Welkom bij Zuinigaan

Dit weblog gaat over bezuinigen, consuminderen en nog meer, want een mens is tenslotte meer dan alleen een consuminderaar, of zo je wilt een vrek. In '07 kocht ik mijn huis, in december 2018 word ik 66 jaar en mag ik met pensioen, want dan krijg ik mijn AOW. Ik heb een pensioengat van 20 jaar. Ik verkeek mij op de kosten van een koophuis en constateerde dat ik financieel vanaf mijn 66e jaar nogal krap zou komen zitten, vooral vanwege het pensioengat. Dus daar ging ik wat aan doen en op deze weblog vind je mijn berichten hierover.

maandag 11 mei 2015

Waar ben ik trots op?

Een lezer vroeg me laatst waar ik trots op ben en of ik daar eens over wil schrijven.
Bij deze!

Waar ik heel trots op ben, is dat ik na langdurige bijstand op 46 jarige leeftijd aan het werk gekomen ben en dat het mij gelukt is werk te houden. Eerst in 1999 een uitzendbaan, daarna bijna 3 jaar lang tijdelijke contracten, waarbij ik steeds maar weer af moest wachten of mijn contract verlengd werd. Uiteindelijk, toen ik al bijna 50 jaar was, een echt vast contract! Ik ben nu al weer 16 jaren economisch volkomen zelfstandig, ik verdien mijn eigen geld en hoef bij niemand mijn hand op te houden.
Aan dat werken ging wel wat vooraf. Ik had een opleiding tot maatschappelijk werker, in 1984 behaald. Ook toen was, zeker hier in de regio, sprake van crisis en daarmee gepaard gaande hoge werkloosheid. Ik ben met dat diploma nooit aan de slag gekomen. Ik studeerde er wel naast, aan de open Universiteit (modules rechten en sociale geschiedenis) en deed vrijwilligerswerk, maar werken voor geld, nee dat is er nooit van gekomen.
Rond 1997 kwam er een sollicitatieplicht voor moeders in de bijstand met kinderen ouder dan 5 jaar. Ik was verexcuseerd vanwege de zware psychiatrische problematiek van mijn vriend. Ik hoefde niet te solliciteren van mijn contactpersoon bij de sociale dienst, ik had ontheffing. Een vriendin van mij, die dat wel moest, liet zich op kosten van de sociale dienst omscholen tot secretaresse en zei: dat moet je ook doen. Vraag toestemming bij de sociale dienst, zo heb je veel meer toekomstperspectief. En dat heb ik gedaan. De sociale dienst betaalde de opleiding en ik mocht 1,5 jaar lang, 20 uren in de week naar de opleiding. Nog in het eerste jaar van de opleiding ging het hartstikke fout met mijn vriend en werd hij langdurig opgenomen. Ik werd voor de sociale dienst meteen alleenstaande ouder en ging door met de opleiding. Tijdens de opleiding besloot ik, dat ik mijn vriend niet terug in huis wilde hebben. Hij had al jaren de positie van een volwassen "kind" dat ik verzorgde en verpleegde. Een partner was hij al lang niet meer en ook de rol van vader kon hij niet meer vervullen. Het was genoeg geweest, de rol van psychiatrisch verpleegkundige had ik al te lang vervuld en had al te lang op mijn tandvlees gelopen, ook op de kinderen had hij een erg slechte invloed. Dit besluit om alleen verder te gaan was een bron van veel conflicten en spanningen tussen hem en ons. Hij wilde naar huis en dreigde met grof geweld.
Ik ben er trots op dat ik me niet heb laten intimideren en dat ik eindelijk het besluit nam om te scheiden. Makkelijk was het niet: wie laat nu een ernstig zieke partner in de steek? Maar wat moet je als je kinderen en jijzelf er anders aan onderdoor gaan?
Ook miste ik mijn "oude" vriend vreselijk. Diegene die hij was voordat hij ziek was, die was er niet meer. Ik heb heel lang tevergeefs gehoopt dat hij weer "terug" zou komen, dat hij weer zou opknappen en de lieve man zou worden die hij ooit was. Diegene er echt voor mij was, die mij steunde als ik bang en onzeker was en die leuke grapjes maakte, was er al jaren niet meer. Helaas!

Daarnaast ben ik heel trots op mijn dochters. Ze zijn opgegroeid in een achterstandswijk, in een gezin levend van een bijstandsuitkering en met een vader met een enorme psychiatrische problematiek. En toch hebben ze met succes een VWO afgerond en hebben gestudeerd aan een universiteit. Een heeft zelfs een echt Masterdiploma! Door omstandigheden is het de ander niet gelukt een studie af te ronden. Maar zij is me er even lief om, het komt zeker wel goed, daar ben ik van overtuigd. Beiden hebben zich ontwikkeld tot prachtige, intelligente volwassen vrouwen, waar ik heel trots op ben.

En dan vraag je je misschien af: ben je er niet trots op dat je een eigen huis hebt en ook nog bijna afgelost? Ja dat ook wel, maar ik ben er veel minder trots op dan wat ik hierboven beschrijf. Ik vind het minder belangrijk om een eigen huis te hebben.

22 opmerkingen:

  1. Wat een prachtig stukje!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zeker een prachtig stuk, en je mag absoluut trots zijn op jezelf!
    Ik vind het ook geweldig dat je voor jezelf en je kinderen gekozen hebt, zelfstandig, los van wat blijkbaar 'hoorde'. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je mag zeker trots op jezelf zijn.
    Yasr

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat heb je veel meegemaakt en ondanks of daardoor veel bereikt!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dank voor 't antwoord;).
    vrgr,
    Carolina

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het antwoord is nogal uitvoerig geworden en er zijn misschien nog wel meer dingen waar ik trots op ben, maar dit was wel de hoofdzaak!

      Verwijderen
  6. Je hebt reden om trots op jezelf en je dochters te zijn......liesbet

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat ontzettend dapper zoals je hebt doorgezet met alle resultaten die erbij horen . Echt alle lof .

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Daar mag je ook absoluut trots op zijn!!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. daar mag je allemaal zeker trots op zijn!
    Je hebt in mijn beleving al een heel lang en pittig leven achter de rug, langer dan je jaren zeg maar.
    Ik vind het heel fijn dat de toon van je logjes steeds lichter wordt. Er moet minder en je hoeft minder van jezelf.
    Je werkt minder, je hoeft niet meer zo extreem zuinig te zijn. De tijd van meer genieten en minder zorgen letterlijk en figuurlijk is aangebroken en ik gun je dat zo enorm want ik vind je een grote schat!
    Linda

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Daar mag je zeker trots op zijn, ik sluit me bij de vorige sprekers aan!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Terecht! En jouw dochters weer een mooi voorbeeld gegeven.

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Ik snap helemaal dat je daar trots op bent.
    Petje af zeg. Vooral het kiezen voor jezelf en je kinderen. En dan inderdaad ook nog op latere leeftijd financieel zelfstandig.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Je maakt hiermee maar weer eens duidelijk dat geld niet gelukkig ( en trots ) maakt, hoewel het hebben van 'wat' geld wel verd..d makkelijk kan zijn!
    Petje af !

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Daar mag je zeker trots op zijn. Wat een powervrouw! En bedankt voor je mooie berichten, het is een mooie inspiratie!

    BeantwoordenVerwijderen
  15. Redenen genoeg om enorm trots te zijn. Met zelf een schizofrene broer (inmiddels helaas overleden) kan ik me wel indenken hoe ontzettend zwaar het af en toe geweest moet zijn! En je kunt met recht trots zijn op je dochters...maar daarbij ook op jezelf, dat je ze blijkbaar toch de stabiliteit hebt kunnen bieden waardoor ze geworden zijn wie ze zijn. Heel mooi!

    BeantwoordenVerwijderen