Even geen e-boeken voor mijn e-reader

Afgelopen maandag zou ik opnieuw een paar e-boeken lenen voor op mijn e-reader. Ik had 3 leuke en interessante uitgezocht en het overzetten naar mijn reader zou beginnen. Ik had al een melding gelezen: 

"Problemen met e-books voor de e-reader

Vanwege een technische storing werkt het overzetten van e-books naar een e-reader niet goed. "

Niet goed betekent in mijn ogen, soms niet, maar soms ook wel. 
Nou in dit geval dus: het werkt helemaal niet. En dat al dagenlang! Ik heb het geprobeerd, maar het lukte niet op maandag, niet op dinsdag, niet op woensdag.  
Gisteren nog weer eens gekeken op de site. 
Zou het nu wel kunnen?

En ja, gisteravond ging het wel goed. Behalve 1 boek, die gaf nog steeds een foutmelding. 
En geloof het of niet, die gaan ze zelf verwijderen uit mijn account, zodat ik hem opnieuw kan lenen en kan lezen. Dit staat op de site:
"Helaas blijven de boeken die je eerder deze week geleend hebt een foutmelding geven. Daarom willen we deze van je boekenplank verwijderen, zodat je de e-books helemaal opnieuw kunt lenen.

Neem hiervoor contact met ons op. Vermeld in je bericht je gebruikersnaam, mailadres en, indien je lid bent via een lokale bibliotheek, je bibliotheekpasnummer.  Vermeld ook de titels die een foutmelding geven."

Ik ben zeer benieuwd wanneer ik dat bewuste boek kan lenen! 

Het was een roman, niet het waargebeurde verhaal van een lange wandeling

In april 2021 las ik het boek Het Zoutpad, van de schrijfster Raynor Winn (klik voor mijn blogtekst hierover). Een inspirerend boek over het overwinnen van tegenslagen en met nogal wat ontberingen wandelen in een prachtige omgeving. Het boek kwam uit in 2018, het verhaal speelt in 2013. Later schreef ze er nog twee, over nummer drie schreef ik hier. Ook het tweede boek leende ik van de bibliotheek en las ik. 
Het eerste boek vond ik veruit het beste, goed geschreven en heel inspirerend. Ik kreeg ook zin in wandelen! En daarnaast vond ik het persoonlijke verhaal aangrijpend.
Onlangs hebben Britse journalisten van de krant The Observer een onderzoek gepubliceerd over Raynor Winn en er is in haar boeken nogal een loopje genomen met de waarheid. 

Wat is er dan niet waarheidsgetrouw?
- Haar naam: ze heet niet Raynor Winn, maar Sally Walker.  Ik zou denken dat Walker een prima naam is om over wandelen te schrijven, maar ach, dat vind ik niet zo'n punt. Het schijnt dat haar meisjesnaam Winn is en dat ze de naam Sally niet fijn vond. Dat vind ik geen probleem. 
- De manier waarop ze hun huis kwijt raken. Het zou komen door een slechte investering van haar man, maar in werkelijkheid had ze veel geld gestolen van haar werkgever. Het zou destijds zijn gegaan om 64.000 pond = nu ongeveer  €74.000,-. Ze leenden 100.000 pond bij een vriend om het gestolen geld weer terug te betalen aan de werkgever, met hun huis als onderpand voor de lening.  Door een hoge rente van 18% schoot de lening in korte tijd naar  150.000 pond. Maar die vriend ging failliet en de bank eiste het geld op, waardoor ze hun huis kwijt raakten. 
Dit is iets heel anders. In het boek raakten ze buiten hun schuld dakloos. In werkelijkheid werden ze dakloos doordat Sally jarenlang geld stal van haar werkgever. 
- Ze waren niet dakloos, ze hadden nog een huis in Frankrijk, in de buurt van Bordeaux. 
- De ziekte van Moth, die in werkelijkheid Tim Walker heet. Volgens 9(!) door The Observer geraadpleegde neurologen, specialisten in de ziekte CBD kan Moth/Tim niet de ziekte corticobasale degeneratie hebben zoals Sally die beschrijft. Want zo lang houd je het niet redelijk fit uit met de ziekte. 

Wat vind ik er van? Ik vind het boek Het Zoutpad nog steeds een goed boek. Goed geschreven en over onderwerpen die interessant zijn, zoals de prachtige natuur, wild kamperen en de positie van daklozen in het UK. Het voelt anders nu ik weet dat ze iemand anders is dat ze zich voordeed, maar dat doet aan het verhaal niets af, als je het bekijkt en leest als roman. 

Wat vind jij, doet het er voor jou toe dat de aanleiding van de tocht en de ziekte van haar man in werkelijkheid anders is dan in het boek beschreven? 

Een leuke verrassing!

Mijn oudste dochter had op mijn blog gelezen dat ik "Al het blauw van de hemel" graag wilde lezen.
En dat er, toen ik in november reserveerde bij de bibliotheek, er ruim 450 reserveringen stonden, voor de 109 exemplaren van het boek.

Dochter speurt regelmatig op Vinted, voornamelijk naar kleding voor haar kinderen, mijn kleindochters, maar ze ging ook op zoek naar genoemd boek. En ja, het was er en ze kocht het voor mij, als cadeautje.
Ik mocht het zelf afhalen uit een DHL pakjeskluisje bij mij in de buurt.

Een pakje uit een kluisje halen had ik nog nooit gedaan. Toen ik aankwam, stond er een medewerker van dit bedrijf vliegensvlug een enorme hoeveelheid pakjes in de kluisjes te stoppen. Niet mijn boek, want dat was de vorige dag al in een een kluisje gedaan.
Hij wilde niet gestoord worden in zijn werk. Dat snap ik, want de werkdruk is enorm hoog. Ik ging eerst even boodschappen halen in de supermarkt. Toen ik terug kwam, kon ik mijn gang gaan en het pakketje door middel van een afhaalcode uit een kluisje toveren.

als een cadeautje, zo mooi ingepakt!

Het boek ziet er uit als nieuw, maar het is een heel dik boek, met 636 pagina's. Voor mij niet geschikt om in bed te lezen. Dat red ik niet, dus ik ga met dit boek op de bank zitten lezen.
Dat wordt vast en zeker genieten.

Andere verrassingen kwamen van de oudste kleinkinderen, op 14 februari, want ze hadden beiden een leuke roze hartjes tekening voor mij gemaakt. Schattig! Toen ik kwam oppassen op jongste kleinzoon, waren ze allemaal in het huis van mijn jongste dochter, de twee kleindochters en de twee kleinzoons. Een mooie gelegenheid om mij hun tekeningen te overhandigen!

De verkeerde schrijfster!

In het verleden heb ik veel boeken van Irma Joubert gelezen, een Zuid-Afrikaanse schrijfster die boeiende romans op haar naam heeft staan. Boeken over mensen die leefden tijdens apartheid, over arme witte mensen in Zuid-Afrika en over immigranten en vluchtelingen die vanuit andere landen naar Zuid-Afrika getrokken zijn, bijvoorbeeld over Duitse joden.
Ze werkte als lerares geschiedenis en Afrikaans. Pas na haar pensioen is ze, na het volgen van schrijverscursussen gaan schrijven.
Ik las titels als:
Kind van de rivier
Hildegard
Het meisje uit de trein
Pontenilo
Tolbos
Het zijn fijne boeken, van het type streekroman. Niet echt literair, maar zeker niet slecht.

Recent leende ik het boek Reservetijd: over heel oud worden van Elsa Joubert en ik was in de veronderstelling dat het om een boek van dezelfde schrijfster ging als bovenstaande boeken. Haha, maar dat blijkt dus niet zo te zijn!
Ook Elsa was Zuid-Afrikaans. Elsa was journalist, schreef reisverhalen en romans en reisde de wereld over. Zij werd 97 jaar oud en het boek gaat over de laatste jaren van haar leven, met uitstapjes naar eerdere momenten van haar leven. Over het leven in een bejaardenhuis tegenover een ziekenhuis. Erg handig, je hoeft alleen maar de weg over te steken en je bent bij een behandelende arts! Medebewoners en zij gaan regelmatig naar het ziekenhuis en komen weer terug, of niet. Het gaat over oude vriendschappen.
De Nederlandse uitgeverij schrijft er op de website dit over:
Wijs, moedig en diep ontroerend boek over ouder worden.
De beroemde auteur Elsa Joubert reist al haar hele leven naar het buitenland. Met dit boek, voltooid in haar 95e levensjaar, verkent ze het continent van de ouderdom. Het is een aangrijpend, eerlijk verslag van het ouder worden, terwijl ze zich vestigt in een kosmopolitisch bejaardentehuis in Kaapstad, samen met de Engelsman aan de overkant van de gang, haar Nederlandse vriend Jo Struik, en met de steun van StomJapie. Het vertelt ook over de kracht van terugkerende herinneringen: de vroege dood van haar zus, rivaliteit met haar broer, familievakanties in Zuid-Afrika en de geneugten van een tuin. Dit boek, waarin scherpe inzichten worden afgewisseld met donkere humor, is wijs, moedig en diep ontroerend.

Het boek is zeker de moeite waard, hoewel het niet gaat over de laatste jaren van Irma Joubert, maar over een naamgenoot. Ze vertelt boeiend, maar je moet er wel tegen kunnen, al die mensen die na soms slopende ziektes overlijden. De schrijfster wordt zelf ook niet gespaard en heeft aan het einde van haar leven een heleboel beperkende kwalen.

Genieten van een boek

Sinds kort heb ik het 6e faxenboek "Ik kus uw handen duizendmaal" van Nicolien Mizee te leen van de bibliotheek en ik vind het weer prachtig!
Het zijn gefaxte brieven aan scenarioschrijver Ger (Beukenkamp). In feite zijn het dagboekbrieven en ik vind ze heel boeiend.
Vanaf het eerste deel "De Kennismaking" ben ik fan!
Dit is deel 6 en daarin worden de faxen gepubliceerd uit het jaar 2000, het jaar dat haar eerste boek verscheen: Voor God en de Sociale Dienst.  Dit boek gaat onder anderen over haar overtuiging dat ze volstrekt ongeschikt is om te werken en ze dus een arbeidsongeschiktheidsuitkering zou moeten hebben.
Dat lukt inderdaad om zo'n uitkering te krijgen.
Ze heeft inmiddels vijf romans geschreven, een kinderboek, verhalenbundels en de 6 gebundelde faxen aan Ger.

Met name die faxen vind ik schitterend. Ze zetten me aan het denken en soms vind ik ook heel komisch.
Deze dagboekachtige stukken hebben voor mij een groot voordeel: ze zijn interessant, maar niet spannend.
Een spannend boek kan ik 's avonds niet wegleggen, en dan blijf ik doorlezen, ook al wordt het vier uur 's nachts. Dit boek kan ik prima wegleggen en de volgende avond voor het slapen gaan weer verder gaan.
Wat mij betreft een aanrader. Als ik deel 6 uit heb, begin ik gewoon weer bij deel 1 en lees ik ze nog een keer.

Tip: begin niet in deel 6 voordat je de andere delen gelezen hebt. Er komen heel veel personen in voor, vrienden, kennissen, familie. Als je start met deel 6, heb je geen idee wie wie is en weet je niets van de gezamenlijke geschiedenis van Nicolien met die mensen.

Heb jij een van de boeken van deze schrijfster gelezen?

Een prachtig boek!

Ik lees op dit moment een prachtig boek en ik ben zo enthousiast dat ik er een stukje over wil schrijven!
Titel: Boek voor mijn dochters (Engelse titel: The Memory Book)
Auteur: Rowan Coleman
Claire, de hoofdpersoon, is een vrouw van begin 40 die Alzheimer heeft. Ze heeft een dochter van 3,5 en een dochter van 20 jaar.
Ze krijgt in het begin van het boek een Herinneringen Boek, waar zij haar gedachten in kan schrijven, ook haar oudste dochter en haar man Greg schrijven er in. Ook van haar moeder Ruth worden herinneringen en emoties rond de Alzheimer van haar dochter beschreven.

Ik vind het een knap geschreven boek. Het proces van iemand die Alzheimer heeft wordt enorm indringend beschreven. Zo nu en dan heeft ze heldere momenten en dan weer weet ze niet hoe ze haar schoenen aan moet trekken en wordt ze bang van de man die in haar huis woont. Hij was de liefde van haar leven, maar zo nu en dan weet ze daar niets meer van.
Haar zorgen over haar beide dochters, haar opstandigheid dat ze niet meer les mag geven en dat ze niet meer auto mag rijden zijn zeer aangrijpend beschreven.
Heel bijzonder, ik vind het een aanrader!

Waarom grijpt het me zo aan?
Dat is misschien vooral omdat ik zelf bovengemiddeld kans heb op vasculaire dementie door diabetes. Diabetes is slecht voor de bloedvaten, het kan de vaten in ogen, nieren, voeten etc aantasten en ook de hersenen. Ik heb nu zo'n 34 jaar diabetes. Tot nog toe zijn mijn ogen, nieren en voeten nog best goed, en hopelijk mijn hersenen ook. Gelukkig krijgt niet iedereen met diabetes last van vasculaire dementie, maar ik vind het wel een beetje beangstigend dat ik meer kans daarop heb!