Welkom bij Zuinigaan

Dit weblog gaat over bezuinigen en consuminderen. In '07 kocht ik mijn huis, in december 2018 word ik 66 jaar en mag ik met pensioen, want dan krijg ik mijn AOW. Ik heb een pensioengat van 20 jaar. Ik verkeek mij op de kosten van een koophuis en constateerde dat ik financieel vanaf mijn 66e jaar nogal krap zou komen zitten, vooral vanwege het pensioengat. Ik heb bijna 7 jaar lang heel zuinig geleefd en een deel van de hypotheek (50.600 euro) en de volledige bouwlening (24.677 euro) afgelost. In april '13 was ik zo ver dat ik mijn woonlasten met 4500 per jaar omlaag gebracht had.

woensdag 27 augustus 2014

Eten van het werk

Een leuk aspect van mijn werk is dat er zo nu en dan etentjes en uitstapjes zijn! En als je het bij elkaar optelt, best vaak: vlak voor de zomervakantie, ergens in de winter en 2x in de laatste week van augustus. De etentjes zijn steeds in een andere setting, een ander onderdeel van de organisatie. Het leuke is dat het (vrijwel) gratis is en ook is het altijd een heel gezellig evenement.

In deze week zijn sinds een aantal jaren twee evenementen. Een barbecue voor mijn vestiging en een borrel + van de oude afdeling waar ik gewerkt heb.

Dat laatste is een jaarlijkse reünie van een kleine 15 mensen. Die is komende vrijdag in Roden. Ik heb al een lift geregeld. We beginnen met een borrel en daarna zijn er hapjes, tapas of salades of zo. Het is altijd heel gezellig. Het zijn allemaal mensen die ik al sinds 1999 ken. Soms nemen we allemaal eten mee, soms regelt de gastvrouw of gastheer de hapjes en "moet" er een cadeautje komen. De vorige gastvrouw heeft het 2x geregeld en deze keer in Roden is er een ander iemand. De vorige keer kocht ik een bol-chrysant, toen had de gastvrouw een cateraar ingehuurd. Twee jaar geleden namen we allemaal wat mee en nu verzorgt de nieuwe gastvrouw alle eten en drinken zelf. Wat moet er nu komen? Ik neig naar weer een chrysant, maar het is iemand met een zeer uitgesproken smaak die zich altijd naar de laatste mode kleedt. Zeer verzorgd, alles past bij elkaar en er ligt geen haartje overdwars. De laatste keer dat ik bij haar was, vond ik haar huis pijnlijk netjes en er lag niets ook maar een beetje verkeerd. Bijna dwangmatig, het is een schat van een meid, maar ik ervaar haar wel als een enorme controlfreak. Ze heeft wel een tuin en een terras, dat weet ik zeker, maar wat als ze het helemáál niet leuk vindt om een terrasplant te krijgen? Ik ben bang dat ik de plank helemaal missla. Ik ga overleggen met A van wie ik een lift krijg. De vorige keer hebben we na overleg allebei een zonnig gele chrysant gegeven, waar de vorige gastvrouw heel erg blij mee was.
Misschien een enorm bos zonnebloemen?
Heb jij nog tips?

Gisteravond was de barbecue. Ik heb de neiging om te veel te eten tijdens zo'n uitstapje en ik probeer altijd om op tijd te stoppen. Het was heel gezellig en ik heb aan picknicktafels met heel veel mensen zitten praten en eten. Ik vond het best lekker en ik had eigenlijk niet zo heel veel genomen:
een beetje aardappelsalade, heel veel groenten, geen sausjes, een stokje met een paar stukjes kip, een mini hamburger, een stukje zalm en een stukje witvis. Als drinken had ik water met bubbels, geen drank en ook geen frisdrank. En toch was het te veel! Volgens theorieën over eten duurt het 20 minuten voordat het signaal dat je genoeg gehad hebt je hersens bereikt. Dat laatste stukje vis had er niet meer bij gehoeven. Het heeft mij een flink deel van de verdere avond dwars gezeten. Ik denk dat ik het volgend jaar anders aanpak, dan houd ik een lange pauze van minstens 20 minuten. Als ik dan nog trek heb, dan neem ik nog een heel klein beetje.

Ik zorg er wel voor dat ik a.s. vrijdag een pauze inlas en het heel rustig aan doe. Want als ik na het gezellige etentje misselijk naar huis toe ga, dan vind ik dat niet zo gezellig!

dinsdag 26 augustus 2014

Gratis recepten

De stilte duurde niet heel lang. Gisteravond had ik al weer nieuwe inspiratie opgedaan.
Ik weet niet of hier de komende tijd weer iedere dag een bericht staat, zoals ik dat al jaren heb gedaan, maar vandaag dus weer een bericht.

Vroeger was ik een grote fan van de Allerhande. Die stond vol leuke tips en goede recepten met basisartikelen. Gisteren at jongste dochter hier en we hadden het over dit gratis blad. Dochter kijkt er bijna nooit meer in en gebruikt geen recepten meer. Ik lees ze nog wel, om wat ideeën op te doen, maar ik vind de gerechten die met deze recepten gemaakt worden zo duur! Er staat in de laatste Allerhande bijvoorbeeld een recept voor zalm in een korstdeeg. Dat kost €4,40 per persoon en dan moet je er nog gebakken aardappeltjes en broccoli bij serveren en die zijn niet in de prijs inbegrepen.

Hoe komt het dat de gerechten zo duur zijn?
Veel recepten zijn op basis van vlees of prijzige vis.
Er worden veel pakjes, zakjes en potjes gebruikt
Vervolgens wordt er veel in de oven gebakken en gegrild, waardoor ook nog eens veel stroom gebruikt wordt. Echt goedkoop wordt het niet.

Als je echt recepten wilt vanuit basisvoedsel, dan kun je beter naar de weblog van Annemiek van Deursen gaan. Ik heb in de linker kolom een link naar haar weblog, die heet mijmeringen. Ze publiceert regelmatig een mijmering, klik die aan en je vindt recepten van het seizoen. Ze publiceert de recepten altijd met heel veel foto's ter verduidelijking.

Ook kun je Rob's  Budgetmenu's raadplegen. Rob is de initiatiefnemer, maar er zit nu een hele groep mensen achter. Er is een site waar je zelf ook lid van kunt worden en dan budgetrecepten kunt plaatsen. Rob's  Budgetmenu's publiceert ook weekmenu's op basis van aanbiedingen in supermarkten.

Verder zijn er veel internetsites waar je gratis recepten kunt downloaden, bijvoorbeeld smulweb. Die site kent alleen al voor chili con carne ruim 500 recepten.

maandag 25 augustus 2014

Even stilte

Ik voel me behoorlijk doodgeslagen en ik zou niet weten waar ik over moet schrijven.
Volgens de leden van de "blogpolitie" deugt de toon van mijn blogje niet, die is niet fijn, niet prettig, neerbuigend en triest. De toon is neerbuigend en geeft een naar, akelig gevoel. Ik praat thuisblijfmoeders een schuldgevoel aan en ik moet mij schamen voor mijn arrogante gedrag. Ik zeur, ik ben een profiteur omdat ik een aantal jaren bijstand heb gehad.

Mijn hoofd zegt: "Trek het je niet aan, de meesten hebben niet zo'n reactie. Diegenen die zo reageren doen dat vanuit hun eigen belevingswereld en die zal heel anders zijn dan die van jou." Iedereen zijn eigen bord voor zijn kop en dat mag natuurlijk ook. Ik zal ook vast op allerlei terreinen een flink bord voor mijn kop hebben.
Maar toch houd ik van de reacties op mijn blogjes een wrang gevoel over en ik zit allerlei opties te overwegen.

- minder vaak schrijven. Meestal gaat het schrijven vanzelf, maar soms voel ik wel enige schrijfdwang. Waarom daar niet van afgestapt?

- alle reacties blokkeren, dat doet Teunie ook. Ik kan dan helemaal zelf weten waar ik over schrijf. Er zal niemand zijn die zomaar iets roept. Geen trollen en ander volk en ook geen tenen waar ik op kan trappen. Of die tenen (te) lang zijn of niet, dat maakt dan helemaal niet meer uit. Wel rustig.

- helemaal stoppen. Dat lijkt me heel raar na zo lang iedere dag schrijven en soms wel 2 berichten op 1 dag.

Op dit moment komen er in ieder geval geen ideeën boven borrelen. Het schrijven lijkt een herhaling van zetten: schrijven over bezuinigen op allerlei terreinen, hoe houd je je financiën op orde, hoe houd je consuminderen leuk.
Ik schrijf nu ruim 7 jaar een blog en ik heb op dit moment geen inspiratie, ik heb geen zin negativiteit.

Een pas op de plaats dus.

Kom zo nu en dan maar even kijken, misschien dat er toch weer wat gaat kriebelen.

zondag 24 augustus 2014

Wel of geen betaald werk in mijn leven

Eergisteren was er op dit blog een hele discussie over betaald of onbetaald werk en over thuisblijfmoeders en werkende moeders. Dit was naar aanleiding van mijn blog dat ik een schoolvriendin teruggevonden had.
De reacties waren zeer divers en sommige lezers interpreteerde mijn blog heel anders dan ik het bedoeld had.
Enige anonieme reacties:
- Als ik die zogenaamde vriendin was, dan wilde ik geen nieuw contact met jou, Zuinig aan! Schaam je voor jouw arrogante gedrag
- alsof je als je thuis blijft geen ontwikkeling kan doormaken
- Ach, ik snap best, dat je wanneer je 20 jaar in de uitkering hebt gezeten en lekker hebt geprofiteerd, nu ineens gaat lopen katten. Wat een triest blogje, zeg! (...) Kots, ben blij dat je mijn vriendin niet bent. 

Sommige reacties heb ik 's avonds laat verwijderd, omdat het mij echt te ver ging.
Ik besloot echter wel maar eens een blogje te schrijven over werken in mijn leven, al dan niet betaald.

Tussengevoegd om 14.00 uur:
Dat voor sommige lezers de woorden 'verbazing', ' geen werk buitenshuis ' en ' leven op de inkomsten van je man ', heel gevoelig lagen, heb ik mijn nooit gerealiseerd. In "mijn wereld" werken mensen, mannen èn vrouwen, voor hun brood, of ze hebben een arbeidsongeschiktheidsuitkering of een werkloosheids- of bijstandsuitkering. Mijn serieuze excuses aan al diegenen die zich daardoor beledigd, gegriefd, geraakt of anderszins in de zeik gezet voelden. Niet mijn bedoeling, ieder mens is de moeite waard, wat hij ook doet en waar hij zich ook bevindt.

Dan nu mijn verhaal over werken in mijn leven:
Ik heb vanaf 1974 gewerkt tot 1977, toen een studie gedaan die ik na 1 jaar afgebroken heb, toen was ik een tijdje werkloos en toen heb ik gewerkt als productiemedewerker (lees lopende band werk) en toen vanaf 1980 een HBO opleiding gedaan. Toen ik na mijn HBO-opleiding in 1984 werk zocht, was er geen werk in die bedrijfstak. Ik solliciteerde me suf, na verloop van een half jaar had ik een dikke buik, ik was (zeer gewenst) zwanger. Net als nu was er een economische crisis en de werkloosheid was enorm hoog, hoger dan nu. Ik was aangewezen op een bijstandsuitkering. Toen ik zwanger was, waren mijn kansen helemaal verkeken, want hoewel je wettelijk gezien een zwangere vrouw niet mag discrimineren, gebeurde dat toch. Werkgevers gaven de zwangerschap niet als argument, andere sollicitanten waren nét ietsjes beter. Succes!
Helaas was de bevalling van mijn eerste dochter een regelrechte ramp. Ze overleed tijdens de bevalling. In de periode daarna heb ik vrijwel niet gesolliciteerd, ik voelde me niet in staat om enige actie te ondernemen. Dus de bijstand werd gecontinueerd en ik had geen werk, ook niet onbetaald, ik deed "niets" en probeerde mijn verdriet te verwerken. Na 15 maanden werd mijn oudste dochter geboren, ik werd thuisblijfmoeder met bijstand. Nog steeds werkloosheid alom en sollicitaties liepen op niets uit. Toen mijn oudste ruim een jaar was, ging het helemaal mis met de vader van mijn kinderen, hij kreeg een psychose en werd voor 3/4 jaar opgenomen in de psychiatrie. Dat gebeurde ruim een jaar later nogmaals, toen was ik net zwanger van jongste dochter. Toen hij weer thuis was, was het probleem dat hij slecht zorgde voor de kinderen, hoewel hij daar wel een aandeel in wilde hebben en vond dat hij het prima kon. Hij nam, terwijl hij een beginnende psychose had, een kind mee op de fiets en wist achteraf niet meer waar hij geweest was. In diezelfde periode kwam hij fietsend op de snelweg weer bij zinnen, toen gelukkig zonder kind. Op een ander moment nam hij zonder mijn toestemming een dochter mee naar de volkstuin. Hij lette er niet goed op en deze amper tweejarige viel in de sloot. Kopje onder. Iemand anders die ook op de volkstuin was, zag het gebeuren en heeft haar er uit gehaald. Paps kwam thuis met een doornatte dochter, het eendenkroos zat nog in haar haar. Volgens ex-man was er niets aan de hand. Alles was toch goedgekomen? Ik durfde niet meer bij de kinderen weg en had toestemming van de sociale dienst om de sollicitaties voorlopig te laten zitten.

Vanaf 1992 heb ik in de avonduren vrijwilligerswerk gedaan in de buurt, in het welzijnswerk. Toen was ik dus onbetaald maatschappelijk actief.
De economie trok aan en het vooruitzicht om de rest van mijn leven in de bijstand te zitten trok mij niet aan. Mijn HBO-opleiding was inmiddels verouderd en ik wilde wel wat anders. In 1997 ben ik gestart met een parttime secretaresse-opleiding, die ik in december 1998 voltooide. In januari '98 was mijn psychiatrisch steeds zieker wordende (nu) ex-man voor de 5e keer dat ik hem kende in een psychose geraakt, het was zó ernstig dat hij vanaf dat moment in instellingen van de GGZ verblijft.
Vanaf januari 1999 werkte ik 3 dagen per week en vanaf november 1999 werkte ik voor 75%. Vijf dagen in de week. Jongste was 10 en oudste 13. Ik was iedere middag om 3 uur vrij, zodat ik de kinderen kon opvangen.

Hoe vond ik het om te werken in plaats van bijstandsmoeder te zijn?

Ik vond het druk. Als alleenstaande moeder moest ik steeds van alles regelen. De huishouding liep gewoon door, er moest gekookt worden en zeker die eerste jaren had ik nauwelijks meer inkomen dan bijstand en ik had wel minder tijd om koopjes te kopen, om te naaien, om veel dingen zelf te doen.

Ik vond het ook fantastisch! Ik verdiende mijn eigen geld! Ik kon met mijn eigen geld alles betalen. Niemand meer die mij controleerde of ik wel aan alle voorwaarden voldeed om een bijstandsuitkering te krijgen. Geen girogluren, geen zwager meer die vond dat ik als bijstandsgerechtigde een profiteur was van zijn zuurverdiende belastingcenten. Ook vond ik het geweldig om te zien hoe veel sociale contacten je overhoudt van je werk. Mensen hebben persoonlijke belangstelling, je kunt je verhaal kwijt als er iets gebeurd is. Het was voor mij een geweldige ervaring om collega's te hebben.

Werken geeft mij structuur. Zonder werk zak ik in. Dan kan het gebeuren dat ik dagenlang mijn huis niet uit kom, want waarom zou ik? Dan ga ik tot 's nachts 3 uur door. Douchen of afwassen? Dat is nergens voor nodig, dat kan morgen ook, of overmorgen. Nu weet ik wel dat dit komt door mijn nogal depressieve inslag, daar heb ik pillen voor gehad, maar die werken eigenlijk niet. Wat beter werkt is gewoon iedere dag op mijn fiets om acht uur van huis, de hele dag werken en bergen verzetten en aan het einde van de middag moe maar voldaan weer naar huis. En voor die "therapie" krijg ik nog geld ook.

Als mijn leven anders was verlopen, als ex gewoon volgens plan leraar was geworden op een middelbare school en we van zijn inkomen hadden kunnen leven, hoe zou mijn leven er dan nu voorstaan? Geen idee. We hadden dan in ieder geval niet zo lang in de bijstand gezeten, dan had ex gewerkt. Misschien had mijn leven er dan heel anders uitgezien.

zaterdag 23 augustus 2014

Gratis detectives kijken

Ik houd van detectives. Van Engelse detectives en van Scandinavische.
In de afgelopen zomer heb ik genoten van alles wat op de TV kwam en op de computer kan ik tijdens een periode lang gemiste uitzendingen terug zien.
Hier kijk ik vaak als ik een aflevering gemist heb.
In de afgelopen week keek in naar The Bridge, serie 2. Poeh, spannend dat die is, soms gewoon bloedstollend, net als de Millenium trilogie.
Dat is iets heel anders dan bijvoorbeeld Midsummer Murders, Death in Paradise of Father Brown. Die laatste drie detectiveseries zijn wat gezapiger maar wel heel leuk. Ik houd van Engelse series!

Om nog even terug te komen op The Bridge, het vervelende is dat die afleveringen maar 1 dag online blijven. Dat zal te maken hebben met de rechten die er op zitten. Gisteravond heb ik bijvoorbeeld de aflevering gemist, want toen was ik naar het verjaardagsfeestje van oudste dochter. Nu moet ik vandaag echt de aflevering bekijken, anders kan het niet meer. Dan moet ik de hele serie aanschaffen. Ik heb serie 1 in huis. Zelf gekocht, maar dat wilde ik niet doen met serie 2 en 3.