Al weer code oranje!

Veel waarschuwingen voor gevaarlijke gladheid. De afgelopen dagen ging het om ijzel Er lag een ijslaagje op de tegels in mijn voortuin en op mijn stoep. 
Voor ijzel heb ik een diep respect. In de zin van dat ik daar op liever niet val. Doordat ik wat wankel loop, is de kans dat ik uitglij levensgroot. 

Een laagje sneeuw kan ik aan. Zeker als het vers gevallen is. Daar kan je gewoon doorheen lopen zonder uit te glijden. Dat wordt anders als de sneeuw langer ligt en door vele voetstappen platgelopen is. Dan wordt sneeuw ijs. Net als vroeger toen ik met andere kinderen op het schoolplein een mooie glijbaan maakte. Dat was leuk, je nam een aanloop en dan gleed je meters over dat ijs! Dat ging met een flinke snelheid. Nu is zo'n glijbaan niet meer mijn ding. 

Afgelopen vrijdag was het in de ochtend glad door ijzel en werd code oranje afgegeven. Gisteren bleef het de hele dag code oranje en het was een drukte van belang op de eerste hulp van de ziekenhuis. Mensen met polsbreuken, gebroken ellebogen of gebroken heupen meldden zich daar. De ongelukkigen met een gebroken heup uiteraard in een ambulance, want dan kun je echt niet op eigen gelegenheid naar het ziekenhuis reizen. 
Zo'n grote fractuur kan voor ouderen levensgevaarlijk zijn. Het is een te grote aanslag op het lichaam om dat als kwetsbare oudere aan te kunnen. Ik denk dat ik geen heup meer kan breken, doordat ik twee kunstheupen heb. Maar een andere breuk, van bekken of bovenbeen is ook heel ingrijpend! 

Ik heb me daarom vrijdagochtend en gisteren de hele dag niet buiten gewaagd. Ik bleef veilig in mijn huis. 61 jaar geleden brak ik mijn scheenbeen, dat vind ik genoeg. Daar hoeft niet meer bij!