dat eet hij niet.
Luidt het spreekwoord.
Dat gaat zeker op voor mijn kleinkinderen. Die lusten heel veel dingen niet.
Ik had als kind een enorme eetlust en at dan ook alles wat mij voorgezet werd.
Ook al had ik het nog nooit gegeten.
Inktvis? Lekker!
Hom en kuit? Kom maar door!
Makreel, haring en paling? Is er meer?
Door mijn opa gebakken eigen gevangen zoetwatervis? Mag ik nog wat?
Zure zult? Hoofdkaas? Nog nooit geproefd, maar dat wil ik best proberen!
Blauwe kaas? Lekker!
Kersen, druiven, kruisbessen, rode bessen. Jammie!
Alle mogelijke soorten groenten.
Indisch eten van de Indische buurvrouw.
Natuurlijk vond ik niet alles even lekker, maar ik at alles. Ook spruitjes, witlof en boerenkool, hoewel duidelijk minder favoriet.
Mijn kleinkinderen zijn heel anders. Die slaan gerust een maaltijd over als ze het niet lekker vinden.
Laatst kocht ik kersen, speciaal voor de kleindochters. Mijn eigen dochters smulden er van, toen ze zo oud waren. Maar mijn kleindochters hoefden geen kersen. Zelfs geen klein stukje om te proeven. Ik dacht hen te trakteren, haha. Zo was het ook met pecannotenbroodjes. De noten werden er allemaal uit- en afgepeuterd. De rest van het broodje kon er mee door.
Van dingen die ze wel lusten, eten ze acceptabele hoeveelheden. Niet veel, maar ook niet weinig.
De jongens, mijn kleinzoons, kunnen grotere hoeveelheden verstouwen. Vooral boterhammen gaan er in hoog tempo in. Maar ook bij hen is lang niet alle eten welkom. Ook zij lusten tamelijk veel eten niet.
Wel pannenkoeken, pizza en patat, dat is geen enkel probleem.
Mijn eigen dochters lustten als kind méér soorten eten dan mijn kleinkinderen. Alleen groenten waren een tijdje een probleem, vooral bij mijn oudste.
Ik geloof dat ik, die alles at dat voor mensen eetbaar was, abnormaal was. Een uitzondering.
Hoe was jij als kind?
zaterdag 1 augustus 2026
Wat de boer niet kent,
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Als een vrij makkelijke eter.
BeantwoordenVerwijderenNooit spruitjes, rode biet, venkel en tuinbonen gegeten. Ik vond het zó vies dat ik kokhalzend aan tafel zat.
Als kind ook geen vis, konijn en karbonades gegeten.
Ik eet het nu nog steeds niet.
Ik eet niets wat IN en OP het water leeft (vis, schelp- en schaaldieren, zeewier, eend, kikkerbil etc). Aan vlees eet ik kip, kalkoen en rund.
Gelukkig hebben mijn ouders ons ook nooit gedwongen iets te eten.
Qua groente lust ik verder alles en ben ik op groente. Het ligt er een beetje aan wat ik eet, maar het gewicht aan groente wat ik bereid eet zit wel tussen de 500-800gr per dag.
Kan me niet herinneren dat ik iets niet lustte als kind. Ik at gewoon wat mijn moeder kookte en ze kookte goed. Mijn kinderen heb ik aan alle smaken laten wennen, ook spruitjes, vis etc.Nooit problemen. Geen idee waarom sommige kinderen moeilijke eters zijn. Lastig !
BeantwoordenVerwijderenStructuur, smaak, geur, mondgevoel etc.
VerwijderenIk begrijp dat heel erg goed!
Langzaam laten wennen en niets opdringen helpt echt. Lust een kind een bepaalde groente niet vervang dan met een andere groente. Niet met appelmoes.Ik heb de indruk dat eetproblemen bij kinderen meer voorkomen dan dertig jaar of langer geleden.
VerwijderenIk was een echt moeilijke eter. Vaak straf gehad daarvoor. Maar ik was ook geen snoeper
BeantwoordenVerwijderenIk at weinig en lustte ook veel dingen niet. Het was iedere dag een drama aan tafel en ik liep van 9-13 jaar bij een diëtist. Ik had (achteraf gezien) veel moeite met de structuur van sommige dingen, het mondgevoel zeg maar. Dat herken ik in mijn jongste, die ARFID heeft. Ik vermoed dat ik dat ook in een lichtere mate heb. Nog steeds probeer ik eigenlijk niets nieuws, al heb ik wel een voor mijn doen redelijke hoeveelheid dingen die ik wel eet. Bereide groenten vind ik niet te harden, dat probeer ik goed te maken met verse soep, stamppotten en fruit/rauwkost. Voor wat betreft mijn jongvolwassen kinderen: ik heb dus 1 kind met een eetstoornis en 1 met een zeer gezond en gevarieerd eetpatroon die voor zichzelf boodschappen doet en kookt.
BeantwoordenVerwijderenMarjolein
Mijn man, inmiddels 76 jaar, heeft ook Arfid. Vroeger gold hij als een lastige
Verwijdereneter maar sinds hij in therapie is geweest heeft de omgeving meer begrip voor hem. Voor mij is het nooit een punt geweest omdat ik altijd geweten heb dat hij het liefst gewoon alles mee wilde eten maar niet kon!
Ik lustte als kind alle soorten groente, wat denk ik niet vaak voorkomt. Nog steeds vind ik groente en fruit heel lekker. Daarentegen lustte ik geen melk. Daar bleek ik dan ook een intolerantie voor te hebben. Vlees vond ik ook niet lekker en vis vond ik vies. Ik ben dan ook al heel lang vegetariër.
BeantwoordenVerwijderenWij aten eigenlijk altijd hetzelfde vroeger: aardappels en doorgekookte groenten, en vet goedkoop snel-klaar vlees met veel zwarte jus of spekvet. Mijn moeder hield niet van koken. En ik niet van spek.
BeantwoordenVerwijderenAls er iemand kwam eten maakte zij erwtensoep met oren erin.
En soms ving mijn vader een paling die nog "geslacht" moest worden in de keuken.
Ik was al vóór mijn achttiende het huis uit, de verpleging in, en heb sindsdien geen vlees of vis meer gegeten.
Maar groenten, rauw én gekookt, komen hier elke dag op tafel.
Mijn kinderen mochten vroeger twee groentes kiezen die ze niet lustten: dat werden eigenlijk alleen kool, met uitzondering van spruitjes en bloemkool, en witlof.
Samen eten, in een gezellige sfeer, zelf laten kiezen uit gezonde dingen, dan komt het meestal wel goed, zelfs bij moeilijke eters of zieke kinderen.
Afgelopen week bij de foto's van jezelf heb ik al geschreven dat ik heel mager was omdat ik het 50-er jaren eten niet lekker vond. Dus aardappel, groente, vlees en vooral de vette jus en stamppotten en glibberige toetjes.
BeantwoordenVerwijderenWat mijn oma als warm hapje bij de lunch bakte vond ik wel heerlijk, en dat was bijna altijd vis, dikke moten paling, sardientjes en vooral hom en kuit dat vond ik heerlijk, vissige vis vind ik minder lekker.
Het is jammer dat kuitjes (hommetjes al helemaal niet meer) zo moeilijk te koop is en heel duur en het moet bestellen.
Het enige wat ik niet lustte, waren spruitjes.,Dat hoef je me nog steeds niet voor te zetten.,
BeantwoordenVerwijderenAls kind was het eten wat de pot schaft. Niet "oké, twee stukjes bloemkool of twee spruitjes". Nee, gewoon een flinke schep op het bord, aardappelen erbij, gehaktbal en jus erbij en opeten.
BeantwoordenVerwijderenNiet opeten = Niet van tafel.
Dat ik geen eetprobleem heb ontwikkeld mag een wonder heten ;-)
Als we vlees aten, aten we altijd gehakt of een variatie daarop: slavinken. De groenten bestond uit de Hollandse groenten. Vooral niets nieuws proberen. Mijn moeder griezelde van vis en andere buitenissigheden en liet dat luid en duidelijk weten. Als klein kind neem je dat gedrag over, waardoor ik veel niet (dacht) te lusten.
Gelukkig is het allemaal goed gekomen en overwon mijn nieuwsgierigheid het. Reizen, andere keukens proeven en mijn eigen nieuwsgierigheid: ik eet nu vrijwel alles, al is vis altijd minder populair gebleven.
We l eten we veel minder vaak vlees en vis om gezondheidsredenen.
Ik kan me niet herinneren dat we eten lieten staan.,Wij (7) lustten bijna alles.,en als iemand iets niet lustte, mocht diegene het restje groente van de vorige dag. Staan laten mocht best, maar als je na een uurtje honger had, kon je je bord verder leegeten en anders had je pech., G
VerwijderenIk ben blij dat steeds meer kinderen niet meer gedwongen worden hun bord leeg te eten of pas van tafel mogen als hun bord leeg is.
BeantwoordenVerwijderenWij volwassenen eten ook niet alles dus waarom moeten kinderen dat wel?
Dwang met eten vind ik heel, heel erg slecht.
Wat was ik blij,dat we een hondje kregen. Ik aan tafel tot mijn eten op was. Mijn moeder in de keuken,die zag niets. En het hondje lustte alles.
Verwijderen:)
VerwijderenToen ik jong was at ik alles.
BeantwoordenVerwijderenTegenwoordig eten kinderen vaak niet mee omdat ze keus hebben. Ze kunnen bv het avondeten laten staan, en dan een uur later zeggen dat ze honger hebben, en dan krijgen ze iets lekkers. Ik begrijp het wel!
Eten wat de pot schaft. Spruitjes net zoveel als je oud was en verder mochten we één groente weigeren om te eten. Bij mij was dat gekookte spinazie. Zo vies, nog steeds! Maar als er iets nieuws op tafel kwam moesten we het gewoon proberen. 3 flinke happen en daarna mochten we zeggen niet lekker.
BeantwoordenVerwijderenNu eet ik wat ik lekker vind. Ik ben wél inmiddels intolerant geworden voor alles wat in water zwemt. Geen vis en geen schaal-en schelpdieren. En waarschijnlijk heb ik al sinds mijn geboorte lactose intolerantie. Ik weet wat ik wel en niet kan eten qua melkproducten.
Ik ben wel opgevoed tot allesluster, we mochten eten absoluut niet 'vies' noemen. Biet en spruitjes waren mijn favoriet. Inmiddels eet ik vegetarisch, maar ben verder wel dankbaar dat ik nooit hoef te zeggen dat ik iets niet lust. Hoop ik bij eigen kind ook voor elkaar te krijgen. Vind het wel positief dat kinderen tegenwoordig meer de regie hebben over hoeveel ze eten. Goed om zelf gevoel voor 'genoeg' te houden (fysieke verstoringen op dat gebied uitgezonderd natuurlijk, dan is hulp gewenst).
BeantwoordenVerwijderenIk herinner mij alleen dat ik andijvie niet lekker vond. Maar ik at alles. Mijn moeder deed er een verbrokkelde beschuit over heen met een scheutje koffiemelk om het minder bitter te laten smaken.
BeantwoordenVerwijderenIk eet zo ongeveer alles uit beleefdheid hart, nier, bonen, macaroni. Lekker? Nee. Eetbaar, soort van.
BeantwoordenVerwijderenWij eten thuis geen rood vlees, geen varken, geen soya producten, geen rauwe vis, geen visei, geen paddestoelen, geen schaal- en schelpdieren, weinig bonen. Wegens kokhalzerij en darmproblemen.
Ik eet alle pasta behalve macaroni, het mondgevoel van die slijmerige sponsjes.
Als kind was dit ook het lijstje wat er weinig of nooit op tafel kwam. Op de bonen en macaroni na. We mochten elk 2 groenten kiezen die we niet aten en verder was het eten wat de pot schaft. Ik koos bonen en bieten. Bonen wegens het hap meel in je mondgevoel en de smaakloze droogheid, plus de buikpijnen en de bieten omdat een hap modder lekkerder was. Bieten lust ik inmiddels wel. Spruiten, witlof, zuurkool en boerenkool zijn mijn favorieten. En met bonen bedoel ik tuinbonen, bruine bonen, witte bonen, kidneybonen, snijbonen, haricots verts, kousenband, peultjes.. alle bonen. En dankbaar dat de peulvruchten zich beperkten tot snert.
Ik lustte als kind heel veel dingen niet, en nog steeds heb ik zeker dingen die ik niet lust. Inmiddels heb ik wel dat ik genoeg verschillende dingen lust voor een gevarieerd eetpatroon, maar witlof, haring en gebakken ei (om maar eens een aantal diverse dingen te noemen) eet ik niet. Wat bij mij wel een beetje hielp, is zelf leren het eten te bereiden en op andere manieren leren koken/eten bereiden dan hoe het vroeger bij ons thuis mij voorgezet werd.
BeantwoordenVerwijderenIk moest als kind alles wel proeven. Een hapje voor de smaak, bij voorbaat zeggen dat lust ik niet...dat ging niet. Wat ik wel heel fijn vond ik dat ik vaak dezelfde groente rauw mocht eten om aan een grotere hoeveelheid groente te komen. Dus mijn ouders aten witlof warm met ham en kaas, dat vond ik niet lekker en dan kreeg ik witlof met een mandarijntje rauw.
BeantwoordenVerwijderenBelegen kaas vond ik vies. Stonk naar lichaamsgeur. Mijn moeder vond jonge kaas zonde van het geld (vooral water) maar voor ons kinderen werd er dan een klein stukje jong belegen kaas gekocht, dat vond ik net te pruimen. Vis lustte ik niet. Nog steeds niet. Te glibberig in de mond. Doorgekookte witlof en idem spruitjes at ik ook met lange tanden. Lang ook geen zwart Fries roggebrood gelust, later ging dat beter. Alles wat kleefde aan je gebit vond ik niet prettig, zoals de kleverige taaitaai, Groningen koek, sowieso ontbijtkoeken. En Fries suikerbrood hoef ik ook niet. Zoet snoep, daar gaf ik ook niet om. Oh en stamppot, de eerste paar happen vond ik nog wel prima, maar daarna werd het al saai en smakeloos. Zuurkoolstamp, boerenkoolstamp. Hutspot daar zat nog de variatie van aardappel, wortel en ui in.
BeantwoordenVerwijderen