Zo lang ik me kan herinneren, was ik als kind dik. Te dik. Niet extreem dik, maar wel een kind met overgewicht, volgens de normen van het consultatiebureau, schoolarts en kinderarts.
Als ik foto's van mijzelf als kind op dit blog publiceer, dan lees ik altijd dat ik er helemaal niet dik uitzie.
 |
| in 1959, als 6 jarige, naast mijn neef die ruim 1,5 jaar ouder is. |
Hoe zit dat nou?
Mijn bouw is zo, dat ik nooit een onderkin heb, geen dikke hangwangen of kin. Zelfs met een BMI van 40. Zo is mijn gezicht.
Verder heb ik dunne benen, maar een relatief dikke romp. Een dikke buik en een dikke maagstreek.
Ik ging op zoek naar foto's waarop dat zichtbaar is.
En die vond ik en dat is ook niet raar, want al die artsen zagen een (te) dik kind.
In chronologische volgorde:
 |
| als 4 jarige, bij mijn vader op schoot. Let op mijn rug- en borstomvang. |
 |
| als 7 jarige, samen met mijn broertje. Een niet erg slanke taille. |
 |
| als 9 jarige, in Duitsland, doodmoe van het beklimmen van een berg. Vandaar die chagrijnige kop! |
 |
| het kind links ben ik, in kleding die mij niet echt flatteert. Ook daar ben ik 9 jaar. |
 |
| als 11 jarige. In Duitsland. De korte broek is een damesmaat. |
 |
| ook als 11 jarige, aan zee, in een vergeefse poging om garnalen te vissen. |
 |
| als 14 jarige tiener. In Spanje. Ook hier zie je duidelijk een buik. |
Bij ontslag uit ziekenhuizen, voor een opname vanwege een gebroken been (6 weken ziekenhuis) of chronische blaasontstekingen (6 + 1 week ziekenhuis), kreeg mijn moeder dieetbriefjes in handen gedrukt. Het advies was om een vermageringsdieet te volgen.
Ook liep ik maandenlang iedere week bij de huisarts. Waar ik wekelijks gewogen werd om te checken of ik mij goed aan mijn dieet hield.
Nogmaals, extreem dik was ik als kind of puber niet. Maar ik had wel overgewicht of misschien wel een beetje obesitas en voelde me dik.
Maar was je wel gezond? Wat deed men eigenlijk een kind aan,met dat stempel. Ik ken iemand,die ook als kind door een fanatieke moeder op dieet werd gezet wegens "mollig".. Ze ging later op kamer en begon enorm te etten als reactie. Toen werd en bleef ze echt dik
BeantwoordenVerwijderenLieve Aaf,
BeantwoordenVerwijderenJa, ik zie op sommige foto's een stevig meisje. Maar het is zo jammer als er al in de kindertijd zoveel nadruk wordt gelegd op het gewicht. In mijn beleving komt dat je relatie met eten niet ten goede en is het veel belangrijker of je gezond bent dan wat je weegt, zeker als kind in de groei. Ik had juist ondergewicht als kind en stond ook daarvoor onder controle bij kinderarts en diëtist. Al die aandacht voor wat ik at heeft niet geholpen, het ondergewicht bleef tot ver in mijn volwassenheid. Pas na mijn veertigste kwam daar vanzelf verandering in. Mijn ouders hebben ook wel uitgesproken dat ze er spijt van hadden dat ik zo onder een vergrootglas heb gelegen in die tijd. Het maakte alle maaltijden gespannen en ik heb tot op heden geen plezier in eten. Helaas komen we uit een tijd dat wat de dokter zei klakkeloos werd aangenomen. En ook nu ligt in de gezondheidszorg de focus soms nog teveel op gewicht.
Marjolein
Dat dacht ik ook bij het zien van de foto’s. Waarom direct op dieet? Gewoon gezond eten, volgens mij heeft dat gedwongen op dieet moeten je relatie met eten voorgoed verpest. G
VerwijderenAlle cijfers zijn gebasseerd op gemiddelde. Een kind is niet gemiddeld. Een kind groeit in zijn of haar eigen tempo. De een is klein van stuk de andere erg groot voor de leeftijd.
BeantwoordenVerwijderenIk heb moeite met de gemiddelde.cijfers en curves die een zou moeten volgen. Nee, een kind volgt het eigen tempo en ontwikkeling.
Ik in mijn familie waren meer kleine jongens en de moeders kregen altijd commentaar dat hun zoon te klein was. Ja, en? Een voor een klein van stuk en lang klein gebleven.
Inmiddels zijn het allemaal volwassen mannen tussen de 1.73 en de 1.85 meter.
Allemaal goed gekomen.
Zo is het ene kind ook wat dikker dan het andere kind.
En dan de nadruk die zo op het eten wordt gelegd en op vermagering, als kind. Triest.
VerwijderenIk zie geen overdreven dik kind enkel een voller kind.
Daar kan ik mijn ogen nooit een gezonde relatie met voeding uit ontstaan.
We zijn, gelukkig, niet allemaal hetzelfde.
Ik ben het deels met je eens. Maar de curves zijn echt behoorlijk breed. En een kind groot altijd met horten en stoten. Soms in lengte, soms in gewicht. Een keer een beetje buiten de lijntjes vallen is echt geen ramp. Maar overgewicht is, ook onder kinderen, wel echt een heel groot probleem... dus je ogen sluiten voor structureel overgewicht lijkt me ook niet handig.
VerwijderenHelemaal mee eens. In de cijfers wordt 80% van de kinderen als normaal aangemerkt. Maar dan merk je als vanzelf 20% van de kinderen als abnormaal aan. Het maakt een willekeurige indruk. Bij ieder kind vinden ze zo wel iets. Ik werd bijvoorbeeld als te lang aangemerkt, waardoor ik een hormoonkuur kreeg, met bijwerkingen waar ik nu nog last van heb.
VerwijderenMaar dat fanatiek lijnen juist voor jojoën zorgt is toch al lang bekend. De voedings industrie reclames gericht op kinderen willen maar niet stoppen. All die drankjes en toetjes vol met suikers en zo . Vreselijk.
VerwijderenDat begrijp ik Nienke dat stukje ben ik ook met je eens.
VerwijderenWaar ik heel slecht tegen kan is dat er 24/7verleidingen zijn, ook voor de kids, en dat er veel verkocht wordt wat niet eens voedsel mag heten.
Zo kocht ik zelf in de aanbieding een potje heinz sandwichtspread tomaat/lente ui (ook omdat ik even wat krapper zit), maar ik schrok van de hoeveelheid suiker dat daar in zit!
Als diabeet neem ik het niet meer. Zeker niet, omdat ik nog van de medicatie kan wegblijven moet ik extra opletten.
@anoniem 12.13 sandwichspread staat er om bekend dat het een magere keuze is voor op je brood.
VerwijderenEn relatief gezien laag in calorieën.
Laag in caloriën, maar veel suiker
VerwijderenEen brede curve, maar ik had bij beide kinderen gezeur over hun gewicht. Nou eet ik echt gezond en ben ik slank, maar ik werd er op aangesproken en er moest wel wat mee. Ja en amen gezegd en niks mee gedaan.
VerwijderenGeadopteerde dochter vn vriendin was te mager. Ook gezeur. Die zou extra moeten eten. Het kind kwam uit Etiopië... die zitten allemaal onder de Nederlandse curve.
Focus op gezond en leren luisteren naar je lijf, dan komt het wel goed.
Groetjes,
Nans
Ja, ook ik vraag me af of al die nadruk op en aandacht voor (licht) overgewicht als kind in het algemeen goed doet, of juist kwaad. Heeft het geholpen, die dieetbriefjes? Of maakte het de boel alleen maar erger?
BeantwoordenVerwijderenOok ik herinner me dat mijn moeder werd verteld dat ze moest opletten met mij dat ik te dik zou gaan worden. En nou ja, ze hadden uiteindelijk gelijk: ik ben als volwassene inderdaad te dik. Maar hielp het dat ze me dat stempel gaven toen ik 12 was? Of maakte het de situatie alleen maar erger?
En mijn zus heeft (ook) een eetstoornis. Die kreeg te horen dat ze ook te dik zou worden. Die is nu hartstikke slank, maar dus mét eetstoornis. Die heeft ook niet echt een leuk dagelijks leven zo.
Geen idee hoe het dan wel moet, hoor.
Het diëten heeft gezorgd voor een nogal verstoorde relatie met eten. Ik was in mijn volwassen leven, met een lengte van 179 cm, 57 kg met anorectisch gedrag, maar ook 130 kg. En zeker vanaf mijn 16e een eetstoornis.
VerwijderenOnze kater was een beetje te dik, een zwabberbuikje zei de dierenarts.
BeantwoordenVerwijderenNu ik sinds November vorig jaar een tuin heb is hij al bijna een kilo afgevallen.
Als kind was ik ook echt te dik, maar wij woonden driehoog achter bij mijn over-grootmoe in aan een drukke straat in Amsterdam.
Als je elke dag kunt zwemmen, tennissen of bergklimmen, als je dure eiwitrijke voeding kunt betalen en genoeg groente en fruit i.p.v. aardappelen met spek, dan is afvallen eenvoudiger. Maar dat zorgde de dokter van de GGD niet voor he.
Kreeg je voor die blaasontsteking(en) antibiotica? Die helpen je maag- en darmflora goed om zeep.
BeantwoordenVerwijderenIk had om de haverklap blaasontsteking en bronchitis. Heel veel antibiotica geslikt als kind en puber.
VerwijderenJe had als tiener ook genoeg stress met een ziekelijke moeder en al jong verantwoordelijkheden. En regelmatig ontstekingsremmers dus. Het komt er niet van, maar het helpt ook niet mee.
VerwijderenStress is vaak juist wel ook een dikmaker omdat het je hele hormoonstelsel op zn kop zet. Zeker bij vrouwen.
VerwijderenEn ja, er zijn ook vrouwen die juist afvallen.
Hé Aaf, zat jij op een sport in je kinderjaren en hield je van buitenspelen? Sim
BeantwoordenVerwijderenNou als ik al die foto’s zo zie. Dan zie ik idd een bolle buik maar ook een heel dynamisch en actief en open en positief en vrolijk , meestal 😉kind . Net zo als ze nu op dit blog over komt.
VerwijderenInderdaad. Ook zie een voller kind, maar ik zie vooral een leuk actief kind.
VerwijderenHet beeld dat wij hebben van mensen is ook enorm veranderd t.o.v. de jaren 50/60/70.
BeantwoordenVerwijderenWat nu eigenlijk te dik is zien wij als normaal omdat de meeste mensen te dik zijn terwijl dat indertijd niet het geval was. Toen had bijna iedereen een gezond gewicht.
Klopt. De maten van nu zijn ook niet meer de maten van toen.
VerwijderenEen kledingmaat 46 nu was toen een 42.
Ik vind het dapper dat je deze foto's toont. Ik zie een groot kind en ja, rond de buik ben je dik, dat zie ik ook. Het is erg triest dat je door de aanpak destijds in je latere leven heel veel last hebt gekregen van verstoord eetgedrag. Tegenwoordig is er misschien meer kennis, maar nog steeds is het erg moeilijk om overgewicht bij kinderen aan te pakken zonder deze kinderen op te zadelen met een verstoorde relatie met eten, slecht zelfbeeld etc.
BeantwoordenVerwijderenHelaas weet ik uit ervaring als er als er als jong een kind zo op je gewicht gehamerd wordt. Wanneer ik foto's van vroeger terugkijk dan denk ik: Waar had iedereen het over?
BeantwoordenVerwijderenMet 14 naar dietist gestuurd...
Heel mijn leven gelijnd en allerlei dieten gedaan (behalve Sonja Bakker) en ben inmiddels zwaarder dan ooit.
Laatste dietist kwam ik zelfs 7kg bij aan!!
Dus voor mij geen gedoe meer, maar focus ligt op echt voedsel.
Ik was heel dun, ik herinner me dat ik als jong meisje in mijn zij kon knijpen en dan mijn vingers aan de andere kant kon voelen. Maar dat is al lang voorbij, ik heb ondertussen een flinke buik en vooral flinke bovenbenen . Dat laatste zag je ook al op foto's van vroeger, je zag dat die in verhouding dikker waren dan de rest van mijn lichaam.
BeantwoordenVerwijderenha, herkenbaar. Ik kon tot ik zo'n 20 jaar was mijn handen om mijn middel leggen en dan raakten de vingers aan de voorkant en de duimen aan de achterkant elkaar (net). Ik at goed, elke ochtend 1 of 2 borden Brinta, 's middags 4 volkoren boterhammen, 's avonds minstens 1 vol bord warm eten. Het eten dat ik at verbrandde ik eigenlijk meteen.
VerwijderenOp mijn 20e ging ik op kamers en daarna kwam ik elk jaar een kilo aan tot mijn 30e. En nu, vanaf mijn 50e, kom ik elke maand een halve kilo aan die er niet meer af wil.
Als jong kind was ik mager en lang, dat kwam denk ik omdat ik heel weinig dat, ik vond het gewoon niet lekker, doorgekookte groente en als toetje havermout- of griesmeelpap heel vaak, zo glibberig, dat was normale hollandse pot in de 50-er jaren dat ik opgroeide, ook stamppotten vond ik niet lekker.
BeantwoordenVerwijderenTussen 10 en 14 jaar was ik veel bij oma en opa en kreeg daar altijd een bakje "taartdeeg" dus suiker, boter en meel geprakt als lekkers bij de vele kaartspelletjes die we deden, daar ben ik wel dik van geworden. Maar als tiener viel ik weer af en werd nog langer. Toen ontdekte ik dat er in het buitenland anders werd gegeten en ging ik dat liever eten, pasta, bami en noodles waren mijn favorieten. Werd daar wel weer wat dikker van en de volgende 60 jaar was het jo-jo-en afhankelijk van de levensfase. Nu ben ik stabiel 90 kilo, teveel voor mijn gekrompen lengte van 176. Maar het stabiel houden is nu goed te doen, en ik ben heel tevreden zo.
Op de foto's is inderdaad te zien dat je inderdaad een vol figuur hebt en aan die bouw kan je zelf weinig doen, ook toen je wel licht in gewicht was zal buik en maag wat voller zijn gebleven. Het is naar dat je relatie met eten blijvend verstoord is geworden daardoor.
Waren er andere vrouwelijks familieheden met de zelfde bouw?
Ik vind je openheid en de fotoserie ook erg dapper. En ik werd er verdrietig van, zo de nadruk leggen op het gewicht. Heeft niemand ooit gezegd wat een lief gezichtje je had?
BeantwoordenVerwijderenWat een lieve reactie Luz
VerwijderenBen het helemaal met je eens :)
Ja mooi gezegd en ook helemaal met je eens.
VerwijderenPrecies wat een kind echt nodig heeft. Fijne reactie. Ontroert me.
VerwijderenIk was kind net als jij en iedereen vond mij te dik, als ik vertelde dat ik had gezwommen vroegen ze of het zwembad was overgelopen. Ik vind het een mooi blog en knap dat je er zo over kan schrijven. Ik vind de foto's leuk en ook het verhaal en foto's van je ouders. Nu ben ik 65 kilo en 13 cm gekrompen en 1.55 cm nu zegt iedereen wat is je buik dik en heb ik te volgens mensen weer te dunne benen. Maar ik vind mijzelf goed
BeantwoordenVerwijderenLaat je aub gek maken door de mening van anderen. Iedereen heeft altijd wel ergens een mening over.
VerwijderenIk ben behoorlijk dik en ik krijg vaak opmerkingen. Meestal laat ik het gaan. Een enkele keer zeg ik minachtend; ohhh en jij bent wel perfect?
Ik bedoelde uiteraard; laat je NIET gek maken door de mening van anderen
VerwijderenIk ben vaak in mn hoofd al verder met typen dan mijn vingers :(
Enige juiste reactie! Mensen moeten zich niet zo met anderen bezighouden.
Verwijderen@Laura: en dát is waar het om gaat!
VerwijderenAls kind vonden ze me te mager. Daar werd ik dan weer over doorgezaagd. Als volwassene heb ik gekeken wat het voedingsinstituut adviseerde. Heel veel koolhydraten. Ik heb mijn eetgewoonten aangepast omdat ik gezond wilde eten. Daar werd ik dik van. Het meeste ging er weer af toen ik terug ging naar eten zoals ik dat zelf lekker vind. Ook de voedings adviezen zijn kort geleden aangepast. Ik stoor me niet meer aan dat soort instellingen met hun op commercie gebaseerde adviezen. Toch is mijn figuur niet meer zoals ik zou willen. De schade is niet meer helemaal te herstellen.
BeantwoordenVerwijderenEen kind zou je helemaal niet moeten lastigvallen met die overdreven aandacht voor gewicht en omvang. Beter kunnen de ouders goed geïnformeerd worden. Maar die overheidsinstellingen zijn zelf ook niet in staat tot goede voedingsadviezen.
Vlierbloesem.wordpress.com
Ik ben door een akelige ziekte vijftien kilo afgevallen. Van overgewicht naar normaal BMI. En iedere keer weer als ik een kennis tegenkom ooooh wat ben je mooi slank. Het is om gek van te worden.
BeantwoordenVerwijderenIk kan me echt boos maken over de kortzichtigheid van consultatiebureaus op dit vlak. Ik kreeg dus als ouder bij beide kinderen ook commentaar toen ze (ik meen) 5-6 waren. Nooit wat meegedaan en dat mollige is vanzelf verdwenen bij de volgende groeispurt.
BeantwoordenVerwijderenPeuter- kleutervet blijft soms wat langer hangen en als je in die periode kinderen te weinig laat eten terwijl ze bijvoorbeeld net in een groeispurt zitten, dan leer je ze eigenlijk om een rare verhouding met eten te hebben, waarbij ze niet leren nar hun maag te luisteren.
Daarbij is iedereen zijn bouw anders. Diëten is gewoon zo slecht voor kinderen. Gezond eten (en ook met regelmaat wat snoepen) in combintie met beweging is gewoon prima.
Groetjes Nans
Het valt mij op dat je broer op de foto ook een buikje heeft. Het is gewoon jullie bouw. Jammer dat de nadruk op dieet en afvallen voor een verstoorde relatie met eten heeft gezorgd. Ik ben zelf niet te zwaar, 65 kilo em 1 78 cm lang. Maar ik moet altijd opletten op mijn gewicht. Alleen als ik geen koekjes, ijsjes en chips eet blijf ik keurig op gwicht.
BeantwoordenVerwijderen