Welkom bij Zuinigaan

Dit weblog gaat over bezuinigen, consuminderen en nog meer, want een mens is tenslotte meer dan alleen een consuminderaar, of zo je wilt een vrek. In 2007 kocht ik mijn huis, in december 2018 werd ik 66 jaar en kreeg ik mijn eerste pensioen en AOW. Ik had een pensioengat van 20 jaar. Ik verkeek mij in 2007 op de kosten van een koophuis en constateerde dat ik financieel vanaf mijn 66e jaar nogal krap zou komen zitten, vooral vanwege dit pensioengat. Ik heb hard gewerkt aan het aflossen van mijn hypotheek. De hypotheek is inmiddels volledig afgelost. Mijn berichten gaan nu over leven met een pensioen.

zondag 17 november 2019

Gluren in het huis van mijn grootouders

Mijn opa was timmerman en één van zijn vier broers was metselaar. Gezamenlijk bouwden ze, naast hun werk bij een aannemer, rond 1925 twee huizen, voor beide broers één. Het huis van mijn grootouders had een gebruiksvloeroppervlak van nog geen 75 m2.
In die huizen gingen ze zelf wonen, en toen ik een kind was, was dat zelfgebouwde huis  het huis van mijn grootouders.
Mijn pake overleed er in 1967 en mijn beppe ging in de jaren daarna, ik denk in 1969, naar een bejaardentehuis, want dat deed je als oudere in die tijd. Ze was toen 73 en slecht ter been, een goede reden om naar een bejaardenhuis te gaan. Haar huis werd toen verkocht en het geld werd gebruikt om het verblijf in het bejaardentehuis van te betalen.

Dat huis van mijn grootouders, door mijn pake eigenhandig gebouwd, is onlangs verkocht en ik heb op funda binnen kunnen kijken, om lekker even in het huis te gluren waar ik 50 jaar geleden voor het laatst binnen was. Hoe leuk om te kijken wat nog hetzelfde is en wat er veranderd is!
Destijds zat er nog geen WC in, maar stond er achter in de schuur een ton, een poepdoos. Nu is er uiteraard wel een WC, die is gemaakt op de plek waar vroeger de grote kelder was. Jammer van de kelder, maar  tsja, je moet die WC toch ergens plaatsen en wat is er nu logischer dan de kelder onder de trap?
Ook was er vroeger geen douche of bad en nu is de badkamer op de plaats waar eerst de ton stond.
De grote timmerschuur in de tuin, waar ik vaak in speelde, is er niet meer, maar er staat nog wel bebouwing op die plaats. Daar is nu een kantoor of desgewenst een extra slaapkamer.
En  overal is centrale verwarming of vloerverwarming! Die was er destijds nog niet. Vroeger waren er in de piepkleine voorkamer en in de achterkamer kolenkachels en op een zeker moment is er een gaskachel tegen de achtergevel gezet, zodat mijn beppe geen gedoe meer had met het aanmaken van de kolenkachel en niet meer met kolen hoefde te sjouwen.

De ramen voor en achter zijn precies hetzelfde gebleven, maar sommige kamers zijn veranderd.
De grote slaapkamer achter was enorm, die is nu weer, net als in de oorspronkelijke bouw, gesplitst in twee kleinere kamers. Waarom was de grote slaapkamer zo groot? Dat was omdat het de woonkamer was van mijn oom en tante. Ze woonden met hun twee kinderen bij mijn grootouders in. Mijn neef en nicht sliepen op zolder en één van de slaapkamers was veranderd in een keukentje voor mijn oom en tante. In dit vrij kleine huis woonden zes mensen er er waren dus twee woonkamers en twee keukens. Het tonnetje was voor iedereen. Later, toen mijn oom en tante met hun kinderen elders gingen wonen, werd de zit-slaapkamer verhuurd aan verpleegkundigen en later aan een zuster van mijn grootvader.
Er werd in dit huis volop geleefd, alleen in de allerlaatste jaren dat mijn beppe er woonde, woonde ze alleen, toen was haar schoonzus al verhuisd naar een bejaardenhuis.

Ik kwam als kind heel vaak te vinden in het huis van mijn grootouders. Het lag op de weg naar school en vaak ging ik voor en na schooltijd even langs voor een kopje thee en een praatje, of om te rommelen en te knutselen in de timmerschuur. Ik mocht er ook mijn schoen zetten en dan kreeg ik ieder jaar een door mijn beppe zelf gemaakte inktlap, die ik bij het schrijven met mijn kroontjespen op school weer kon gebruiken.

Doordat ik er zo vaak was, vond ik het enorm leuk om het huis na 50 jaar terug te zien op Funda en zo veel te herkennen!

En wat ik vanavond in dezelfde buurt ook nog vond, is de lagere school waar zowel mijn moeder als ik  naar toe gingen. Onherkenbaar veranderd, op een paar elementen na, nu verbouwd tot 4 appartementen met elk 2 oude lokalen.

13 opmerkingen:

  1. Bijzonder hoor om na een halve eeuw weer in dit huis te kunnen kijken en er als het ware in rond te lopen! Dat wil ik ook wel bij het huis van mijn ouders, alleen bestaat dit huis niet meer, helaas!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. O wat leuk ik heb zelf ook het genoegen gehad om de huizen van mijn opa en oma's allebei mogen zien, wat was het leuk en wat een herinneringen komen dan naar boven. Zeker omdat ik tot mijn 6e geregeld er kwam daarna niet meer. Ook ons eerste koophuisje eens opnieuw mogen zien, daar waren de herinneringen helder van, maar de verbouwing zo prachtig en wat een sfeer. Voor mij waren het in alle drie de gevallen zachte herinneringen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Je had de makelaar best kunnen vragen of je de woning van binnen mocht bekijken om deze reden, ik denk dat daar geen bezwaar tegen zou zijn. Toen wij ons nieuwe huis hadden gebouwd en het oude tegen de vlakte moest, zijn er bij ons mensen geweest die als kleine kinderen in het huis hadden gewoond. Er was in hun tijd geen electra, en water haalden ze uit een put, zo'n 800 meter verderop! Het dak bestond uitsluitend uit riet, waar je door naar buiten kon kijken naar de sterren, zo vertelden ze. En dus lag er in de winter sneeuw op hun bedden! En dan te bedenken dat die mensen nu begin 70 zijn, ze spraken over halverwege de vijftiger jaren!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Als ik het eerder had geweten, had dit gekund, maar de verkoop was afgelopen zomer en ik heb pas begin deze maand ontdekt dat het huis te koop gestaan heeft. Dus inmiddels was het huis al waarschijnlijk lang weer bewoond door nieuwe bewoners en ik wil hen er niet mee lastig vallen. De foto's waren genoeg voor mij en mijn nichtje (die er daadwerkelijk als peuter en later als tiener in gewoond heeft).

      Verwijderen
    2. Een aardig briefje door de bus met je mailadres erop is geen lastigvallen:)

      Vaak vinden mensen het leuk om wat te horen over de geschiedenis van hun huis. Misschien heb jij nog wel oude foto’s die jij kunt laten zien.

      Verwijderen
  4. Mijn ouders en oma en opa woonden naast elkaar en de winkel zat eronder.
    Vorig jaar was ik met mijn zus in die buurt en heb ik aangebeld, mijn huis mochten we binnenkomen. Het was een klein hoekhuis eerste etage, mijn kamer was maar 2x2 meter en dat was nu bij de net zo kleine keuken getrokken. Kamer en slaapkamer hetzelfde en wc en douche ook, was weinig aan te veranderen.
    Helaas was er bij oma en opa's huis niemand thuis.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Leuk,dat je het huis vond op die site. Ik ben ooit in het huis van mijn jeugd geweest. Dat was zo verbouwd,dat de lange gang aan de andere kant lag. Ik raakte gedesorienteerd.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Het huis van mijn overgrootouders werd laatst verkocht voor ongeveer een miljoen !! Het waren heel gewone mensen, ik herinner me nog de grote moestuin. Het dorp waar hun huis staat is inmiddels een dorp waar veel rijke mensen wonen, reuze chique en de huizen zijn onbetaalbaar geworden. Door de jaren heen woonden er natuurlijk andere mensen, maar het idee allen al !

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het huis van mijn grootouders zit in een heel andere prijscategorie. Minder chique stad en buurt, vraagprijs €157.500,- . Energielabel G.

      Verwijderen
  7. Ons "eigen huis" staat te koop. We zijn 14 jaar geleden verhuisd. Het is leuk om te zien hoe het nu is. Ik herkende bijna niets meer, alleen een hoekkast die mijn man had getimmerd.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een leuk verhaal en zo leuk dat je toch even foto's kon kijken .Een paar jaar geleden liepen mijn man en ik langs het huisje waar Opoe en Opa woonden .Dan komen de herinneringen weer hoe wij allemaal vooral op Vrijdag en Zaterdagmiddag op de thee en koffie kwamen ,ooms tantes nichten neven en later wij kleindochters met onze kindjes .Er stonden soms wel 3 grote kinderwagens geparkeerd overal .Regelmatig namen we een bloemetje mee toen Opoe alleen was of soms een paar pakken koffie of thee want tja ze had het niet breed en dan altijd zoveel aanloop Leuk dat je blog de herinneringen weer even terug brengt

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat leuk! De huizen, waarin mijn grootouders woonden, zijn lang geleden gesloopt.

    BeantwoordenVerwijderen