar beter de volgende keer één van mijn kinderen kan vragen om het samen te doen.
• De zandbakschelp aanpakken. In deze schelp stond heel veel water, want kennelijk lekt de bak, waardoor het regenwater in de zandbak komt. Niet handig, want daardoor kunnen de kleinkinderen niet met het zand spelen. Ik heb alle water er zo veel mogelijk uit geschept en de zon op het zand en het resterende water laten schijnen. Ik had al een kleurig blauw dekzeil gekocht, ongeveer in dezelfde kleur als de zandbak zelf. Daarmee ga ik de zandbak afdekken als er regen verwacht wordt.

Daarnaast maakte ik iedere dag fietstochtjes. Soms 1,5 à 2 uur in één rit en soms verdeeld over 2 à 3 kleinere ritjes. Ik heb in lang niet zo'n fietsconditie gehad! Een paar jaar geleden zat ik regelmatig onderweg op een bankje om even bij te komen en nu is dat helemaal niet nodig! Ik fiets gewoon door!

Ik ben heel blij en tevreden met deze activiteiten. Heerlijk dat ik mij zo sterk en fit voel!

Heerlijk fietsweer!

Purperen morgenster. Bron: wikipedia

Wat was het de afgelopen dagen schitterend weer! Vanaf zondag fietste iedere dag wel zo'n 20 kilometer, op mijn gewone fiets, zonder elektrische hulp.

Ik kan erg genieten van fietsen in de zon! Goed voor mijn conditie en goed voor mijn humeur. Ik heb het idee dat mijn benen er nu al sterker door geworden zijn.
Het is genieten, er is zo veel dat bloeit onderweg! Ik heb zelfs een purperen morgenster gezien! Veel méér gewone gele, maar ook een paarse!

Soms heb ik een slechte dag qua pijn in mijn nog te opereren heup.
Dan neem ik 's ochtends pijnstillers. Het zijn dezelfde pijnstillers als in augustus/september vorig jaar. Toen was ik er voortdurend misselijk van en nu helemaal niet! Nu krijg ik er een beetje verstopping van en dat was toen niet het geval. Wonderlijk hoe een lichaam in elkaar zit en werkt! Ik ben blij dat ik nu niet misselijk ben en mijn eetlust normaal is! Want die misselijkheid vond ik vorig jaar wel heel vervelend. Het spul kan verslavend zijn. Dus als ik 's nachts bijna zonder pijn voor een plas over de overloop naar de badkamer kan lopen en ook 's ochtends geen pijn heb, dan neem ik ze niet. Het komt er op neer dat ik in de afgelopen week 3x 's ochtends een pil genomen heb en ik nam er ook een toen ik met mijn rollator op stap ging naar het ziekenhuis. Ik denk dat ik met die frequentie weinig kans maak op een verslavend effect van de pijnstiller.

En wat ik nog wilde melden: fietsen is heel goedkoop! Je hoeft geen benzine te betalen, je verbruikt geen stroom, het kost bijna niets en je spaart er de sportschool mee uit!
Hoewel, bijna niets, het wordt zo langzamerhand tijd voor een nieuwe achterband en dat kost natuurlijk wel wat!
Daarnaast zit ik er toch over te denken een fietshelm aan te schaffen en ook dat kost geld. Ik fiets dan wel niet zo snel, maar als ik ongelukkig val, dan kan ik een nare smak maken. Als je valt en je breekt wat, dan komt het bijna altijd wel weer in orde, maar als je hersenletsel oploopt, dan is herstel vaak maar gedeeltelijk mogelijk!

Een flinke investering in onderhoud!

Zoals de meeste lezers wel weten, fiets ik sinds half maart iedere dag twee keer ongeveer een half uur. Dat doe ik om te blijven bewegen, ook in coronatijden. Fietsen is voor mij een fijne manier van bewegen. Ik woon aan de rand van de stad en dat fietsen doe ik buiten de stad, langs sloten, weilanden, bosjes en meertjes.
Je denkt misschien: dat fietsen kost niets, je pakt je fiets en je gaat op stap, maar dat klopt niet. De fiets slijt en de banden slijten. Het is snel gegaan in de afgelopen maanden.

Nieuwe achterbanden

Het was hoog tijd voor een nieuwe achterband. Ik had een paar weken geleden al eens een lekke band, vaak ook een teken dat het profiel niet zo dik meer is en scherpe dingen minder goed tegenhoudt. Die nieuwe band heb ik er gisteren om laten zetten. En de binnenband was net zo oud als de buitenband, het leek me goed om die in één moeite door ook te laten vervangen.  Daarnaast was het achterlicht stuk. De schakelaar om het licht aan en uit te doen deed het niet meer. Ik heb nog een tijdje 's avonds met een klein lichtje gefietst, maar dat is toch minder veilig dan een goed functionerend achterlicht.
Kosten van banden en achterlicht en uiteraard arbeidsloon: €78,40

Kapotte reservefiets

Toen ik gistermiddag mijn gerepareerde fiets ophaalde, bracht ik mijn reservefiets bij de fietsenmaker. Die fiets heeft een kapotte achterrem. De rem remt voortdurend, wat het fietsen uiterst onplezierig maakt. En als je echt wilt remmen met die rem, dan doet hij niets. Dus echt remmen doet hij niet, alleen tijdens het fietsen constant een beetje. Het bleek dat de remkabel stuk is. Zo heb ik niets aan een reservefiets, dus ook die wordt gerepareerd!
Wat het vervangen van de remkabel gaat kosten, weet ik nog niet, maar zonder reparatie is de fiets niet goed bruikbaar. Ik kan er wel op fietsen, maar dat is fietsen met de handrem er voortdurend op!
Het kost wat, maar dan heb ik ook weer een bruikbare reservefiets!

PS
de kosten van de reparatie van de remkabel waren €20,50.
En remmen dat die fiets nu kan! Ik moest plotseling remmen voor een auto en ik stuiterde op mijn fiets!