Je bent een dure voor de zorgverzekering!

 .... Zei mijn dochter toen ik vertelde over mijn verwijzing naar de cardioloog vanwege hartritmestoornissen. 
Haha, dat klopt eigenlijk wel, hoewel er vast en zeker mensen zijn die nog veel duurder zijn dan ik. 
Maar ook heel veel mensen die veel goedkoper zijn, doordat ze het geluk hebben heel gezond te zijn en gezond oud te worden. 
Ik heb de pech dat ik vaak een beetje minder gezond ben dan veel mensen. 

Dat ik een dure voor de zorgverzekering ben, dat werd als kind door mijn ouders al tegen mij gezegd. 
We waren verzekerd bij een particulier ziekenfonds, en dat was maar goed ook, want zorg was regelmatig nodig. 

Voor nieuwsgierigen:
Wat allemaal in mijn jeugd?
- Ik had veel last van eczeem en dauwworm en dergelijke. Veel zalven en ook korreltjes, herinner ik me. - Later kreeg ik last van astma en moest ik naar de fysiotherapie voor lessen goed ademen. Ik heb 2x in het ziekenhuis een cursus (buik)ademhaling gehad. Astma was de eerste chronische ziekte die ik ontwikkelde.
- Ik had vaak last van infecties: bronchitis, blaasontsteking. Vanwege blaasontsteking lag ik in totaal 7 weken in een ziekenhuis. Dat kwam doordat de infectie totaal niet gevoelig leek voor antibiotica. Na een week in het academisch ziekenhuis kwam het toch nog goed. Ik heb in mijn jeugd tientallen antibioticakuren gehad. 
- Ik was te zwaar, had obesitas en ik moest regelmatig of bij de huisarts of de kinderarts langs om gewogen te worden. Dan kreeg ik dieetbriefjes mee. Die kinderarts behandelde ook mijn vele blaasontstekingen. 
- Ik brak op mijn 12e mijn scheenbeen, in de sneeuw, op weg naar de ijsbaan.  Ik lag 6 weken in tractie in het ziekenhuis, daarna 6 weken loopgips. 
- Op mijn 17e jaar had ik netvlies loslatingen en gaten in mijn netvliezen. Aan beide ogen, een operatie en laserbehandelingen volgden. Weer zo'n 6 weken academisch ziekenhuis. 
- Op mijn 19e bleek dat 2 verstandskiezen op de operatietafel in het ziekenhuis verwijderd moesten worden. Trekken kon niet volgens de tandarts. Het waren uiteraard geen opnames, alleen poliklinische operaties. In die zelfde periode onderging ik ook een wortelpuntoperatie aan mijn kaak. Ook bij de kaakchirurg. 

Toen ik volwassen werd, viel het in de eerste 10 jaar wel mee. Afgezien van veelvuldig blaasontstekingen en een keer nierbekkenontsteking. 
- Vanaf mijn 30e werd het weer minder met mijn gezondheid. 3x zwangerschapsdiabetes en problematische zwangerschappen met hoge bloeddruk. 
- Die zwangerschapsdiabetes mondde uit in diabetes type 2. Vanaf 1993, toen ik 40 was, eerst behandeld met dieet en medicijnen, vanaf 1999 ook insuline. 
- Daarna gedoe met mijn oren. Een soort gezwel vanuit mijn trommelvlies. Een cholesteatoom: een huidcyste (parelgezwel) in het middenoor, vaak het gevolg van een chronische ontsteking of vacuüm, die door de groei de gehoorbeentjes kan beschadigen. Meestal heb je dat aan één oor, maar ik had dat aan beide oren en die moesten daardoor geopereerd worden. Rechts 2x en links 1x. Alle keren een ziekenhuisopname van een aantal dagen. De reparaties maakten me wat slechthorend. 
Na verloop van tijd ging dat gehoor achteruit, waardoor ik vanaf mijn 55e hoortoestellen nodig had.
 - Rond het jaar 2002, toen ik 50 werd, ben ik een periode depressief geweest. Van mij hoefde het leven niet meer. Zodra mijn dochters, toen 16 en 13 jaar, mij niet meer nodig hadden, leek het mij het beste dit leven te verlaten. Op aanraden van een collega, die zelf antidepressiva slikte, heb ik ook een jaar lang pillen tegen depressie geslikt.
- Bijholte ontstekingen die chronisch werden en er daardoor een neusoperatie noodzakelijk was. Weer een aantal dagen ziekenhuisopname en een operatie die goed hielp.
- Toen raakte mijn schildklier het spoor bijster. De ziekte van Graves, was de diagnose. Daarvoor moest ik voor een kuur met radioactieve jodium weer opgenomen worden in het ziekenhuis. De radioactieve jodium sloopte de schildklier en vanaf dat moment had ik schildkliermedicatie nodig. Met regelmatig bloedprikken om de juiste dosis te bepalen.
-  Al  langer werd er bij oogcontroles, ook vanwege de netvlies loslatingen in het verleden, die overigens nog een keer optraden, maar loslatingen die poliklinisch gelaserd konden worden, geconstateerd dat ik staar kreeg.  Op mijn 61e werd het tijd voor een operatie, aan beide ogen. Tussen die operaties zaten ongeveer 2 maanden. Beide poliklinisch.
- Toen kreeg ik zenuwpijn aan mijn linker hand.  Of eigenlijk had ik dat al jaren, maar het werd steeds erger. Carpaaltunnelsyndroom, constateerde de arts en het  ziekenhuis bevestigde de diagnose. Vooral 's nachts had ik veel pijn. In 2016 volgde een operatie die het probleem verhielp.  Ook een poliklinische operatie, in dagbehandeling.
- In november 2019 kreeg ik wondroos.  Een pijnlijke huidinfectie,  aan mij linker enkel. Ik moest rust houden en met antibiotica werd deze bacteriële infectie bestreden.
 - Ik liep steeds slechter en had vooral 's nachts pijn aan mijn heupen. Ik verging van de pijn en sliep er slecht door. Volgens de huisarts slijtage van mijn heup. Na röntgenfoto's bleek dat beide heupen versleten waren en vervangen moesten worden door een volledig kunstgewricht. In 2020 werd de linker heup vervangen, in 2021 de andere heup.   
- In mei 2021 had ik ineens een zeer pijnlijke rechter enkel. Die pijn werd veroorzaakt door jicht, bloedonderzoek bevestigde dat.   Met een ontstekingsremmer in combinatie met een pijnstiller kwam mijn jicht weer tot rust. 
- In augustus 2024 kreeg ik nogmaals wondroos, aan hetzelfde been als de eerste keer. Veel ernstiger dit keer. Bijna 10x meer huid dan de vorige keer was ernstig ontstoken. Heel pijnlijk en hardnekkig. Ik kwam onder behandeling van een internist, die een antibioticakuur van een half jaar voorschreef. Om  nieuwe huidinfecties te voorkomen. Mocht dat niet helpen, dan zou ik blijvend antibiotica moeten slikken. Tot in juni 2025 slikte ik antibiotica en ik heb tot nu toe niet opnieuw wondroos gekregen. 
- Weer een operatie aan de wortelpunt in mijn kaak. Deze keer aan de tand naast de tand die op mijn 19e geopereerd werd. Die operatie mislukte en er volgde een proces waarbij er een implantaat geplaatst wordt. Daar ben ik nog mee bezig, want ook het eerste implantaat mislukte. 
- Recent kwamen daar de steeds heviger wordende hartritmestoornissen bij.    Ik ben verwezen naar de cardioloog en sta daarvoor op de wachtlijst. 

En dat was het dan.
Tot nog toe. 
Hoe de toekomst er uit ziet?
Hopelijk blijft het bij de chronische kwalen die ik nu heb.