Welkom bij Zuinigaan

Dit weblog gaat over bezuinigen, consuminderen en nog meer, want een mens is tenslotte meer dan alleen een consuminderaar, of zo je wilt een vrek. In '07 kocht ik mijn huis, in december 2018 word ik 66 jaar en mag ik met pensioen, want dan krijg ik mijn AOW. Ik heb een pensioengat van 20 jaar. Ik verkeek mij op de kosten van een koophuis en constateerde dat ik financieel vanaf mijn 66e jaar nogal krap zou komen zitten, vooral vanwege het pensioengat. Dus daar ging ik wat aan doen en op deze weblog vind je mijn berichten hierover.

woensdag 9 september 2015

Zelfdoding Joost Zwagerman

De schrijver Joost Zwagerman heeft definitief een punt achter zijn leven gezet. Dat kwam gisteravond heel erg hard bij mij binnen! De man bleek manisch depressief te zijn. Dat wist ik niet. Hij maakte op mij tijdens optredens op tv een veel evenwichtiger indruk dan hij in werkelijkheid was.

Mijn ex-man, de vader van mijn dochters, had eerst ook de diagnose manisch depressief. Later bleek dat hij zo veel schizofrene trekjes had dat de diagnose bijgesteld is naar schizo-affectieve stoornis. Dat betekent dat iemand met deze stoornis zowel manisch depressief is als dat hij schizofreen gedrag vertoont. Ik heb mijn ex-partner meegemaakt toen hij zwaar depressief was, toen hij volledig psychotisch was, toen hij paranoia was, toen hij zich oppermachtig, "king of the world" voelde, en alles wat zoal bij deze stoornis hoort. Een probleem bij de behandeling van iemand die manisch depressief is en een depressie heeft is, dat als je (te veel) antidepressiva geeft, de depressie kan overslaan in een manie.  Men is over het algemeen bij mensen die manisch depressief zijn nogal terughoudend in het geven van middelen tegen depressie, en dan kan het mis gaan, dan wordt iemand zó depressief dat hij denkt dat het beter is om te stoppen met leven. Ik zeg niet dat dit bij Joost Zwagerman gebeurde, want ik ken zijn ziektegeschiedenis niet. Ik weet wel dat ik er wat mijn ex-man betreft heel vaak bang voor ben geweest.

Vreselijk dat Joost Zwagerman meende nu maar beter te kunnen stoppen met leven! Hij zag ongetwijfeld geen uitweg meer en misschien was dat ook al veel langer het geval. Het moet voor hem heel zwaar zijn geweest.
Voor de omgeving is het verschrikkelijk, zo'n zelfmoord, je voelt je machteloos en vraagt je af: als ik nou zús gedaan had of zó, misschien was het dan niet gebeurd en was mijn dierbare, mijn broer of zus, ouder, partner of  kind nog in leven en was er niet het onomkeerbare gebeurd.

Ik wil hierbij mijn medeleven uitspreken naar een ieder die een dierbare verloren heeft door zelfdoding en de familie van Joost Zwagerman heel veel sterkte wensen.

Een aanvulling voor als je zelf met suïcidegedachten rondloopt:

Praten helpt! Bel naar 113Online - 0900 0113
Op deze site van 113Online vind je meer informatie.

11 opmerkingen:

  1. Het opmerkelijke is dat hij erg tegen zelfdoding was. Hij vond het niet eerlijk tegenover de nabestaanden. Hij laat 3 kinderen achter. Dat is wel tekenend voor hoe hij er aan toe geweest moet zijn.......Triest.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja ik was gisteravond erg van slag toen ik het hoorde. Zo triest....

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Zo jong nog.. triest dat iemand geen andere uitweg meer ziet.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Mooi geschreven. Je had het niet beter kunnen verwoorden.

    Groetjes,
    N.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ben er ook diep door geraakt...hoe moeilijk en verdrietig! Je hebt een mooi en herkenbaar stukje geschreven. Herkenbaar omdat mijn lieve broer schizofreen was en hij helaas ook uit het leven is gestapt. Door de depressie? Omdat het leven te moeilijk was? Of was het toch een psychose en dacht hij werkelijk te kunnen vliegen? We zullen het nooit weten maar zijn dankbaar dat hij uiteindelijk rust heeft gevonden, het onleefbare leven voorbij. Dat maakt het verdiet iets beter te dragen voor ons. Ik wens een ieder die er mee te maken heeft veel sterkte toe! Het zijn verschrikkelijke ziekten voor alle betrokkenen.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Mevrouw Money Wenkbrauw9 september 2015 om 22:56

    Wat een mooi en goed stukje. Het is verdrietig, en ik hoop dat jouw woorden mensen helpen.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ook bij mij kwamen de herinneringen boven aan mijn manisch-depressieve broer en zijn worsteling met het leven. Hij is uiteindelijk gestorven door een mislukte niertransplantatie, in een relatief gelukkige periode in zijn leven. Heel verdrietig allemaal, maar mijn eerste gedachte was: goddank niet door zelfdoding. Dat lijkt me zo verschrikkelijk. Hij heeft zelf zijn dood niet zien aankomen (hij stierf toen hij onder narcose was) in een periode dat hij vrij stabiel en hoopvol was. Maar altijd lag die depressie weer op de loer. We troosten ons met de gedachte dat hem een hoop ellende bespaard is gebleven. Linda

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Hij had ook de ziekte van Bechterew. Een ssort van reuma.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het was een aandoening waar hij zelf van vond dat hij er oud mee kon worden. Misschien speelde het wel mee, want pijn en moeizaam bewegen is niet leuk, maar Bechterew is geen dodelijke ziekte.

      Verwijderen