Pizza

Kortgeleden schreef blogger Mevrouw Niekje over pizza en ander Italiaans eten. 
Een leuk onderwerp waar ik vandaag een stukje over schrijf.

In mijn jeugd aten we nooit Italiaans eten. Alleen een keer ijstaart van de Italiaan in Leeuwarden, bij een feestelijke gelegenheid, maar verder niet. Ik wist niet eens was pasta of pizza was. We aten aardappels, vlees en groenten, of bonen. Maar nooit pasta, macaroni of pizza. We gingen nooit uit eten en we hadden geen vriezer en ook geen oven. 

Pas toen ik op mijn 19e een Duits vriendje kreeg, ging ik in zijn woonplaats pizza eten, met Moezelwijn. Nog nooit gehad die wijn en een pizza. Het was heel bijzonder, ook voor hem! Het was namelijk zowel in Duitsland als in Nederland iets nieuws. Het was in de tijd van de Italiaanse gastarbeiders die in Nederland en Duitsland kwamen werken. 

Ik woonde inmiddels in de stad Groningen en mijn nieuwe relatie, die volgde na dat Duitse vriendje, at wel eens pizza en ik dus ook. Samen uit eten, of met zijn dochters uit eten, = pizza eten, en met zijn vader uit eten was gewone Hollandse kost of Chinees eten. 
We aten, begin jaren 70 ook thuis pizza en spaghetti. Die pizza maakte ik van wit brooddeeg, en die werd belegd met kaas, tomatensaus, groenten en plakjes ham en salami. Het bakblik met de plaatpizza schoof ik in onze gasoven. Het smaakte wel iets anders dan de pizza in de pizzeria. De bodem was wat te dik en de kruiden ontbraken. Spaghetti maakte ik met een afzonderlijke zelfgemaakte saus en geraspte kaas. De stiefdochters aten alleen de kale spaghetti, de saus lustten ze niet. 

Al snel introduceerde mijn partner macrobiotische voeding. Daarin was geen plaats voor Italiaans eten. We aten jaren lang vrijwel alleen rijst, peulvruchten en wat groenten. 

Nadat ik de relatie verbrak, en ik weer ging studeren, at ik met mijn nieuwe man wel regelmatig pizza en ook tijdens uitstapjes met medestudenten at ik vaak een pizza. Ook kookte ik thuis soms pasta. 
Maar als we wat afhaalden, was dat nooit pizza, maar altijd Chinees. Ik denk doordat een Chinese afhaalmaaltijd goedkoper was. Veel voor weinig geld, zal ik maar zeggen. 

Sinds 1980 had ik een vriendin, bij wie ik wekelijks at en die maakte vaak lasagne. Vanaf 1984 hadden we een oventje, waarin we lasagne maakten en ook wel eens zelf pizza's bakten. Ik had namelijk speciaal daarvoor een kookboek gekocht met Italiaanse recepten. Toen kookte ik al wel met Italiaanse kruiden en die pizza's smaakten beter. 

Rond 1995 schaften we een koelvriescombinatie en een oven aan. Daarvóór hadden we alleen een tafelmodel koelkast met daarop een kookplaat. Maar eenmaal in het bezit van een oven en vriezer, konden we bakken en pizza's in de vriezer bewaren. 
Er kwam in de wijk wekelijks een wagen die voeding verkocht met een bijna verlopen uiterste houdbaarheidsdatum (of soms daaroverheen?) ook half ontdooide pizza's. Een soort verlopen SRV-wagen was het. Partner kwam nogal eens in de verleiding een paar van die pizza's te kopen. Ik was bang dat de voedselkwaliteit dubieus was, maar vriend durfde de aanschaf en het eten van die pizza's wel aan. En dan aten we zéér goedkope pizza's uit de diepvries. We zijn er niet ziek van geworden, maar ik vrees dat ze ook niet erg gezond waren, te vet, te zout, te weinig groenten. 

Hoe gaat dat tegenwoordig? Op vakantie eet ik soms pizza. Of bij andere feestelijke gelegenheden. 
Ik vind ze echt lekker, met de juiste topping met wat kaas en vis en kan er dan heerlijk van genieten. 
Een diepvriespizza of een verse pizza koop ik thuis vrijwel nooit. Ik sta er in de winkel soms naar te kijken, als ze in de aanbieding zijn. Maar bijna altijd besluit ik dat het geen goed idee is om er ééntje klaar te maken. 
Pasta koken doe ik regelmatig, zowel gedroogde als verse varianten. Ik maak nooit zelf van meel verse pasta. Het schijnt vrij gemakkelijk te zijn, maar ik ben er nog nooit aan begonnen.