Zandgebak en schuimgebak

Vroeger bij mijn ouders aten we alleen gebak bij verjaardagen. 
Verder nooit. 
We hadden geen oven en niemand in mijn familie had dat. Mijn oma's niet en mijn 3 tantes ook niet. Er was totaal geen baktraditie. 

Mijn oma's haalden vaak een oranjekoek bij de bakker. Een soort plaatkoek met roze glazuur er op en afgetopt werd met veel crème.  Het woord oranje heeft te maken met de stukjes sinaasappelschil die in het baksel verwerkt werden. Het is een Friese lekkernij. Ik vond dat heerlijk, vooral de plaatkoek, die vaak op smaak gebracht werd met anijs, gember of kaneel. 

Mijn tantes kochten meestal een slagroomtaart die in stukken gesneden werd. Ik hield niet zo van cake. Dus de slagroomtaart was aan mij niet zo besteed. 

Mijn moeder kocht bij de bakker vaak schuitjes van zandgebak, die ze zelf vulde met een dot met de hand stijf geslagen gezoete slagroom en daarop kwamen dan als versiering een paar kersen uit een pot of stukjes sinaasappel. 
Heerlijk! 
Dat was jarenlang onze "taart".  Ik vond dat normaal, hoewel ik dat bij anderen nooit zag. 

Totdat mijn ouders, rond mijn 14e jaar, bij de beste bakker in het dorp, bakker Reijenga, het schuimgebak ontdekten. Waarschijnlijk bij anderen voor het eerst gegeten, bij de buren of misschien op het werk van mijn vader. Hazelnoot schuimgebak. Ze kochten sindsdien dozen met gebakjes, voornamelijk schuimgebak, maar voor de liefhebbers ook andere soorten gebak. 
Dit was jarenlang mijn favoriete soort gebak.