Welkom bij Zuinigaan

Dit weblog gaat over bezuinigen, consuminderen en nog meer, want een mens is tenslotte meer dan alleen een consuminderaar, of zo je wilt een vrek. In '07 kocht ik mijn huis, in december 2018 word ik 66 jaar en mag ik met pensioen, want dan krijg ik mijn AOW. Ik heb een pensioengat van 20 jaar. Ik verkeek mij op de kosten van een koophuis en constateerde dat ik financieel vanaf mijn 66e jaar nogal krap zou komen zitten, vooral vanwege het pensioengat. Dus daar ging ik wat aan doen en op deze weblog vind je mijn berichten hierover.

woensdag 19 augustus 2015

Moderne sprookjes

Ik mag graag kijken naar survivalprogramma's. Mensen, meestal erg stoere kerels, die helemaal in hun eentje in een of andere wildernis een (uit)weg zoeken naar de bewoonde wereld. Dat kan in gebergten zijn, in bossen, in woestijnen, in een heel koud klimaat of juist heel heet. Die mensen die overleven door ergens van wat er aanwezig is een slaapplaats bouwen en eten weten te vinden door vissen of jagen met bijna niets. Ze kunnen zelf vuur maken en weten welke planten ze kunnen gebruiken. Ze weten de goede kant naar de bewoonde wereld op te lopen of kanoën in een zelfgebouwde kano. Je hebt ultimate survival op Discovery, (KLIK) waar je kunt zien hoe een verdwaalde toerist kan overleven in de wildernis op wat voor plek dan ook. Alles is prachtig gefilmd en het is iedere keer weer spannend of de bewoonde wereld bereikt wordt. Je hebt ook de Alaskan bush family, een familie van 9 mensen, die allemaal in de wildernis in Alaska leven. Deze mensen lijken volledig zelfvoorzienend.

Prachtig!
Alleen, hoe zit het dan met de filmbeelden?
En klopt het allemaal wel? Want hoe zo alleen overleven in de wildernis met een filmploeg rondom?
In feite is het helemaal nep en is het allemaal geënsceneerd.
En toch, dat neemt niet weg dat ik genoten heb van deze verhalen.

Misschien komt het omdat ik als kind ook nogal eens op ontdekkingstocht ging?
Als tweejarige liep ik dwars door de stad Leeuwarden omdat ik met mijn neef en nichtje wilde spelen. Die woonden op ongeveer 3 kilometer afstand. Onderweg werd ik moe en zat ik naast mijn kleine rieten poppenwagentje in het berijpte gras. Vrienden van mijn ouders zagen mij en brachten mij weer thuis, bij mijn toen hoogzwangere moeder die al heel wat blokjes om had gefietst om mij te zoeken.
Toen we van Leeuwarden naar Drachten verhuisden was ik de eerste dag al uren zoek omdat ik op ontdekkingstocht was. Ik was toen 9. In Leeuwarden deed ik dat ook wel, alleen dacht mijn moeder dan dat ik zoet met de buurkinderen speelde, die had geen idee.
Tijdens een kampeertocht in Duitsland ben ik als negenjarige samen met mijn broertje de hele middag zoek geweest omdat ik op ontdekkingstocht was. Ik liep langs het riviertje dat langs de camping liep, stroomopwaarts en er kon in mijn ogen niets gebeuren, ik hoefde alleen gewoon weer de andere kant op te lopen om weer bij de camping te komen. Alleen .......... mijn broertje werd zo moe van al dat lopen en wilde steeds zitten. Toen we terug kwamen was de hele camping op zoek naar ons. Ik vond dat zwaar overdreven en snapte niet waar ze zich druk over maakten. Later toen ik zelf kinderen had begreep ik dat beter.
Gek genoeg had ik zelf helemaal geen kinderen die op die manier ondernemend waren.

Die survivalprogramma's vallen helaas in de categorie goed gefilmde sprookjes. In feite is er helemaal niets spannends aan. Eigenlijk had ik al vanaf het begin het gevoel dat er iets niet klopte, want hoe kun je in je eentje overleven in de wildernis als alles gefilmd is? Dan ben je niet alleen daar op die onherbergzame plek en misschien is ook die plek wel helemaal niet zo onherbergzaam als het lijkt!

5 opmerkingen:

  1. Inderdaad is er bij die programma's een hele cameraploeg bij, het zou 'echter' zijn als iemand achteraf een boek schrijft over zijn of haar belevenissen. Ik vind bijvoorbeeld het verhaal van die vrouw die als enige een week in de jungle was na een vliegtuigongeluk heel indrukwekkend. Toch zijn die programma's leuk om naar te kijken.

    Zelf ben ik als kind ook een paar keer kwijt geweest. Een keer toen ik heel klein was, ik was met mijn ouders in de stad en ik kreeg een dubbeltje voor het draaiorgel. Op een of andere manier ben ik kwijt gelopen en bij een warenhuis terecht gekomen. Daar hebben ze me omgeroepen.

    Later toen ik groter was ging ik een rondje door de wijk fietsen. Ik maakte er een echt uitje van, en ging af en toe even uitrusten. Toen ik thuis kwam, was mijn moeder erg boos en mensen in de buurt hadden ook naar mij gezocht.

    En ik was een keer bij een oom en tante aan het logeren, en een buurtgenootje wilde haar school laten zien. Mijn oom en tante hadden ook gezocht en natuurlijk heel veel zorgen om mij gehad.

    Ik maakte me zelf absoluut geen zorgen.

    Een keer was ik wel bang, en dat was maar een paar meter van mijn ouderlijk huis. Er stopte een auto, en een vreemde man wenkte. Ik ben toen keihard naar huis gerend.

    Pecunia.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, ik zie die filmpjes ook langskomen op de sportschool. Beide soorten bekijk ik met enige afstand. Ik ben niet van plan om in onherbergzaam gebied neer te storten of me erg ver van de beschaving terug te trekken, dus probeer ik niet te onthouden welke planten eetbaar zijn in, zeg, Peru. De familie die in Alaska leeft, vind ik dan enigszins interessant, omdat zij toch ook meer langetermijnkeuzes maken: wat kopen we wel, wat kopen we niet? Welke spullen willen we wel hebben, en gaan we dus kopen/maken/bakken/jagen; en welke spullen doen we gewoon niet? Dat is wel leuk om dat met jezelf en je eigen keuzes te vergelijken.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Die survival filmpjes zijn vaak mooier gemaakt dan het is oftewel geknipt en geplakt om het aantrekkelijk te houden . Dat van alaska is alleen al om de vaak mooie beelden interessant om te zien en bijzonder om te zien hoe die mensen daar weten te leven.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik mag er ook graag naar kijken, geen idee hoe ze dat doen met filmen maar het lijkt me sterkt dat ze een camera gewoon achter laten ;-)
    Ook zo met het programa (weet de naam ff niet zo snel) tussen die rimboe stammen.. daar zijn toch ook gewoon camera ploegen bij.
    Nouja vind gewoon leuk om te kijken.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Als ik het goed begreep is bij Floortje Dessing maar één persoon mee. Een cameraploeg kan dus ook uit 1 of 2 personen bestaan.

    BeantwoordenVerwijderen