Welkom bij Zuinigaan

Dit weblog gaat over bezuinigen, consuminderen en nog meer, want een mens is tenslotte meer dan alleen een consuminderaar, of zo je wilt een vrek. In '07 kocht ik mijn huis, in december 2018 word ik 66 jaar en mag ik met pensioen, want dan krijg ik mijn AOW. Ik heb een pensioengat van 20 jaar. Ik verkeek mij op de kosten van een koophuis en constateerde dat ik financieel vanaf mijn 66e jaar nogal krap zou komen zitten, vooral vanwege het pensioengat. Dus daar ging ik wat aan doen en op deze weblog vind je mijn berichten hierover.

zondag 10 mei 2015

Soms is het zo maar ineens voorbij

Een van de beste vriendinnen van mijn broer en schoonzus is gestorven. Ze was 64 jaar. Ze had kanker en het is heel snel gegaan. Ik kende haar niet zo heel goed, maar toch komt het hard binnen. Overlijden op de leeftijd van 64 jaar en ik ben 62 jaar. Het is heel iets anders dan het lezen van een advertentie in de krant. Het overlijden van onbekenden doet me niet zo veel. Maar om mee te maken hoe mijn broer en schoonzus er behoorlijk kapot van zijn en om te beseffen dat ik ook zomaar ineens een doodvonnis zou kunnen krijgen, dat maakt mij stil. Wie weet ben ik er over een jaar helemaal niet meer.
Het is niet zo waarschijnlijk, maar soms weet je het gewoon niet. Een raar idee!
Ik heb gisteren een kaars gebrand ter nagedachtenis.

12 opmerkingen:

  1. Dat inzicht kreeg ik al jong,toen mijn ouders verongelukten. Daarom is het genieten van elke dag en de kleine dingen.zo belangrijk. Sterkte

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik snap je helemaal. Ik schreef je al dat ik in november mijn man verloor aan kanker. 54 jaar, vader van 3 studerende kinderen. Als het anderen overkomt die wat ver van je af staan, raakt het je niet zo. Maar komt het in je eigen leven dan merk je het pas goed. Ik voel me geamputeerd, er is een ledemaat van mij afgehaald. Als ik wakker wordt doe ik snel mijn denkbeeldige prothese aan, doe er een broekspijp overheen en de wereld ziet me gewoon weer werken, wandelen en leven. Maar het blijft een verminking, een verdriet dat bij je blijft. Heel erg vind ik dat men kankersterfte gewoon is gaan vinden, alsof het er bij hoort zoals het weer. Laten we eens een voorbeeld nemen aan die AIDS activisten van de jaren 80 die met de vuist op tafel sloegen voor betere behandelingen en aan wie we het nu te danken hebben dat AIDS niet meer een dodelijke maar een chronische ziekte geworden is.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja dan komt het dichtbij.
    Gisteren vertelde een jongetje in de speeltuin me dat zijn moeder heel ziek is. Borstkanker had ze vertelde hij ernstig. Ik ken zijn moeder niet, maar hoop toch zo, dat zijn moeder herstelt. Het is zo'n rotziekte.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. heel erg voor je familie, maar één zin van jou komt wat vreemd over "niet erg waarschijnlijk" dat je er over een jaar niet meer bent.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik snap niet goed waarom jij het vreemd vindt wat ik schrijf. Waarom zou ik er over een jaar niet meer zijn? Vrouwen van 62 jaar worden gemiddeld 86 jaar oud. Mijn moeder werd 89 en mijn oma's werden 87 en 91 jaar. Dus lijkt het niet erg waarschijnlijk dat ik er over een jaar niet meer ben. Het werd waarschijnlijker als ik me bezig hield met gevaarlijke hobby's of beroepen. Ik rook niet en ik ben matig met alcohol en ik eet nooit geblakerde vleesproducten van de barbecue.

      Maar, alles is mogelijk, misschien valt er een grote steen uit de ruimte precies op mijn huis of is er een ernstige aardgas-aardbeving die mij bedelft onder een gebouw, vliegt er een bus uit de bocht net als ik aan kom fietsen of krijg ik ineens een hersenbloeding of een terminale kanker. Het kan allemaal, maar de kans is miniem.

      Verwijderen
    2. Het is een gevoelig onderwerp en misschien kan ik dit beter niet schrijven. Maar mijn partner die dus op 54 jarige leeftijd aan uitgezaaide slokdarmkanker overleed kwam nooit bij een dokter, had geen ziektes, sportte veel, liep marathons, had geen overgewicht, leefde vegetarisch, rookte niet. Zijn moeder is nu 97 en woont nog zelfstandig, en zijn vader leefde 20 jaar met vasculaire dementie, werd 81 jaar. De familie van mijn partner (ook allemaal kerngezond, ziekte 'was iets voor anderen')kon dan ook niet geloven dat hij zo'n agressieve ziekte had en dacht dat hij er tenminste nog wel een paar jaar er mee zou leven. Ik begrijp dat we onszelf graag willen geruststellen, anders is het leven niet meer leefbaar. Maar soms zegt dat alles waar je jezelf graag mee geruststelt, helemaal niets! Hoe groot je kans precies is weet je nooit.

      Verwijderen
    3. Die kans die is er inderdaad, maar daar sta ik niet al te veel bij stil, want daar kan ik niet goed mee uit de voeten. Wel is het zo, dat ik door dit sterfgeval me er meer van bewust ben dat het zo maar ineens voorbij kan zijn. Gezond leven en weinig risico's nemen betekent niet automatisch dat je gegarandeerd oud wordt. Sommige mensen hebben vreselijke pech en gaan jong dood.

      Verwijderen
  5. Gek voelt dat he! Dat het ook zomaar over kan zijn. Opeens wordt je met je neus op de feiten gedrukt.
    ik was 9 maanden zwanger van mijn eerste kindje, zijn eerste kleinkind, toen mijn vader stierf aan kanker. Al die maanden dat hij zieker werd, en ik dikker en dikker, leefden we naar het moment toe dat hij zijn kleinkind zou zien. Op de dag dat ik was uitgerekend , moest ik mijn vader begraven. Nooit is iets meer gewoon, opeens wordt je met je neus op de feiten gedrukt dat het leven eindig is en dat het ook zomaar over kan zijn. Ook voor je zelf. je gaat er anders mee om als het zo dichtbij komt.
    nu ik nog niet zo lang geleden iemand van onze familie van mijn generatie heb moeten missen. Sta ik er weer meer bij stil. Maar dan wel op een positieve manier. We genieten van alles wat er op ons pad komt. We vieren het leven! Want het kan idd ook zomaar voorbij zijn. Sterkte!! Groetjes Marie.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Het is nu 4 jaar geleden in 2011 dat bij mijn man darmkanker ontdekt werd, behandelen, toen 2013 het zat nu in de lever, behandelen met leveroperatie, nu zit het in de longen, kankerremmende behandelingen. Hij voelt zich goed, ziet er goed uit, afgelopen winter veel geschaatst, krijgt heel veel goede dingen te eten Staat wel op mijn weblog) maar het venijn zit er. Toch zijn we aan het genieten en dankbaar voor elke dag die ons samen gegeven wordt. En inderdaad Zuinigaan, niemand weet wanneer je einde daar is en als je in een kramp schiet vergeet je in het nu te leven.

    BeantwoordenVerwijderen