Belastingaftrek zorgkosten verdwijnt!

Niet per januari volgend jaar, maar met ingang van het jaar 2028.

Er is al voor Prinsjesdag heel veel uitgelekt. Ook dat de belastingaftrek zorgkosten verdwijnt. 

Dat vind ik jammer voor mensen met hoge zorgkosten. Je mocht al lang niet alles aftrekken. Wat  je niet kon aftrekken: 

Premies voor de ziektekosten of zorgverzekering (zowel basis- als aanvullende premies)	Niet aftrekbaar
Wettelijke eigen bijdrage van bijvoorbeeld CAK of medicijnen	Niet aftrekbaar
Eigen bijdrage Zorgverzekeringswet	Niet aftrekbaar
Eigen risico zorgverzekering	Niet aftrekbaar
Vrijwillig eigen risico	Niet aftrekbaar

Rollator, looprek, loophulp met 3 of 4 poten, elleboogkruk, okselkruk of onderarmschaalkruk, gipssteun	Niet aftrekbaar
Scootmobiel of rolstoel	Niet aftrekbaar

Bril	Niet aftrekbaar

Ook mijn driewieler was in 2023 niet aftrekbaar. 

Niet meer mogen aftrekken van zorgkosten benadeelt mensen die ziek zijn en daardoor meer kosten hebben.  Ze hebben al te maken met beperkingen door ziekte en dan gaan ze er ook per saldo in inkomen op achteruit. 

Voor mij blijft er over 2026 nog wel wat over wat wel aftrekbaar is. Niet alles, want er is een drempelbedrag. Maar ook als je het drempelbedrag bij de aangifte er af trekt, blijft er een bedrag afgetrokken kan worden van de belastingen. Nog wel dus, maar vanaf 2028 niet meer. 
Ik verwacht dit jaar ongeveer 2000 euro aan kosten te maken die wèl aftrekbaar zijn. 
Wat dan allemaal? 

• Hoortoestellen
• Steunzolen op medisch advies vanwege de polyneuropathie door de diabetes
• Tandartskosten - regulier - periodieke controle, gebitsreiniging, vullingen
• Tandartskosten en kosten ziekenhuis vanwege mijn implantaat

 Ik ga bij de aangifte in maart volgend jaar eens even spelen met mijn aangifte, om te kijken hoe veel het eigenlijk scheelt dat ik gebruik kan maken van de belastingaftrek van zorgkosten. Hoeveel belasting moet ik betalen zonder die zorgkosten en hoeveel belasting met deze aftrekbare kosten? 

Heb jij ook te maken met hoge zorgkosten die je zelf moet betalen? 

Voor de vierde keer in ruim 1,5 jaar .....

 brak een stuk van een kies af!
Niet steeds dezelfde kies, steeds een andere kies die blijkbaar verzwakt was.

In januari, april en juni vorig jaar gebeurde dat ook al. Nu dus weer! Ik at en had een steentje in mijn mond, dacht ik heel even. Natuurlijk in het weekend. Op zondagmiddag. Gelukkig had ik er geen pijnklachten aan, dus een spoedje was het niet. Op maandagochtend meteen de tandarts gebeld.
Ik kon op woensdag terecht. Mooi snel!
De kaakchirurge keek er dinsdagmiddag naar, toen ik bij haar was voor controle voor mijn implantaat. Met de schroef voor de nieuwe hoektand gaat het goed. Deze keer gaat het voorspoedig. 
Maar ze betwijfelde of de kies waar een groot stuk van afgebroken was, wel hersteld kon worden. 
Daar schrok ik wel een beetje van! 
Het is niet haar expertisegebied, dus ik bleef hoop houden dat de afgebroken kies gevuld kon worden. 
En dat kon gelukkig ook!
Ik heb in één moeite door 3 afspraken gemaakt voor mijn implantaat. Ik ben binnenkort uitbehandeld bij de kaakchirurg en dan gaat de tandarts, en natuurlijk de tandtechnicus, er mee verder. Volgens schema ben ik net voor mijn verjaardag op 6 december klaar en heb ik dan weer een keurige mond vol tanden en kiezen! 

Onder het mes (en boor)

In november 2024 werd vastgesteld dat mijn hoektand rechtsboven niet meer behouden kon blijven. 
Ik koos destijds voor een implantaat. De weg er naar toe bleek langer en ingewikkelder dan gedacht, want is nog steeds niet afgerond.

Maandagmiddag ging ik opnieuw naar de kaakchirurg. Er ging een nieuwe schroef geplaatst worden. 
De derde poging inmiddels. De vorige 2 waren mislukt. Lees er hier meer over. 
Om te voorkomen dat ook deze poging zou mislukken, was er in januari bot getransplanteerd van de plek waar ooit een verstandskies zat, naar de plaats waar het implantaat zou moeten komen. De kaak werd daar verbreed. Van voor naar achter gezien. 
Dat getransplanteerde bot was nu voldoende verankerd in de kaak, dus kon er een gat geboord worden met precies de juiste afmetingen om er een titanium schroef in te plaatsen. Het implantaat. 

Het duurde lang voordat ik aan de beurt was, maar drie kwartier na de oorspronkelijke afspraak lag ik dan toch, verdoofd en wel op de operatietafel. Onder een groen operatielaken. Van papier tegenwoordig. Toen ik in 1974 voor het eerst bij de kaakchirurg onder het mes ging, waren dergelijke dingen van stof. Maar tegenwoordig is alles van wegwerpmateriaal. 
Die verdovingsprikken in de bovenkaak zijn nog steeds wel hetzelfde. Verdomd pijnlijk, iedere keer weer. 
De operatie zelf ging vlot. Binnen 20 minuten was ik klaar.
De dames kaakchirurge en kaakchirurge in opleiding zijn er van overtuigd dat het nu goed zal gaan. Een ander type implantaat en meer kaakbot om het implantaat in vast te laten groeien. 
Er werd een afspraak gemaakt voor nacontrole en verwijderen van de hechtingen en ik kon naar huis. Met een papier met aanwijzingen wat wel en niet goed was voor de operatiewond. 

's Avonds begon de plek van de operatie een beetje te "zeuren" niet heel pijnlijk, maar ook niet pijnloos. Ik deed voor de spiegel mijn mond open en zag veel bloed! Overal, op mijn tong, op mijn tanden, in de holtes van mijn kiezen, op mijn tandvlees. Ik schrok er van! Op het meegegeven papier stond dat ik bij een nabloeding vooral niet moest spoelen. Volgens mij heb ik vorige keren helemaal niet in mijn mond gekeken, misschien was het toen ook wel zo. Ik gebruik bloedverdunners en die mocht ik blijven doorgebruiken. Misschien was de nabloeding normaal? Vooralsnog ging ik daar van uit. Ik poetste mijn tanden, spoelde niet na en ging naar bed, met hoofdpijn en kaakpijn. 
Hoofdpijn waarschijnlijk door dat boren in die kaak. 
Na een half uurtje besloot ik tot het slikken van paracetamol. En daarop heb ik best goed geslapen. 
De volgende ochtend zat er opgedroogd bloed in de mondhoeken en op mijn kin, en ook op mijn hand. Maar in mijn mond geen bloed meer te zien. 
Een opluchting! Geen verdere actie richting het ziekenhuis nodig, alleen even de bloedvlekken afwassen. 
Ik slikte de laatste tijd geen ijzersupplementen meer, maar dat ga ik nu weer een tijdje doen, gecombineerd met vitamine C. 

Er is een beetje zwelling, zoals verwacht. Maar verder gaat het goed! 

Nog meer kunst in een ziekenhuis

Toevallig moest ik in de afgelopen 1,5 week drie keer in een ziekenhuis zijn. 
Voor onderzoek of controle. Deze keer KNO, Cardiologie en Oogheelkunde. Soms komt dat toevallig zo uit. Denk nu als lezer niet, dat dit ook in de komende weken nog weer gaat gebeuren. Nu kan ik weer minstens een jaar verder zonder bezoeken aan ziekenhuizen. 
Afgezien van de kaakchirurg, maar dat is eigen keuze, omdat ik in plaats van een mini-kunstgebit graag een implantaat wilde op de plek waar een hoektand zat. Voor mij nog (even?) geen plaatje met een tand er aan. 

Afgelopen vrijdag ging ik naar Oogheelkunde in het UMCG. 
Daar kom ik al sinds 1970 regelmatig, al 56 jaar lang. 
Deze keer vier onderzoeken en toen ging ik nog even rondkijken naar de expositie die daar hing. 
Schilderijen van Olga Talsma, met onder anderen een aantal indringende vrouwenportretten. 

Portretten van Iraanse vrouwen en meisjes die vermoord zijn of gehandicapt geraakt zijn tijdens de hoofddoekprotesten. Die Iraanse portretten zijn niet zomaar,  ze heeft een Iraanse man en ze heeft veel familie in Iran.

Behalve deze aangrijpende portretten zijn er ook andere werken te zien. Ik maakte een selectie. 

Lees ook hier over Olga Talsma

Hadis Najafi

Mahbanou Khosnoudi 

Jina Mahsa Amiri

Nika Shakarami

helaas vergeten de titel te registreren
op haar site noemt Olga dit werk Purple

Running

titel van beide werken in de wachtkamer: rock

De stoelen tegenover mij in de wachtkamer vrijdagmiddag. Hierop zat kort hiervoor een ouder echtpaar te wachten op opname voor een oogoperatie van de vrouw. Ik had ze willen fotograferen, maar ik heb dit wegens privacy toch maar niet gedaan. Ze waren wel heel aandoenlijk zoals ze daar zaten, elk met een rollator bij zich.

Je bent een dure voor de zorgverzekering!

 .... Zei mijn dochter toen ik vertelde over mijn verwijzing naar de cardioloog vanwege hartritmestoornissen. 
Haha, dat klopt eigenlijk wel, hoewel er vast en zeker mensen zijn die nog veel duurder zijn dan ik. 
Maar ook heel veel mensen die veel goedkoper zijn, doordat ze het geluk hebben heel gezond te zijn en gezond oud te worden. 
Ik heb de pech dat ik vaak een beetje minder gezond ben dan veel mensen. 

Dat ik een dure voor de zorgverzekering ben, dat werd als kind door mijn ouders al tegen mij gezegd. 
We waren verzekerd bij een particulier ziekenfonds, en dat was maar goed ook, want zorg was regelmatig nodig. 

Voor nieuwsgierigen:
Wat allemaal in mijn jeugd?
- Ik had veel last van eczeem en dauwworm en dergelijke. Veel zalven en ook korreltjes, herinner ik me. - Later kreeg ik last van astma en moest ik naar de fysiotherapie voor lessen goed ademen. Ik heb 2x in het ziekenhuis een cursus (buik)ademhaling gehad. Astma was de eerste chronische ziekte die ik ontwikkelde.
- Ik had vaak last van infecties: bronchitis, blaasontsteking. Vanwege blaasontsteking lag ik in totaal 7 weken in een ziekenhuis. Dat kwam doordat de infectie totaal niet gevoelig leek voor antibiotica. Na een week in het academisch ziekenhuis kwam het toch nog goed. Ik heb in mijn jeugd tientallen antibioticakuren gehad. 
- Ik was te zwaar, had obesitas en ik moest regelmatig of bij de huisarts of de kinderarts langs om gewogen te worden. Dan kreeg ik dieetbriefjes mee. Die kinderarts behandelde ook mijn vele blaasontstekingen. 
- Ik brak op mijn 12e mijn scheenbeen, in de sneeuw, op weg naar de ijsbaan.  Ik lag 6 weken in tractie in het ziekenhuis, daarna 6 weken loopgips. 
- Op mijn 17e jaar had ik netvlies loslatingen en gaten in mijn netvliezen. Aan beide ogen, een operatie en laserbehandelingen volgden. Weer zo'n 6 weken academisch ziekenhuis. 
- Op mijn 19e bleek dat 2 verstandskiezen op de operatietafel in het ziekenhuis verwijderd moesten worden. Trekken kon niet volgens de tandarts. Het waren uiteraard geen opnames, alleen poliklinische operaties. In die zelfde periode onderging ik ook een wortelpuntoperatie aan mijn kaak. Ook bij de kaakchirurg. 

Toen ik volwassen werd, viel het in de eerste 10 jaar wel mee. Afgezien van veelvuldig blaasontstekingen en een keer nierbekkenontsteking. 
- Vanaf mijn 30e werd het weer minder met mijn gezondheid. 3x zwangerschapsdiabetes en problematische zwangerschappen met hoge bloeddruk. 
- Die zwangerschapsdiabetes mondde uit in diabetes type 2. Vanaf 1993, toen ik 40 was, eerst behandeld met dieet en medicijnen, vanaf 1999 ook insuline. 
- Daarna gedoe met mijn oren. Een soort gezwel vanuit mijn trommelvlies. Een cholesteatoom: een huidcyste (parelgezwel) in het middenoor, vaak het gevolg van een chronische ontsteking of vacuüm, die door de groei de gehoorbeentjes kan beschadigen. Meestal heb je dat aan één oor, maar ik had dat aan beide oren en die moesten daardoor geopereerd worden. Rechts 2x en links 1x. Alle keren een ziekenhuisopname van een aantal dagen. De reparaties maakten me wat slechthorend. 
Na verloop van tijd ging dat gehoor achteruit, waardoor ik vanaf mijn 55e hoortoestellen nodig had.
 - Rond het jaar 2002, toen ik 50 werd, ben ik een periode depressief geweest. Van mij hoefde het leven niet meer. Zodra mijn dochters, toen 16 en 13 jaar, mij niet meer nodig hadden, leek het mij het beste dit leven te verlaten. Op aanraden van een collega, die zelf antidepressiva slikte, heb ik ook een jaar lang pillen tegen depressie geslikt.
- Bijholte ontstekingen die chronisch werden en er daardoor een neusoperatie noodzakelijk was. Weer een aantal dagen ziekenhuisopname en een operatie die goed hielp.
- Toen raakte mijn schildklier het spoor bijster. De ziekte van Graves, was de diagnose. Daarvoor moest ik voor een kuur met radioactieve jodium weer opgenomen worden in het ziekenhuis. De radioactieve jodium sloopte de schildklier en vanaf dat moment had ik schildkliermedicatie nodig. Met regelmatig bloedprikken om de juiste dosis te bepalen.
-  Al  langer werd er bij oogcontroles, ook vanwege de netvlies loslatingen in het verleden, die overigens nog een keer optraden, maar loslatingen die poliklinisch gelaserd konden worden, geconstateerd dat ik staar kreeg.  Op mijn 61e werd het tijd voor een operatie, aan beide ogen. Tussen die operaties zaten ongeveer 2 maanden. Beide poliklinisch.
- Toen kreeg ik zenuwpijn aan mijn linker hand.  Of eigenlijk had ik dat al jaren, maar het werd steeds erger. Carpaaltunnelsyndroom, constateerde de arts en het  ziekenhuis bevestigde de diagnose. Vooral 's nachts had ik veel pijn. In 2016 volgde een operatie die het probleem verhielp.  Ook een poliklinische operatie, in dagbehandeling.
- In november 2019 kreeg ik wondroos.  Een pijnlijke huidinfectie,  aan mij linker enkel. Ik moest rust houden en met antibiotica werd deze bacteriële infectie bestreden.
 - Ik liep steeds slechter en had vooral 's nachts pijn aan mijn heupen. Ik verging van de pijn en sliep er slecht door. Volgens de huisarts slijtage van mijn heup. Na röntgenfoto's bleek dat beide heupen versleten waren en vervangen moesten worden door een volledig kunstgewricht. In 2020 werd de linker heup vervangen, in 2021 de andere heup.   
- In mei 2021 had ik ineens een zeer pijnlijke rechter enkel. Die pijn werd veroorzaakt door jicht, bloedonderzoek bevestigde dat.   Met een ontstekingsremmer in combinatie met een pijnstiller kwam mijn jicht weer tot rust. 
- In augustus 2024 kreeg ik nogmaals wondroos, aan hetzelfde been als de eerste keer (in 2019). Veel ernstiger dit keer. Bijna 10x meer huid dan de vorige keer was ernstig ontstoken. Heel pijnlijk en hardnekkig. Ik kwam onder behandeling van een internist, die een antibioticakuur van een half jaar voorschreef. Om  nieuwe huidinfecties te voorkomen. Mocht dat niet helpen, dan zou ik blijvend antibiotica moeten slikken. Tot in juni 2025 slikte ik antibiotica en ik heb tot nu toe niet opnieuw wondroos gekregen. 🎉
- Weer een operatie aan de wortelpunt in mijn kaak. Deze keer aan de tand naast de tand die op mijn 19e geopereerd werd. Die operatie mislukte en er volgde een proces waarbij er een implantaat geplaatst wordt. Daar ben ik nog mee bezig, want ook het eerste implantaat mislukte. 
- Recent kwamen daar de steeds heviger wordende hartritmestoornissen bij.  Ik ben verwezen naar de cardioloog en sta daarvoor op de wachtlijst. 

En dat was het dan.
Tot nog toe. 
Hoe de toekomst er uit ziet?
Hopelijk blijft het bij de chronische kwalen die ik nu heb.                                                                                                                     

Oeps! Een aftrekpost bij de belastingaangifte 2025 vergeten!

Op 2 maart had ik mijn belastingaangifte al ingediend. Maar ik kwam afgelopen week tot de ontdekking dat ik een nota vergeten was. 
Ik keek na hoeveel geld ik betaald had voor het implantaat in mijn kaak. Ik dacht dat ik alleen in oktober vorig jaar ongeveer 1000 euro betaald had, €924,14 om precies te zijn. Maar dat bleek niet zo te zijn. In mei vorig jaar had ik ook al een deel betaald. 
Namelijk €256,68. 
Helemaal vergeten. En dat bedrag had ik nu dus over het hoofd gezien!  Goed dat ik dat ontdekte!
Een beetje dom, ik had de nota's die ik kon indienen keurig digitaal verzameld onder belastingaangifte 2025 en toch zag ik het over het hoofd! 

Omdat de sluitingsdatum voor indienen van de aangifte uiterlijk 1 mei is, heb ik de aangifte online geopend  en wijzigingen aangebracht en vervolgens opnieuw ingediend. 

De verbetering scheelt me €53,- euro!  Helaas niet het hele bedrag à €256,- , maar toch de moeite waard.

Op zich is het geen probleem om na 1 mei alsnog je aangifte te wijzigen.
Dat kan nog jaren.
Dit vond ik op de site van de belastingdienst:

Ik heb een foutje gemaakt, maar ik heb mijn aangifte al verstuurd - wat nu?

Dat kunt u zelf in orde maken. Ook als u de belastingaangifte al hebt verstuurd, kunt u iets aanpassen, een fout verbeteren of gegevens aanvullen. Zelfs als u al een definitieve aanslag hebt ontvangen. Uw aangifte wijzigen kan tot 5 jaar na het jaar waarover de aanslag gaat.

U wijzigt uw aangifte áltijd in Mijn Belastingdienst - ook als u aangifte hebt gedaan met de app

Want u kunt de gegevens in de app niet wijzigen.

Lees hier meer over het wijzigen van je aangifte.

Het is me nog niet eerder overkomen dat ik een aftrekpost vergat, maar ik heb ook nog niet vaak aftrekposten opgevoerd, want meestal kwamen mijn kosten niet boven de drempel uit. 

Heb jij wel eens iets vergeten bij de belastingaangifte?

Mijn belastingaangifte is klaar!

Meestal doe ik mijn aangifte in de vroege uurtjes van de eerste maart. Dat was nu geen optie, want mijn beide kleindochters logeerden bij mij. En die zijn vroeg wakker en vragen aandacht en eten en drinken. Uitslapen is er dan niet bij, maar heel vroeg, om zes uur 's morgens of zo, de wekker zetten voor de belastingaangifte en daardoor te weinig slaap leek me geen goed idee. Nergens voor nodig, toch? 
Tijd zat!
Dus verzamelde ik alleen gegevens over mijn medische aftrekposten en de reële aftrekbaarheid er van.  Is de gordelroos-vaccinatie inderdaad aftrekbaar? En mijn implantaat? En de antibiotica die ik een half jaar moest slikken en niet volledig vergoed werd door de zorgverzekering? De tandartskosten in 2025 voor zover ze niet gedekt werden door de verzekering. 

Nadat de kleinkinderen na de lunch weer opgehaald waren, ging ik eerst nog naar de allerlaatste film op mijn abonnement en toen kon de aangifte beginnen. Als de site van de belastingdienst tenminste niet inmiddels overbelast was, want dat wil nog wel eens gebeuren op de 1e maart. 

Wat kreeg ik te zien?
"U kunt op dit moment niet inloggen op Mijn Belastingdienst. Wij vragen u om later terug te komen. Onze excuses voor het ongemak."
Ik probeerde het nog een paar keer, maar dat inloggen ging op 1 maart niet lukken, ondanks diverse pogingen. 
Jammer dan, later gaat het misschien beter.

Dus op 2 maart zat ik vroeg in de ochtend bij mijn computer en toen lukte het wel om aangifte te doen. Ik vind het nog steeds heerlijk dat een groot deel van de aangifte al vooringevuld is. Inkomen,  spaargeld en rente, alles staat er al!
Ik krijg een mooi bedrag aan belastingen terug, waarmee ik gemakkelijk een keertje in klein gezelschap van uit eten kan gaan. 
Eigenlijk een sigaar uit eigen doos natuurlijk, want ik heb te veel belasting betaald. Dat komt doordat ik de loonheffing laat toepassen op de AOW, mijn hoogste inkomen en niet op mijn pensioen. Dat doe ik omdat ik niet achteraf nog eens een naheffing krijg. Ik krijg liever geld terug, al is het dan een sigaar uit eigen doos. 

Heb jij al aangifte gedaan?

Opnieuw de basis gelegd voor een mooie hoektand

Mijn implantaat bleek in november mislukt te zijn. De schroef moest er uit. 
Hoe kwam dat? 

Dit is het verhaal:
Het is al weer lang geleden dat ik besloot een implantaat te nemen op de plaats waar mijn hoektand rechtsboven in mijn kaak zat. Dat was in oktober 2024. Die tand was door aanhoudende ontstekingen aan de wortelpunt niet meer te redden en werd in januari vorig jaar getrokken. Toen werd er op een andere plek in mijn kaak bot geoogst en getransplanteerd naar het gat dat door het trekken van de hoektand ontstond. Nadat het getransplanteerde bot was vastgegroeid, werd er een titaniumschroef in geplaatst en die moest vastgroeien in het bot. Dat mislukte, het bleek begin december dat mijn kaak niet breed genoeg was voor de schroef. Niet te smal van oor tot oor, maar van voor naar achteren gezien. Mijn kaak moest breder gemaakt. 

Dus is er afgelopen woensdagochtend een tweede poging gedaan om een gezonde basis te leggen voor de plaatsing van een betrouwbare, stevige schroef. Ik moest al vroeg in het ziekenhuis zijn. Er is weer achterin de mond bot geoogst en getransplanteerd. Deze keer is niet alleen het gat van de vorige schroef gevuld, maar er zijn sleufjes gemaakt en die zijn opgevuld met bot om de kaak te verbreden. Deze operatie duurde bijna een uur en was onder plaatselijke verdoving. Je wordt eigenlijk op eigen verzoek behoorlijk mishandeld, allemaal voor het goede doel natuurlijk!

Nadat thuis die verdoving uitgewerkt was, voelde ik mij erg belabberd. Ik voelde me geradbraakt. Ik had een pijnlijk hoofd en had door de antibiotica last van misselijkheid, buikpijn en diarree. Ook was ik enorm rillerig, ik kon bijna niet warm worden, ondanks het heel hoog zetten van de thermostaat. Ik kroop in bed en deed de elektrische deken op de max en nam paracetamol. Ook draaide ik in mijn slaapkamer de radiator open en ik deed het raam dicht, zodat het lekker warm werd op mijn slaapkamer, ook lekker voor als ik later naar weer bed zou gaan. 
Na 1,5 uur werkte de paracetamol goed, ik voelde mij een stuk beter en niet meer zo vreselijk kouwelijk. 
De pijn is niet meer terug gekomen. 
Ik heb nu wel een enorme, blauw gekleurde wang! Een soort hamsterwang 😁

En je vraagt je misschien af hoe het nu met mijn pijnlijke nek en schouder gaat? Die klacht is vrijwel helemaal weer verdwenen. Het duurde maar een week.  Er is nog een restje van over, maar daar heb ik nauwelijks hinder van. 

Het duurt wat langer, eigenlijk aanzienlijk langer

Ik schreef kort geleden over de punt van de schroef van mijn implantaat die niet meer in mijn kaakbot zat. Die titanium schroef stak uit het bot en de punt verscheen als een knobbeltje in mijn tandvlees. Niet zoals het hoort en niet zoals verwacht. 

Afgelopen maandag was ik opnieuw bij de kaakchirurg. Oorspronkelijk zou dat de laatste behandeling zijn, en kon ik door naar de tandarts, die op die schroef een mooie kroon zou (laten) maken. 

Door die uitstekende punt werd het een heel ander verhaal. De schroef kon niet blijven zitten en moest er weer uit. De constructie was namelijk niet stevig genoeg. 
Met het verwijderen van de schroef was het verhaal nog niet afgelopen. In dezelfde sessie werd een nieuwe schroef geplaatst, er werd geboord in mijn kaak om die nieuwe schroef in een iets andere hoek te plaatsen. De nieuwe schroef werd in mijn bovenkaak gezet. Maar ...... de conclusie was dat ook die niet voldoende houvast zou hebben. Van voor naar achter gezien is mijn bovenkaak namelijk te smal. Er zit dus te weinig bot om die schroef, om deze schroef stevig vast te laten groeien in de kaak. 

Blauw en gezwollen na verwijderen, 
plaatsen en weer verwijderen van een schroef in mijn kaak

Maar er zijn nog weer nieuwe kansen en dat gaat gebeuren! Eerst komt mijn kaak een tijdje tot rust. In maart komt er opnieuw een bottransplantatie, net als in februari dit jaar. Op de plekken waar ooit rechts mijn verstandskiezen zaten, wordt bot geoogst en dat bot wordt op de plek waar het implantaat moet komen op mijn kaak gezet. Hopelijk is mijn kaak dan wel goed genoeg om een stevige basis te vormen voor een implantaat. 
En dan begint het verhaal dus opnieuw. 

• Voordat een nieuwe schroef geplaatst kan worden, moet het getransplanteerde bot vastgroeien op de nieuwe plek.
• Dan komt er een nieuwe schroef in mijn kaak en moet die schroef weer vastgroeien.
• Als de schroef goed vast zit, komt er een kroon op de schroef en heb ik een mooie, stevige hoektand die jaren meegaat. 

Dat laatste is waarschijnlijk niet eerder dan in de winter volgend jaar, misschien wel in januari 2027. Ik begon in november 2024, dus een waar meerjarenplan!  

Een knobbeltje

Op de grens tussen tandvlees en bovenlip ontdekte ik een knobbeltje. Dat harde stukje zit ter hoogte van de  punt titanium schroef die in mijn kaak zit.  Pijnklachten had ik niet. 
Die schroef zit daar in mijn kaak omdat er binnenkort een kunsttand op die schroef geplaatst wordt. De hoektand die er zat, kon niet behouden blijven en moest getrokken.
 Ik koos voor een implantaat, een duur en langdurig proces voordat ik weer een mond vol tanden zal hebben. Lees er hier meer over. 

Ik vertrouwde dat knobbeltje niet en belde naar kaakchirurgie. Mogelijk is het niets bijzonders, maar ik wilde graag dat er naar gekeken werd. 
Misschien zit er een ontsteking? 
Misschien is het een cyste zoals ik die ook op mijn vingers heb? 
Of een gezwel? Doordat de zoon van van een goede kennis nog voor zijn achttiende jaar een gezwel in zijn kaak had, dacht ik toch aan die mogelijkheid. Gelukkig is het met die zoon goed afgelopen en gaat het hem goed, al weer járen.

Ik kon snel op het spreekuur komen. De kaakchirurg keek en voelde en duwde. 
Ze kwam tot de conclusie dat het knobbeltje ter hoogte van de punt van de schroef, de punt van de schroef is! Ze had dit nog nooit eerder gezien, en bij de vorige controle was er nog niets te zien, maar blijkbaar is er bot rond de schroef verdwenen! Dat heeft consequenties voor de kunsttand, de kroon, want mogelijk kan die helemaal niet geplaatst worden, als blijkt dat de schroef niet goed vastzit. Dan zou ik een wiebeltand krijgen, net als mijn kleinkinderen, alleen dan eentje compleet met schroef. 
Tijdens de volgende afspraak wordt het tandvlees open gemaakt en wordt ter plekke bekeken hoe de schroef in het bot zit en dan wordt besloten of de schroef verwijderd moet worden en ik mogelijk toch een losse tand op een plaatje moet hebben. 

Weer een stapje verder naar een mooie nieuwe tand

Het duurt nog wel even voordat de kroon er op komt, maar in de afgelopen week zette ik weer een stapje op het pad naar een nieuwe hoektand. 

Illustratie UMCG (klik voor de website)

Eind januari werd de oude hoektand getrokken. Hij kon niet blijven zitten doordat er aan de wortelpunt een ontsteking zat en er in de wortel een breuk zat. Er was in februari 2024 geprobeerd om door middel van een kaakoperatie de ontstoken wortelpunt te verwijderen, maar die operatie was mislukt, de ontsteking was niet weg. De tand moest er uit en ik koos voor een implantaat als vervanging. Om de kaak voldoende sterk te maken, werd er in januari 2025 na het trekken van de tand, bot geoogst en geplaatst in het gat dat de wortel van de hoektand achterliet. Dat bot moest vastgroeien zodat er een stevige basis werd gevormd voor het implantaat. 
Van de week was het dan eindelijk zo ver, de schroef die de wortel van de hoektand moet vervangen, werd geplaatst. Zie ook bovenstaande afbeelding. Bij mij gaat het om de bovenkaak. Op die schroef komt over een aantal maanden een tand, een kroon. 

Ik kreeg drie verdovingsspuiten, op diverse plekken rond het gat waar de schroef moest komen. Ook in mijn verhemelte. Altijd niet erg fijn, zo'n prik in mijn verhemelte, de andere prikken gingen wel. Ook niet fijn, maar goed te doen.  Het tandvlees werd los gesneden en het boren van het gat voor de schroef kon beginnen. Eerst een dun boortje en steeds breder en dieper werd het gat door middel van grotere boren. Volgens de site van het UMCG is er nu een gat ontstaan van 3 tot 5 millimeter breed en 7 tot 16 millimeter lang, zodat de titanium schroef er in past. Daarna moet het implantaat vastgroeien. Dit duurt ongeveer 2 tot 3 maanden. Dit hangt af van het soort implantaat en van de plek van het implantaat. Er is op de schroef een soort dopje geplaatst en daar over heen is mijn tandvlees gehecht. 
Over twee weken worden de hechtingen verwijderd en over 10 weken wordt een röntgenfoto gemaakt om te kijken of het implantaat goed is vastgegroeid in mijn bovenkaak. 

Oeps, al wéér een fout gemaakt bij de belastingaangifte?

Vorig jaar ontving ik op 31 mei mijn te veel betaalde inkomstenbelasting weer terug. 
En ik vroeg mij af waar dit jaar het geld bleef. 
Ik zou, als het goed was, een mooi bedrag terug krijgen, maar er gebeurde niets. Misschien ben ik te ongeduldig?
Een aantal jaar geleden dacht ik ook zoiets in begin mei, toen bleek dat ik uiteindelijk mijn aangifte helemaal niet ingediend had. Ik had hem wel klaargezet, maar op verzenden had ik NIET gedrukt. Je kunt er hier meer over lezen. 

Zou er ook nu iets mis zijn gegaan?
Ik log in bij de belastingdienst en zie daar een herzien aangifteformulier staan dat òf ingediend kan worden, òf verwijderd. Ik heb op 1 maart mijn aangifte verzonden, dat staat er ook duidelijk, maar ik heb de aangifte later nog weer geopend en er mee zitten te "spelen", te oefenen. Ik wilde namelijk zien hoeveel belastingaftrek mijn medische uitgaven dit jaar voor mijn implantaat zouden opleveren en ook heb ik dit jaar extra kosten voor tandarts, gordelroosvaccinaties en eigen bijdrage medicijnen. Ik heb natuurlijk nooit de bedoeling gehad om deze kosten over afgelopen jaar op te voeren. Maar ik liet het aangifte formulier staan en het stond er dus nog, klaar om verzonden te worden. Zou het kunnen zijn dat de belastingdienst in hun systemen dit formulier kan detecteren? Het lijkt me niet, maar helemaal zeker ben ik daar niet van. Ik heb het immers niet definitief gemaakt en verzonden?
Hoe dan ook, ik heb deze aangifte, waarmee ik geoefend had, snel verwijderd, want immers helemaal niet van toepassing!

Nu wacht ik af wanneer de belastingdienst mij een bericht stuurt over de aanslag. 

Heb jij al bericht?

Bijna tandenloos

Mijn broer en ik hebben dezelfde ouders, we kregen dezelfde voeding, dezelfde poetsdiscipline aangeleerd. We kregen beiden als kind fluor, op advies van de tandarts.
En toch had mijn broer al jong veel problemen aan zijn tanden. Mijn tanden en kiezen bleven tot na mijn 18e jaar volkomen gaaf. Hij had al als tiener zenuwontstekingen aan zijn tanden en zijn gebit ging in de jaren die volgden achteruit, met een veel grotere snelheid dan dat van mij.
Ik kreeg ook zo hier en daar een vulling, maar nog steeds heb ik tanden en ook een enkele kies die helemaal gaaf zijn. En nu pas zijn er in januari  een tand en een kies getrokken. Die tand gaat vervangen worden door een implantaat, maar verder zijn er geen problemen.
Bij mijn broer is dat niet zo, hij heeft kronen en bruggen en een plaatje, hij heeft bijna geen eigen tanden meer. Er is, op zijn 69e bijna niets meer over van zijn gebit.

Vreemd, we hebben veel dezelfde kwalen.
We hebben alle twee loslatingen en scheuren in het netvlies gehad, waardoor we kans liepen blind te worden. Door operaties en lazeren gaat dat nog steeds goed.
We hebben allebei relatief jong staaroperaties gehad, aan beide ogen. Ik op mijn 61e en mijn broer nog wat jonger.
We hebben beide 2 nieuwe heupen en beide hebben we gehoorproblemen waarvoor we hoortoestellen dragen.

Lang ben ik trots geweest op mijn goede en bijna gave gebit, maar ik denk nu: dat was toeval en geen eigen verdienste. Blijkbaar heb ik in aanleg een veel beter gebit dan mijn broer. Ik heb gewoon mazzel.
Misschien heeft mijn broer dat slechte gebit van mijn vader, hij was 29 jaar toen ik geboren werd en ik heb hem nooit anders gekend dan dat hij een kunstgebit droeg. En dat 's nachts in een glas met kunstgebitreiniger legde 😬. Lang dacht ik dat dit kunstgebit van mijn vader lag aan het feit dat hij in de 2e wereldoorlog als dwangarbeider in Duitsland werkte en toen ondervoed was. Maar misschien had hij van zichzelf net zo'n in aanleg slecht gebit als mijn broer?

Weer een stapje op weg naar een nieuwe hoektand

Mijn hoektand kon helaas niet behouden blijven. Jammer! De tand had vanaf mijn 10e jaar heel lang goede diensten bewezen, ook al stond hij niet helemaal strak in het gelid. Mijn gebit heeft nooit een orthodontist gezien. Of eigenlijk andersom, er is nooit een orthodontist geweest die zich bezig gehouden heeft met mijn tanden en kiezen. Geen beugelbekkie.

De hoektand is op 29 januari getrokken, nadat er aan de wortelpunt zeker 1,5 jaar lang een ontsteking zat. Er is ongeveer een jaar geleden geprobeerd de wortelpunt en de ontsteking door middel van een operatie te verwijderen, maar die operatie is mislukt. De ontsteking bleef, dat bleek in september.
Dus weg met die tand, want er was niets meer aan te doen. Trekken maar!

Ik heb gekozen voor een implantaat en daarvoor was het nodig dat op een andere plek in de kaak bot weggehaald werd om de ontstane ruimte, op de plek waar de hoektand in de kaak zat, te vullen. Daar moet eerst bot gaan groeien voordat er een titanium schroef in geplaatst kan worden.

In de afgelopen week zijn de hechtingen in het tandvlees van deze beide operaties, het oogsten van bot en het plaatsen van dit bot in het gat, verwijderd. Heerlijk is het om die irritante hechtingen kwijt te zijn! Het tandenpoetsen is al meteen minder pijnlijk en het poetsen lukt beter zonder die draadjes waar de tandenborstel steeds een beetje aan trekt. 

In de zomer komt de nieuwe operatie om de schroef te plaatsen. Die moet dan eerst weer vastgroeien in het bot, voordat de nieuwe tand er op gezet kan worden.

Dus nog een tijd rondlopen met een fietsenrek, net als mijn oudste kleinkinderen.
Bij hen gaat het vanzelf. Bij mij niet meer, bij mij moeten de kaakchirurg in het ziekenhuis en mijn tandarts er aan te pas komen. Als ik zo schrijf: kaakchirurg en tandarts, dan zou je denken dat het mannen zijn, maar dat zijn het niet.

Het zijn jonge vrouwen, in mijn ogen nog piepjong.

Ze gaan mij helpen aan een mooie, passende nieuwe tand, waarmee ik zonder problemen kan eten en natuurlijk ook lachen 😁

Update kaakoperatie en BOBK

Update kaakoperatie
Ruim een week geleden onderging ik een kaakoperatie en er werden een kies en een hoektand getrokken.  Bot werd getransplanteerd van de plek waar de kies zat, naar de plek waar een nieuwe hoektand gaat komen. Daar moet voldoende bot komen en aangroeien om een implantaat in mijn kaak te kunnen schroeven. Dat bot zou na 3 à 4 maanden sterk genoeg moeten zijn voor de plaatsing van een titanium schroef.
Ik kon er nabloedingen van krijgen, lichte koorts, pijn, blauwe plekken en zwelling. Niet fijn dus! Maar afgezien van een enorm getimmer en gehak ik mijn bovenkaak om het bot te oogsten, viel het me reuze mee. Wel had ik vaker hoofdpijn en zo nu en dan pijnscheuten op de plekken waar in de kaak gewerkt is.
Logisch, lijkt me.

Het enige dat hinderlijk is, zijn de hechtdraden die in het tandvlees zitten. Steeds weer gaat mijn tong er naar toe en dan prikken die draadjes in mijn tong. Die hechtingen voelen niet fijn en ik weet niet eens of ze vanzelf oplossen of dat ze er binnenkort uit gehaald gaan worden. Dat is mij namelijk niet verteld en ik kreeg ook geen brief mee waar dergelijke informatie in staat.
Over een week is de nacontrole.
Maar ach, als de hechtdraden het enige is dat vervelend is, dan kan ik echt wel zeggen dat ik een mazzelaar ben. Nauwelijks pijn, geen blauwe wang of lip, geen zwelling, geen koorts.
Ik neem aan dat de ingreep niet voor iedereen zo voorspoedig verloopt, er zullen vast en zeker mensen zijn die heel jaloers op mij zijn dat ik er na de ingreep zo weinig gedoe van had.
 

Update BOBK
Waarschijnlijk vraag je je af, wat is BOBK?
Dat is een eigen verzonnen afkorting. BevolkingsOnderzoek BorstKanker.
Dat vond gisteren plaats.  Samen met mijn buurvrouw reden we naar de Queridolaan in de stad Groningen. We waren ruim een kwartier te vroeg, maar konden meteen doorlopen. Voor het onderzoek begon, vertelde ik, dat ik als voorbereiding paracetamol genomen had, in de hoop dat dit de pijnklachten zou verminderen. Ik viel dus als het ware meteen met de deur in huis: weet dat het altijd veel pijn doet en ik dus logischerwijs behoorlijk gestrest ben. De laborante had alle tijd en stelde mij bij elke handeling gerust en vroeg me of het nog ging. Of het daar aan lag, weet ik niet. Maar, de pijn viel me heel erg mee. 

Een tanden en kiezen dag!

Gisteren op ochtend bij de tandarts geweest en 's middags onder het mes bij de kaakchirurg.

Hoe het kwam?
Ik heb al weer geruime tijd ontstekingen in mijn bovenkaak. Waar ik overigens vrijwel geen pijn aan heb/had, maar gezond zal het niet zijn.
Eerst zeurde een achterste kies in mijn bovenkaak wat. Daar zat wat, want er was een lichte zenuwpijn. Soms had ik klachten, dan weer wekenlang helemaal niet. De röntgenfoto van de tandarts wees uit dat er een ontsteking zat. De kies kon òf getrokken worden, of ik moest een 2 uren durende wortelkanaalbehandeling ondergaan.

Naast die kies die problemen veroorzaakte, was er nog iets. Ik had fistels (plekken waar etter door naar buiten komt) bij een hoektand. Ook daar zat iets dat er niet hoorde te zitten. Ook een ontsteking aan de wortelpunt. Aan die ontsteking ben ik in februari vorig jaar geopereerd. Via het tandvlees boven de tand werd de wortelpunt aangepakt. Je kunt er hier over lezen.
Helaas bleek het niet succesvol, die operatie aan de wortelpunt. Er was opnieuw een ontsteking ontstaan, zo bleek ergens in oktober vorig jaar. Dat had te maken met een scheurtje in de wortel van de tand. Nu was de remedie: trekken en kiezen voor een implantaat met kroon of een plaatje, een soort minikunstgebit. Ik koos voor een implantaat. Daar zou gisteren een begin mee worden gemaakt.

Ondertussen had ik zo weinig last van de kies met de ontsteking, dat ik de wortelkanaalbehandeling in december 2023 afzegde. Ik had er zó geen zin in! En pijn was er niet of nauwelijks. Een paar dagen per acht weken of langer zeurde de kies een beetje. Goed te bestrijden met paracetamol, maar ik vond wel dat er iets moest gebeuren. Zeker nadat in oktober vorig jaar bleek, dat die andere ontsteking, die in de hoektand, niet weg was.
Toen, bijna 2 weken geleden, brak er een stuk van die kies af. Geen vulling, maar kies. Een flink stuk van de zijkant. Op maandag meteen de tandarts gebeld voor een afspraak en ik kon gisteren komen.
En dat terwijl ik 's middags de ingreep had voor de hoektand. Twee keer op 1 dag in de tandartsstoel. Een keer in het ziekenhuis en een keer bij de tandarts.
Het  leek de tandarts het beste om het trekken van de kies ook mee te nemen als ik toch bij kaakchirurg was, dan hoefde er geen afzonderlijke sessie te komen. Handig, want uit voorzorg slikte ik een antibioticakuur van een week en dan hoefde ik dat niet nog een keer te doen. Lekker efficiënt!
Er kwam een nieuwe foto waaruit bleek dat de ontsteking aan de wortelpunt van de kies groter was geworden. Er werd gebeld er werd een digitale verwijzing doorgestuurd.
 
Het duurde lang voordat ik aan de beurt was. Daardoor was ik bang dat die kies niet getrokken kon worden. Misschien was er helemaal geen tijd meer voor deze extra verrichting. Maar dat trekken van de kies kon prima, want voor het implantaat dat als basis zou dienen voor de kroon op de plek van de hoektand, was kaakbot nodig. Dat kon mooi gehaald worden op de plek waar de kies zat.
Ze waren zeker een uur bezig, de verdoving moest gezet, er moesten 2 elementen getrokken worden, de plekken van de ontstekingen van de wortelpunten moesten goed schoon en er werd gehamerd en gebeiteld om stukken bot weg te halen. Die stukken zijn nu als het ware verhuisd, zodat er in de toekomst een titanium schroef in kan voor een mooie tand, zodat het net lijkt alsof het nog de oude hoektand is die in mijn mond zit.